Kiedy dyrektorka kazała mi czyścić odpływ kostnicy gołymi rękami, komisarz nagle przestał notować

Dyrektorka szpitala rzuciła mop pod moje nogi, a moja matka właśnie leżała na oddziale dializ, podłączona do aparatu, który mogła wyłączyć jednym podpisem.

— Podnieś go, doktorze — powiedziała Isabela Cárdenas. — I od razu wyczyść odpływ w kostnicy. Bez rękawic. Niech komisja zobaczy, z czego zrobione są pańskie skargi.

Mokry mop uderzył o posadzkę Szpitala Regionalnego w San Miguel. Brudna woda rozprysnęła się na moich butach. Za plecami Isabeli stało sześciu urzędników przybyłych ze stolicy, a na korytarzu zebrało się ponad trzydziestu pracowników.

Isabela mówiła głośno, tak żeby usłyszeli wszyscy.

— Odpływ jest zatkany od trzech tygodni. Noszowi twierdzą, że to nie ich zadanie, dział techniczny nie ma ludzi, a pan ma mnóstwo czasu na wysyłanie skarg do ministerstwa. Proszę więc pokazać, że potrafi pan pracować także rękami.

— A jeśli odmówię?

Uśmiechnęła się, dotykając srebrnej broszki przypiętej do granatowego żakietu.

— Wpiszę odmowę wykonania polecenia. Z takim wpisem nie zatrudnią pana nawet w przychodni przy autostradzie. Poza tym pańska matka nadal potrzebuje dializ, prawda? Szkoda byłoby, gdyby zabrakło panu pensji.

Ktoś za mną ciężko wciągnął powietrze. Poczułem, jak paznokcie wbijają mi się w dłonie. Ana Lucía od lat walczyła z niewydolnością nerek po leczeniu raka. Każda dializa była dla niej kolejnym dniem kupionym na kredyt.

Podniosłem mop.

— Gdzie jest wiadro?

— Proszę poszukać.

— Chcę zobaczyć odpływ — odezwał się Arturo Serrano, najstarszy z urzędników.

Isabela drgnęła.

— To naprawdę niepotrzebne, panie Serrano.

— Jeśli coś jest zatkane w kostnicy przez trzy tygodnie, jest potrzebne.

Zeszliśmy po schodach. O jedenastej czterdzieści siedem piwnica pachniała chlorem, wilgocią i starym metalem. Między stalowymi stołami stała kałuża szarej wody. Na ścianie mrugała lampa, a jej przewód stukał o tynk przy każdym podmuchu wentylatora.

Zdjąłem fartuch, podwinąłem rękawy i uklęknąłem.

— Chociaż rękawice — szepnęła pielęgniarka Marta.

— Doktor twierdzi, że nie boi się prawdy — odpowiedziała Isabela. — Niech jej dotknie.

Spojrzałem na nią.

— Ma pani rację. Prawda czasem jest mokra i śmierdzi.

Wsunąłem ręce do zimnej wody. Po kilku sekundach poczułem pod palcami coś twardego, owiniętego taśmą. Pociągnąłem. Raz. Nic. Za drugim razem wyszarpnąłem z odpływu czarny pakunek, ciężki od wilgoci, lecz szczelnie zaklejony.

Isabela rozpoznała go natychmiast. Jej uśmiech zniknął.

— Co to jest?

Woda spływała mi po łokciach. Położyłem pakunek na stalowym stole.

— Coś, co ukryłem tutaj dziewięć dni temu, gdy odkryłem, że ktoś przeszukał mój gabinet.

Wyjąłem z kieszeni mały skalpel i przeciąłem pierwszą warstwę przemysłowej taśmy. Arturo zrobił krok naprzód, a Isabela wyciągnęła rękę w stronę stołu. Jej palce zatrzymały się centymetr nad czarną folią…

CZĘŚĆ 2

Jej palce zatrzymały się centymetr nad czarną folią, ale było już za późno. Ostrze rozcięło ostatnią warstwę taśmy z suchym trzaskiem.

— Proszę tego nie dotykać! — krzyknęła Isabela. — To może być podrzucony dowód.

