CZĘŚĆ 4
Nie zdążyłam zapytać, kto czeka za bramą, bo rozległ się drugi dzwonek. Krótki. Natarczywy.
Tadeusz pobiegł do holu.
— Nie otwieraj! — krzyknęła Helena.
Zatrzymał się z dłonią nad klamką.
Przez przeszklone drzwi zobaczyłam mężczyznę w wełnianym płaszczu. Stał przy bramie, trzymając skórzaną teczkę. Obok niego czekała kobieta z telefonem przy uchu.
— Kim oni są? — spytała moja matka.
Helena podeszła do mnie.
— Kupującym. A raczej człowiekiem, który myślał, że kupił ten dom.
— Jak mógł go kupić, skoro Tadeusz nie był właścicielem?
— Nie kupił domu. Kupił obietnicę. I zapłacił za nią pieniądze, które ktoś już wydał.
Spojrzałam na Tadeusza.
Jego twarz była blada, ale nie ze wstydu. Bał się pieniędzy. Bał się Cordelii. Bał się człowieka za bramą.
Nie bał się jeszcze mnie.
Otworzyłam drzwi wejściowe, lecz nie zaprosiłam nikogo do środka.
— Panie Maj — powiedziałam do telefonu — proszę połączyć się z tym człowiekiem i wyjaśnić, że umowa jest nieważna.
— Już próbowałem — odpowiedział notariusz. — On twierdzi, że ma dowód wpłaty i kopię pełnomocnictwa.
Mężczyzna przy bramie uniósł teczkę.
— Pani Marto! — zawołał. — Nazywam się Adrian Lewicki. Zapłaciłem dwieście tysięcy zaliczki. Chcę tylko odzyskać swoje pieniądze.
Tadeusz zaklął pod nosem.
Cordelia zaczęła płakać.
— Nie mam ich — powiedziała. — Wszystko poszło na spłatę długu.
— Na jaki dług? — spytałam.
— Na mój.
— Nie. Na twój luksusowy dług.
Helena podała mi wydruk. Widniały na nim przelewy z konta spółki Cordelii: biżuteria, wyjazd, prywatna klinika, drogie ubrania i zakład bukmacherski. Pieniądze z zaliczki nie zniknęły w tajemniczy sposób. Zostały wydane, kawałek po kawałku, na życie, którego Cordelia nie mogła już opłacić.
Adrian podszedł bliżej ogrodzenia.
— Nie wiedziałem, że podpis jest fałszywy — powiedział. — Ale nie zamierzam stracić oszczędności.
Tadeusz wyszedł na ganek.
— Oddam ci wszystko.
— Z czego? — zapytała Helena. — Z pieniędzy Marty?
Tadeusz odwrócił się do mnie.
— Możesz sprzedać dom i spłacić zaliczkę. Zostanie ci mnóstwo pieniędzy. Cordelia uniknie ruiny, a ty kupisz sobie inne miejsce.
Przez chwilę patrzyłam na człowieka, z którym dzieliłam łóżko, rachunki i siedem lat życia.
On nadal mówił o domu jak o przedmiocie, który można przesunąć na planszy.
— Nie sprzedam go — powiedziałam.
— Więc chcesz, żeby obcy człowiek stracił oszczędności?
— Nie. Chcę, żebyś poniósł koszt decyzji, którą podjąłeś.
Helena wyjęła z teczki dokument, którego wcześniej nie widziałam.
— Jest jeszcze jedna możliwość. Marta może odstąpić Adrianowi nie dom, lecz udziały w spółce, która miała finansować rozbudowę. Spółka ma aktywa wystarczające, by zwrócić mu zaliczkę. Dom pozostanie poza transakcją.
Tadeusz spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— To firma Marty.
— Właśnie — powiedziałam.
— Nie możesz oddać jej z powodu mojej rodziny.
