Zgodziłam się zostać matką chrzestną z poczucia winy, a potem dostałam wiadomość, po której ręka zaczęła mi drżeć

Wiadomość od obcej kobiety zaczynała się od słów: „Proszę podać termin przelewu za chrzest”, a ja nawet nie wiedziałam, że mam za niego płacić.

Był wtorkowy wieczór, dochodziła dziewiętnasta, kiedy siedziałam przy kuchennym stole i lukrowałam małe babeczki. Telefon zawibrował obok miski z cukrem pudrem. Nieznany numer. Otworzyłam wiadomość i poczułam, jak metalowa łyżeczka wysuwa mi się z palców.

„Dzień dobry, Klaudio. Jestem Weronika, nowa matka chrzestna Mateusza. Patrycja przekazała mi pani numer, ponieważ musimy ustalić sprawę kosztów uroczystości”.

Przeczytałam to trzy razy.

Nowa matka chrzestna.

Koszty.

Odłożyłam telefon na blat, ale po sekundzie znów go podniosłam. Odpisałam, że chyba zaszła pomyłka. Weronika odpowiedziała natychmiast.

„Daniel powiedział, że przed rezygnacją zobowiązała się pani pokryć wydatki związane z salą. Kiedy możemy oczekiwać przelewu?”

Serce zaczęło mi walić tak mocno, że słyszałam je ponad cichym brzęczeniem lodówki.

Dwa tygodnie wcześniej siedziałam z Patrycją na tarasie kawiarni w centrum miasta. Pachniało prażonymi ziarnami, a na stole między nami stała fotografia jej synka. Mateusz miał na niej okrągłe policzki i poważną minę człowieka, który dopiero co odkrył, że świat jest pełen dorosłych decyzji.

— Klaudio, chcę cię prosić o coś wyjątkowego — powiedziała Patrycja.

— O co chodzi?

Przesunęła zdjęcie w moją stronę.

— Zostaniesz matką chrzestną Mateusza?

Trzymałam wtedy małą łyżeczkę z wygrawerowaną literą K, pamiątkę po naszym kursie cukiernictwa. Prawie upuściłam ją do filiżanki.

Nie chciałam tej roli. Wiedziałam, co oznacza: spotkania w parafii, rodzinne oczekiwania, prezenty i obietnica obecności, której nie byłam gotowa składać. Ale Patrycja patrzyła na mnie z taką nadzieją, że uśmiechnęłam się i powiedziałam:

— Oczywiście. Będzie mi bardzo miło.

Skłamałam. I natychmiast poczułam wstyd.

Przez następne dni wysyłała mi zdjęcia sukienek, dekoracji i zaproszeń. Pytała, czy mogę przychodzić w soboty na nauki. Odpowiadałam entuzjastycznie, a w głowie liczyłam godziny, które stracę.

Potem zadzwoniła zapłakana.

— Klaudio, muszę ci powiedzieć coś strasznego.

— Z Mateuszem wszystko dobrze?

— Tak. Chodzi o chrzest. Daniel chce, żeby matką chrzestną została jego szefowa, pani Weronika.

Zacisnęłam usta, żeby nie roześmiać się z ulgi.

— Rozumiem. Naprawdę, nic się nie stało.

— Przepraszam. Wiem, że bardzo się cieszyłaś.

— Najważniejsze, żebyście byli zadowoleni.

Po rozmowie usiadłam na podłodze przy kanapie i parsknęłam śmiechem. Los rozwiązał za mnie problem, którego sama nie umiałam rozwiązać.

Trzy dni później Patrycja poprosiła, żebym przyjechała do niej na ulicę Lipową. Daniel chodził po salonie, uderzając piętą w drewnianą podłogę. Przy łóżeczku Mateusza leżał rachunek zwinięty w ciasną rolkę.

— Weronika zgodziła się zostać matką chrzestną — powiedział Daniel. — Ale ma pewne warunki.

— Jakie?

Patrycja ścisnęła brzeg kocyka.

— Sama wybrała salę. Zarezerwowała ją i zamówiła usługodawców.

— Bez pytania was o zdanie?

— Mówi, że zna ludzi, którzy dadzą jej zniżkę — odparł Daniel.

— A ile macie zapłacić?

Wymienił kwotę. Zrobiło mi się gorąco.

— Przecież to rodzinny chrzest, nie przyjęcie dla całej firmy.

— Nie rozumiesz mojej pracy — odburknął. — Weronika może mi pomóc w awansie.

Patrycja otarła oczy.

Wtedy jeszcze myślałam, że chodzi o zwykłą głupotę i czyjąś ambicję. Nie wiedziałam, że Daniel już przygotował plan, w którym moja niezręczność miała kosztować mnie fortunę.

Wróciłam do kuchennego stołu i ponownie otworzyłam wiadomość od Weroniki. Po chwili przesłała zdjęcie rozmowy z Danielem. Na ekranie widniało jego zdanie: „Klaudia ma pieniądze i czuje się winna, że przestała być matką chrzestną. Przekonałem ją, żeby zapłaciła za salę”.

Palce zdrętwiały mi na telefonie.