— W takim razie tym bardziej powinien go zobaczyć każdy — odpowiedziałem.

Owinąłem folię i odsunąłem ją na bok. W środku znajdowały się trzy teczki medyczne, metalowe pudełko z preparatami, mały nośnik danych oraz plik umów spiętych czerwoną klamrą. Na wieczku pudełka widniała data sprzed dwóch miesięcy. Poczułem, że żołądek ściska mi się jak zaciśnięta pięść.

— Pacjentka: Ana Lucía Méndez Salgado — powiedziałem.

Marta zasłoniła usta dłonią.

— Pańska matka?

— Tak.

Otworzyłem pierwszą teczkę i położyłem dokument na stole. Arturo nachylił się nad papierem. Isabela nie patrzyła na mnie, tylko na czerwoną klamrę.

— To są prywatne dane pacjentów — syknęła. — Natychmiast je zamknij.

— Prywatne dane nie znikają z akt tylko dlatego, że dyrektorka każe je zamknąć.

Na pierwszej stronie widniał podpis lekarza prowadzącego. Na drugiej była godzina dializy, numer aparatu i dawka leku. Znałem te informacje na pamięć, bo przez ostatni miesiąc sam woziłem matkę do szpitala. Tyle że w dokumencie zapisano, iż Ana Lucía przeszła zabieg w noc, kiedy leżała w domu z gorączką trzydzieści dziewięć stopni.

— To niemożliwe — powiedziałem.

— Proszę nie wyciągać pochopnych wniosków — wtrącił Arturo.

— Nie wyciągam. Czytam.

Odwróciłem kartkę. Przy godzinie dwudziestej drugiej czternaście znajdował się podpis pielęgniarki, która tego wieczoru była na urlopie. Marta rozpoznała go pierwsza.

— To nie jest podpis Celii. Ona od trzech tygodni ma złamaną rękę.

W pomieszczeniu rozległ się szum wentylatora. Kropla brudnej wody spadła z mojego rękawa na metalową powierzchnię.

Isabela odzyskała pewność siebie.

— Podpisy można podrobić. Dokumenty mogły zostać zmienione przez pana.

— Dlatego są tu preparaty.

Otworzyłem pudełko. W środku leżały szkiełka z numerami pacjentów, których nazwiska widniały w dwóch pozostałych teczkach. Każde było opisane innym charakterem pisma, ale wszystkie miały ten sam numer partii.

— Te próbki pobrano z biopsji — powiedziałem. — Wyniki wpisano do systemu jako ujemne.

— Nie jest pan patologiem — odparła Isabela.

— Nie muszę nim być, żeby zauważyć, że próbki należą do ludzi zmarłych przed datą wpisaną na etykiecie.

Arturo wyciągnął rękę.

— Daj mi umowy.

Isabela zastąpiła mu drogę.

— Panie Serrano, nie będzie pan prowadził kontroli na podstawie materiałów wyniesionych z gabinetu.

— A pani nie będzie decydowała, co mam oglądać.

Przesunąłem czerwony plik w jego stronę. Pierwsza umowa dotyczyła dostaw filtrów do dializ. Cena była trzykrotnie wyższa niż rynkowa. Druga wskazywała firmę, której adres prowadził do pustego lokalu. Trzecia miała podpis Isabeli.

Dyrektorka pobladła, lecz po chwili zacisnęła szczękę.

— To fotokopie.

— Nie — odpowiedziałem. — Oryginały.

Wtedy z korytarza dobiegł dźwięk telefonu. Odebrał Arturo. Słuchał przez kilka sekund, a potem spojrzał na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłem odczytać.

— Doktorze — powiedział cicho. — Proszę sprawdzić ostatnią stronę teczki pańskiej matki.

Odwróciłem dokument. Na dole znajdował się podpis, którego nigdy wcześniej nie widziałem, oraz pieczęć potwierdzająca, że Ana Lucía otrzymała lek, o którym nikt z nas nie słyszał.

Pod pieczęcią zapisano jednak coś jeszcze: „pacjentka nie żyje od czterech dni”…

CZĘŚĆ 3

Pod pieczęcią zapisano jednak coś jeszcze: „pacjentka nie żyje od czterech dni”.

