CZĘŚĆ 4

Jack nie tylko prosił, żebyśmy przyjęli Theo. Zostawił nam decyzję, której Robert nie mógł już cofnąć.

Dokument był zgodą na przekazanie wszystkich jego oszczędności na specjalny rachunek Theo oraz prośbą o ustanowienie mnie i Daniela jego opiekunami do czasu osiągnięcia pełnoletności.

Pod spodem widniał podpis lekarza, pani Kowalskiej i dyrektorki hospicjum.

A obok, własnoręcznie napisane zdanie Jacka:

„Jeżeli tata Theo przyjdzie, nie rozmawiajcie z nim o pieniądzach. Powiedzcie mu tylko, że Theo nie wróci tam, gdzie musiał udawać, że nie istnieje.”

Robert wyrwał mi dokument z ręki.

— To nic nie znaczy. Dziecko nie może decydować o cudzych pieniądzach.

— Ale może zdecydować, przy kim chce być — odezwała się dyrektorka hospicjum, która stała przy wejściu. Nie zauważyłam, kiedy przyszła. — Zwłaszcza gdy jego rodzic od miesięcy nie płacił za jego leczenie i nie interesował się nim poza chwilami, kiedy potrzebował pieniędzy.

Robert odwrócił się gwałtownie.

— Nie ma pani prawa mnie oskarżać.

— Mam rachunki, podpisy i zeznania — odparła. — A także pańskie wiadomości, w których groził pan Theo, że jeśli nie odda pieniędzy Jacka, wyrzuci go z domu.

Nie była potrzebna żadna wielka scena. Wystarczyło, że dyrektorka położyła na ławce cienką teczkę z datami i kwotami.

Robert otworzył ją, przewrócił dwie kartki i nagle zrozumiał, że tym razem nie może zasłonić się krzykiem.

— Theo, chodź ze mną — powiedział ciszej.

— Nie.

— Jestem twoim ojcem.

Theo otarł policzek rękawem czerwonej sukienki.

— Byłeś moim ojcem, kiedy potrzebowałeś kogoś, komu można zabrać pieniądze. Jack był moją rodziną, kiedy bałem się zasnąć.

Robert spojrzał na mnie.

— Pani go przeciwko mnie nastawia.

— Nie — odpowiedziałam. — To pan przez lata mówił mu, że nie zasługuje na miejsce przy żadnym stole.

Daniel stał obok mnie, nieruchomy. Wciąż trzymał czapkę Jacka. Palcami pocierał wyblakły daszek, jakby próbował znaleźć w nim odpowiedź.

— Theo — powiedział w końcu.

Chłopak napiął ramiona.

— Nie musisz mnie przepraszać.

— Wiem.

Daniel zbliżył się o krok.

— Ale muszę ci powiedzieć, że Jack miał rację. Bałem się rzeczy, których nie rozumiałem. I przez ten strach sprawiłem, że bał się także ciebie.

Theo spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Nie chciałem, żebyś był kimś innym — ciągnął Daniel. — Chciałem, żebyś był bezpieczny. Tylko że przez całe życie myliłem bezpieczeństwo z posłuszeństwem.

Głos mu się załamał.

— Jack wiedział o tobie wszystko. A mimo to najbardziej bał się mnie.

Theo odwrócił twarz. Myślałam, że odejdzie, lecz po chwili podał Danielowi kartkę.

— Przeczytaj ostatni akapit.

Daniel przeczytał szeptem:

„Tato, jeśli Theo będzie w czerwieni, nie każ mu się przebierać. To jedyny kolor, w którym widziałem go naprawdę szczęśliwego. Wiem, że będziesz chciał być silny. Tym razem bądź po prostu dobry.”

Daniel zgiął się nad kartką. Nie płakał głośno. Łzy spadały mu na rękę trzymającą czapkę.

Robert ruszył do Theo.

— Nie zabierzesz mi syna — powiedziałam.

— Nie jest pani jego matką.

— Nie. Ale wiem, ile nocy spędził u nas, ile razy błagał, żeby nie wracać do domu, i kto siedział przy Jacku, kiedy pan nie odbierał telefonu.

Pani Kowalska stanęła między nimi.