— Nie oddam jej. Sprzedam część udziałów, które przez lata finansowały wasze święta, rachunki i raty Cordelii. Za resztę zamknę firmę i przeniosę działalność do mniejszego warsztatu. Stracę wygodę. Ale nie stracę nazwiska ani domu.
Moja matka chwyciła mnie za rękę.
— Nie musisz ratować tego człowieka.
— Wiem. Tym razem robię to, żeby naprawić to, co mogę, nie to, czego ode mnie żądają.
Wpuściłam Adriana do holu. Usiadł przy małym stoliku pod schodami, tym samym, na którym Tadeusz przez lata zostawiał rachunki. Helena rozłożyła dokumenty. Piotr Maj połączył się z nami ponownie. Każdy podpis miał zostać złożony przy świadkach.
Tadeusz stał z boku.
— Marta, porozmawiaj ze mną.
— Rozmawiamy od siedmiu lat. Ty tylko czekałeś, aż przestanę sprawdzać.
— Kochałem cię.
— Być może. Ale kochałeś też to, co dzięki mnie miałeś.
Cordelia podeszła do mnie. Sukienkę miała poplamioną winem, bo podczas zamieszania rozlała własny kieliszek.
— Przepraszam twoich rodziców — powiedziała.
Ojciec spojrzał na nią bez gniewu.
— Nie za tę sukienkę.
— Wiem.
Cordelia przełknęła ślinę.
— Upokorzyłam was, bo bałam się, że Marta odkryje prawdę. Przepraszam, że zrobiłam z was tarczę.
Moja matka długo milczała.
— Możesz przepraszać — powiedziała w końcu. — Ale nie oczekuj, że zapomnimy.
Cordelia skinęła głową. To była pierwsza uczciwa rzecz, jaką tego wieczoru zrobiła.
Tadeusz nie podpisał żadnego dokumentu. Nie musiał. Helena miała kopie wszystkich przelewów, Piotr Maj miał oświadczenie Romana, a ja miałam oryginalną umowę własności. Prawda nie potrzebowała jego zgody.
Nad ranem Adrian otrzymał potwierdzenie zwrotu zaliczki. Pieniądze pochodziły ze sprzedaży części udziałów, a nie z domu. Cordelia oddała mu samochód i biżuterię. Tadeusz przekazał swoje oszczędności oraz udział w odziedziczonej działce. Nie wystarczyło na wszystko, ale wystarczyło, żeby zacząć spłacać ludzi, których okłamał.
Tadeusz miał opuścić dom przed południem.
Spakował trzy walizki. Na końcu zdjął z kominka mosiężny dzwonek z pękniętym sercem.
— To było moje — powiedział.
— Kupiłam go, zanim cię poznałam.
Odłożył go na półkę.
Przy wyjściu zatrzymał się przy moim ojcu.
— Nie umiałem znieść, że Marta była silniejsza ode mnie — powiedział.
Ojciec odpowiedział cicho:
— Silniejsza nie znaczy samotna. Sam wybrałeś samotność.
Tadeusz opuścił głowę i wyszedł.
Nie pojechałam za nim.
Zostałam przy stole z rodzicami, Heleną i Adrianem, nad zimnymi potrawami, mokrą serwetką i plamą wina, której nie dało się już sprać z obrusu. Nikt nie udawał, że to była udana wigilia. Ale nikt też nie udawał, że wszystko jest w porządku.
Przed południem zdjęłam z drzwi mosiężną tabliczkę z nazwiskiem Tadeusza. Nie wyrzuciłam jej. Włożyłam ją do koperty razem z fałszywym pełnomocnictwem i położyłam na jego walizce.
Na końcu zostałem sam na chwilę z pękniętym dzwonkiem. Potrząsnęłam nim.
Zabrzmiał cicho, krzywo, lecz wystarczająco wyraźnie, by usłyszeli go wszyscy przy stole.
— Mamo — powiedziałam — podaj proszę czyste nakrycia. Dzisiaj jemy bez gości, którzy mylą cudzy dom z własnym.
Przegapiłeś początek?