Przez chwilę słyszałem tylko pracujący wentylator. Potem telefon w mojej kieszeni zaczął wibrować.

Na ekranie pojawiło się imię mojej siostry.

— Rodolfo, mama otworzyła oczy — powiedziała Elena, gdy odebrałem. — Lekarz z dializ mówi, że jej stan nagle się poprawił. Ale ktoś właśnie próbował zabrać jej kartę z szafki.

Spojrzałem na Isabelę. Jej twarz stężała.

— Nie wypuszczajcie nikogo z oddziału — powiedziałem. — Zaraz tam będę.

— Nie — odezwał się Arturo. — Najpierw musimy zakończyć to tutaj.

Isabela odwróciła się ku niemu.

— Pan naprawdę chce oprzeć kontrolę na teczkach zabranych przez lekarza, który jest osobiście zaangażowany?

— Chcę oprzeć ją na podpisach, numerach partii i fakturach. A teraz także na tym, że w dokumentacji uznano żywą kobietę za zmarłą.

Wtedy z wejścia do kostnicy dobiegł ochrypły głos.

— To ja wpisywałam te dane.

Wszyscy odwróciliśmy głowy. W drzwiach stała Celia Vargas, pielęgniarka z unieruchomioną prawą ręką. Na jej szyi wisiał identyfikator, pęknięty przy rogu.

— Powiedzieli, że jeśli nie będę podpisywać, mój syn straci miejsce w szpitalnym żłobku — powiedziała. — Ale podpisywałam puste formularze. Nigdy nie zatwierdzałam dializy pani Méndez tamtej nocy.

Isabela ruszyła ku niej.

— Celio, zastanów się, co mówisz.

— Zastanawiałam się przez trzy tygodnie — odpowiedziała Celia. — Codziennie.

Wyjęła spod fartucha złożoną kartkę. Papier był pomięty, a na środku widniała pieczęć magazynu.

— To lista leków odrzuconych przez kontrolę. Dyrektorka kazała przepakować je do nowych pudełek i wprowadzić jako dostawę awaryjną. Część trafiła na dializy. Część sprzedano prywatnej klinice.

Marta zacisnęła dłonie.

— Dlatego po tamtym zabiegu trzy osoby dostały wstrząsu.

— Dwie zmarły — powiedziałem. — A ich próbki wpisano jako ujemne, żeby nikt nie sprawdził, dlaczego.

Arturo spojrzał na Isabellę.

— Kto zatwierdził umowy?

— To nie jest moje nazwisko — odparła.

Przesunąłem trzeci dokument pod lampę. Pod podpisem dyrektorki widniał numer jej osobistej pieczęci. Na odwrocie ktoś dopisał odręcznie nazwę firmy i kwotę przelewu.

— To pani pieczęć.

Isabela wyciągnęła rękę i przewróciła stos papierów. Szklane preparaty spadły na podłogę. Jeden pękł z ostrym trzaskiem.

— Nie wiecie, z czym walczycie — syknęła. — Jeśli te dokumenty wyjdą ze szpitala, zamkną cały oddział. Pacjenci zostaną bez dializ.

— Oddział już został zamknięty — odpowiedział Arturo. — Tylko jeszcze o tym nie wie.

W tej samej chwili jego telefon zadzwonił ponownie. Tym razem odebrał na głośniku.

— Panie Serrano, mamy problem — powiedział męski głos. — W systemie pojawiło się żądanie usunięcia wszystkich kart pacjentów z ostatnich sześciu miesięcy. Zostało zatwierdzone z pana hasła.

Arturo spojrzał na ekran. Isabela cofnęła się o krok.

— To niemożliwe — powiedział.

— Hasło zmieniono siedem minut temu — odpowiedział głos.

Na końcu korytarza rozległ się alarm aparatu do dializ. Elena znów dzwoniła. Tym razem nie płakała. Krzyczała.

— Rodolfo, ktoś odłączył mamę od aparatu i zabrał jej teczkę!

Rzuciłem się ku schodom. Za mną rozległ się trzask zamykanych drzwi, a Arturo wypowiedział nazwisko człowieka, którego nikt z nas nie podejrzewał…