— Proszę wyjść, panie Nowak. Dokumenty dotyczące opieki są już przekazane odpowiednim osobom. Jeśli spróbuje pan zabrać Theo siłą, wszyscy tutaj złożą zeznania.

Robert rozejrzał się po kaplicy. Po ludziach, którzy jeszcze godzinę wcześniej szeptali o czerwonej sukience, a teraz patrzyli na niego bez lęku.

— Jack ukradł moje pieniądze — wysyczał.

Theo podniósł głowę.

— Jack oddał mi swoje życie. Pieniędzy nie potrzebował już do niczego.

Robert wyszedł, zostawiając dokumenty na ławce.

Dopiero wtedy zauważyłam, że Daniel trzyma w dłoni drugi klucz z metalowej kasetki. Na breloczku wygrawerowano numer naszego domu i jedno słowo: „Theo”.

W środku kasetki znaleźliśmy nie pieniądze, lecz rachunki za wynajęcie małego mieszkania nad piekarnią, opłacone na rok z góry. Jack przygotował wszystko. Nawet listę rzeczy, które Theo powinien zabrać: szkicownik, szary koc, kubek z dinozaurem i czerwoną sukienkę.

— On naprawdę o wszystkim pomyślał — wyszeptałam.

— Nie o wszystkim — powiedział Theo.

— O czym nie?

Spojrzał na Daniela.

— Nie pomyślał, że jego ojciec przyzna się do wszystkiego, próbując zabrać mi pieniądze.

Miał rację. Podczas szarpaniny Robert sam powiedział przy świadkach, że wiedział o oszczędnościach Jacka i przyszedł po nie jeszcze przed końcem pogrzebu. Nie musieliśmy dopowiadać reszty.

Daniel usiadł przy trumnie i położył na niej czapkę.

— Przepraszam, synu — powiedział. — Nie za to, że nie wiedziałem. Za to, że nie stworzyłem ci miejsca, w którym mogłeś powiedzieć prawdę.

Theo uklęknął obok niego.

— On wiedział, że pan go kocha.

— Skąd?

— Bo mimo wszystko zostawił pana w liście jako pierwszą osobę, do której miałem zadzwonić.

Daniel zamknął oczy.

Ja uklękłam z drugiej strony trumny. Przez chwilę byliśmy trojgiem ludzi, których Jack związał ostatnią prośbą, choć sam nie mógł już usiąść między nami.

Kiedy uroczystość dobiegła końca, Theo nie wrócił do swojego domu. Poszedł z nami do naszego domu, do pokoju, który od dawna nie był pokojem gościnnym.

Na biurku leżał jego kubek z żółtym dinozaurem. W szafie wisiały ubrania, które zostawił u nas przed miesiącami.

Daniel wyjął z kieszeni mały klucz.

— Ten pokój zawsze był twój — powiedział.

Theo dotknął klamki, ale nie wszedł.

— A jeśli jutro uznacie, że to był tylko żal?

— Wtedy pokażemy ci dokumenty — odpowiedziałam. — A potem zrobimy to samo jeszcze raz, bez dokumentów.

Daniel wyciągnął rękę.

Theo długo na nią patrzył. W końcu ją przyjął.

Nie było wielkiego pojednania. Nie da się naprawić siedemnastu lat jednym zdaniem ani zakleić ran po pogrzebie.

Było jednak coś prawdziwszego: trzy talerze na stole, pokój przygotowany dla Theo i czerwona sukienka z rozdarciem przy biodrze, przewieszona przez krzesło, jakby właścicielka miała po nią wrócić.

Theo wyjął z kieszeni ostatnią kartkę Jacka.

— Jest jeszcze jedno zdanie — powiedział.

— Jakie?

Przeczytał, a jego głos odbił się od ścian pokoju:

— „Kiedy wszyscy zapytają, dlaczego czerwień, powiedzcie im, że to kolor serca, które nie zdążyło przestać kochać.”

Daniel dotknął palcem rozdartego materiału.

— Jutro zaniosę ją do krawcowej — powiedział.

Theo spojrzał na niego z cieniem uśmiechu.

— Jack powiedział, że nie trzeba jej naprawiać.

— Dlaczego?

Theo przycisnął sukienkę do piersi.

— Bo chciał, żeby każdy pamiętał, że tego dnia ktoś próbował mnie rozerwać, a ja mimo wszystko przyszedłem do końca.