Zanim zdążyłam zadzwonić do Patrycji, przyszła kolejna wiadomość.

„Jest jeszcze coś. Daniel prosił, żebym nie pokazywała tej rozmowy jego żonie”.

Wstałam tak gwałtownie, że miska z lukrem przewróciła się na podłogę. Chwyciłam kluczyki i wybiegłam z mieszkania, ale kiedy dotarłam pod dom Patrycji, drzwi otworzyły się od środka. Daniel stał na progu, a w dłoni trzymał teczkę z dokumentami…

CZĘŚĆ 2

Teczka była czarna, z mosiężnym zapięciem, które odbijało światło z korytarza. Daniel przycisnął ją do piersi, jakby zawierała coś, czego nie wolno mi zobaczyć.

— Co ty tutaj robisz? — zapytał.

— To samo mogłabym zapytać ciebie. Weronika właśnie wysłała mi waszą rozmowę.

Jego twarz stężała.

— Nie powinna była tego robić.

— Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

Za jego plecami Patrycja stała z Mateuszem na rękach. Dziecko spało, nieświadome, że dorośli właśnie rozrywają jego uroczystość na kawałki.

— Klaudio, wejdź — powiedziała Patrycja cicho.

W salonie pachniało mlekiem i środkiem do prania. Na stole leżały trzy rachunki, a obok nich mały porcelanowy talerzyk z pęknięciem w kształcie półksiężyca.

— Powiedz jej — zażądała Patrycja.

Daniel odłożył teczkę.

— Powiedziałem Weronice, że możesz pomóc z kosztami.

— Powiedziałeś jej, że się zobowiązałam.

— To była rozmowa robocza. Chciałem tylko sprawdzić, czy jest jakaś możliwość.

— A potem napisałeś, że mnie przekonasz.

— Bo zawsze przesadzasz z zasadami.

Poczułam pieczenie pod żebrami. Jeszcze rano wstydziłam się, że cieszyłam się z utraty roli. Teraz wstyd zamienił się w gniew.

— Nie jestem twoim funduszem awaryjnym.

— Nikt nie mówi, że jesteś — syknął.

— Właśnie to napisałeś.

Patrycja spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Dlaczego powiedziałeś Weronice, że Klaudia ma pieniądze?

— Bo ma. I nie chodziło o całą kwotę, tylko o tymczasową pomoc.

— Nie masz prawa opowiadać o moich pieniądzach — powiedziałam.

Weronika zadzwoniła w tej samej chwili. Daniel zobaczył jej imię na ekranie i pobladł.

— Odbierz — powiedziałam.

— Nie tutaj.

— Odbierz.

Włączył rozmowę na głośnik.

— Daniel, właściciel sali chce potwierdzenia płatnika — powiedziała Weronika. — Mówiłeś, że Klaudia wszystko zatwierdziła.

— Nie rozmawiajmy teraz o tym.

— Właśnie teraz. Przesłał mi pan wiadomość, w której obiecuje, że doprowadzi do przelewu. Mam ją przed sobą.

Patrycja zakryła usta dłonią.

— Weroniko, czy Daniel powiedział pani, że nie jesteśmy małżeństwem? — zapytała.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Powiedział, że Patrycja nie ma wpływu na organizację i że wszystko ustala z panią, Klaudio.

Daniel ruszył w stronę telefonu.

— To nie tak.

— A jak? — przerwała mu Patrycja.

Mateusz obudził się i zaczął płakać. Jego płacz przeciął rozmowę jak cienki nóż. Patrycja przytuliła go mocniej, a ja poczułam, że nie mogę już stać w tym pokoju ani minuty.

Na klatce schodowej Daniel dogonił mnie przy skrzynkach pocztowych.

— Nie rób z tego katastrofy — powiedział.

— To ty zrobiłeś z chrztu interes.

— Chciałem tylko, żeby wszystko wyglądało dobrze.

— Dla kogo? Dla Mateusza czy dla twojej szefowej?

Nie odpowiedział od razu. Właśnie ta chwila wystarczyła, żebym zrozumiała, że nie chodziło mu o dziecko.

— Jeśli wycofasz się teraz, skompromitujesz mnie w pracy — powiedział w końcu.

— Już sam to zrobiłeś.

Wieczorem spotkałam się z Weroniką w małej kawiarni przy rynku. Padało, a krople spływały po szybie między nami. Położyła na stole wydruk rozmowy i kilka kartek z logo sali.

— Nie jestem tu pani przyjaciółką — uprzedziła. — Chcę wiedzieć, czy Daniel posłużył się pani nazwiskiem tylko w tej sprawie.

— Tego nie wiem.

— W takim razie musimy zapytać kogoś, kto wie.

Wyjęła z torebki numer telefonu zapisany na odwrocie rachunku.

— To osoba, która przyjmowała jego rezerwację. Powiedziała mi, że Daniel przyniósł jeszcze jeden dokument. Twierdził, że podpisała go pani.

Ścisnęłam kartkę tak mocno, że papier zmiękł w dłoni.

— Ja niczego nie podpisywałam.

— Wiem. Dlatego jutro rano spotkamy się z właścicielką sali.

— A jeśli ma mój podpis?

Weronika spojrzała mi prosto w oczy.

— Wtedy nie będziemy już rozmawiać o niezręcznym chrzcie. Będziemy rozmawiać o tym, co Daniel próbował zrobić naprawdę…

CZĘŚĆ 3

Właścicielka sali czekała na nas następnego dnia o ósmej trzydzieści. Lokal mieścił się nad piekarnią, więc całe pomieszczenie pachniało drożdżami i przypalonym karmelem. Na biurku leżał segregator spięty czerwoną gumką.

— To rezerwacja na nazwisko Daniela Nowaka — powiedziała kobieta. — Przyprowadził ją trzy dni po tym, jak Weronika obejrzała salę.

— Co dokładnie powiedział? — zapytałam.

— Że jest organizatorem uroczystości i że koszty pokryje jego znajoma, Klaudia. Pokazał mi kartkę z jej podpisem.

Wyjęła dokument.

Zobaczyłam swoje imię, adres i zdanie o zobowiązaniu do zapłaty. Podpis wyglądał podobnie do mojego, ale litera „K” była zbyt wysoka. Wiedziałam, skąd ją wziął. Z formularza, który podpisałam na kursie cukiernictwa. Tego samego, na którym widniała moja pamiątkowa łyżeczka z wygrawerowanym K.

— Ten podpis jest podrobiony — powiedziałam.

Kobieta cofnęła dłoń.

Weronika spojrzała na mnie, potem na dokument.

— Daniel zostawił też tę kopertę — dodała właścicielka. — Powiedział, że gdyby pojawiły się pytania, mam kontaktować się wyłącznie z panią.

W kopercie znajdowała się kartka z numerem mojego rachunku bankowego i dopiskiem: „Przelew po wypłacie”. Poczułam zimno w karku.

— Skąd miał mój numer konta? — spytałam.

Weronika zacisnęła szczękę.

— Z formularza pracowniczego. W firmie przechowujemy dane osób poleconych do programu świadczeń. Daniel nie powinien mieć do nich dostępu.

Wtedy zrozumiałam pełny plan. Nie chodziło o to, że Weronika chciała urządzić zbyt wystawny chrzest. Daniel potrzebował jej jako świadka własnego znaczenia w firmie, a mnie jako osoby, która miała zapłacić. Wykorzystał Patrycję do stworzenia okazji, Weronikę do pokazania się przełożonym i moje poczucie winy jako klamrę spinającą całość.

Właścicielka sali zadzwoniła do niego przy nas.

— Panie Danielu, mam pytanie dotyczące dokumentu Klaudii.

— Jakiego dokumentu?

— Tego z jej podpisem.

— Wszystko jest w porządku.

— Klaudia siedzi obok mnie i zaprzecza.

Po drugiej stronie rozległ się gwałtowny oddech.

— Ona jest zdenerwowana. Zmieni zdanie.

— Nie zmienię — powiedziałam głośno.

Daniel zamilkł.

Weronika wzięła telefon.

— Daniel, przekazałeś dane rachunku osoby, która nie wyraziła zgody. Dlaczego?

— Chciałem załatwić sprawę po cichu.

— Jaką sprawę?

— Awans. Premię. Cokolwiek. Weronika miała zobaczyć, że potrafię organizować ważne wydarzenia, a Patrycja nie chciała wydać pieniędzy. Klaudia miała środki, więc…

Urwał.

Patrycja stała w drzwiach piekarni. Nie wiedziałam, od jak dawna słuchała. W dłoni trzymała smoczek Mateusza, zgnieciony tak mocno, że pobielały jej palce.

— Więc sprzedałeś mój syna, moje małżeństwo i jej nazwisko za awans? — zapytała.

— Patrycja, to nie tak.

— Właśnie tak powiedziałeś.

Jego głos zaczął się łamać.

— Bałem się, że znowu niczego nie osiągnę.

— Bałeś się, że nie będziesz wyglądał ważnie — odparła Weronika. — To nie to samo.

Tego samego popołudnia Weronika przekazała dokumenty dyrektorowi firmy. Nie zrobiła tego z troski o mnie. Zrobiła to, bo Daniel wykorzystał dane zastrzeżone dla pracowników i próbował wciągnąć ją w oszustwo.

Patrycja odwołała salę. Właścicielka zatrzymała zaliczkę Daniela, bo to on podpisał umowę jako organizator. Kosztowało go to więcej, niż planował wyłudzić ode mnie.

Myślałam, że najgorsze już minęło.

O siedemnastej dostałam jednak wiadomość od dyrektora firmy. Prosił, żebym następnego ranka przyszła podpisać oświadczenie. Pod spodem dopisał jedno zdanie:

„Pani Klaudio, proszę zabrać również oryginał dokumentu, którego Daniel użył przy rezerwacji”.

Kiedy przeczytałam to Patrycji, nagle pobladła.

— Klaudio… ja wiem, skąd on miał ten podpis.

— Skąd?

Spojrzała na śpiącego Mateusza i wyszeptała:

— To nie był formularz z twojego kursu. Ten podpis widziałam u Daniela już wcześniej…