CZĘŚĆ 4
Roman stał nieruchomo z telefonem przy uchu. Na ekranie nadal widniało imię jego ojca, Vittoria Morettiego, choć wszyscy wiedzieli, że Vittorio zmarł dwadzieścia sześć miesięcy wcześniej.
— Kto mówi? — zapytałem.
Z głośnika dobiegł szorstki, starszy głos.
— Człowiek, który przez pół życia płacił za błędy Romana.
Roman cofnął się o krok.
— To niemożliwe. Mój ojciec nie żyje.
— Wiem. Dlatego używam jego telefonu.
Doktor Lena wyjęła mi Sophie z ramion, żebym mógł podejść bliżej. Moje ręce drżały tak mocno, że ledwie utrzymywałem telefon.
— Kim pan jest?
— Nazywam się Eliasz Moretti. Jestem starszym bratem Vittoria.
Klára otworzyła usta.
— Roman mówił, że nie ma żadnego stryja.
— Roman mówi wiele rzeczy, kiedy chce coś dostać.
Starszy mężczyzna wyjaśnił, że przez lata mieszkał w małym miasteczku nad jeziorem Michigan. Vittorio zerwał z nim kontakt po tym, jak Eliasz odmówił podpisania pierwszej pożyczki zabezpieczonej majątkiem rodziny. Mimo to Eliasz zachował dostęp do starego funduszu rodzinnego, ponieważ Vittorio ustanowił go opiekunem udziałów dla swoich wnuków.
Dla Sophie.
To był pierwszy zwrot, którego Roman nie przewidział. Nie zbudował całej pułapki na własnych pieniądzach. Zbudował ją wokół majątku, do którego nie miał pełnego dostępu.
— Ojciec zostawił Sophie fundusz — powiedział Eliasz. — Roman dowiedział się o nim po porodzie. Jeśli uznałby Aarona za niezdolnego do opieki, mógłby próbować przejąć zarządzanie pieniędzmi dziecka.
— A przelew do fundacji Lai? — zapytałem.
— Był próbą wyprowadzenia części majątku przed posiedzeniem zarządu. Ale bank zatrzymał główną kwotę. Zniknęły tylko pieniądze z rachunku bieżącego Sophie.
Spojrzałem na Romana.
— Ile?
Nie odpowiedział.
Laya zrobiła to za niego.
— Trzysta osiemdziesiąt tysięcy dolarów — powiedziała cicho. — Powiedział, że to zaliczka na mój udział w fundacji.
Roman odwrócił się do niej.
— Miałem ci to zwrócić.
— Z pieniędzy dziecka?
— Potrzebowałem czasu.
— Potrzebowałeś mnie — odparła. — A ja myślałam, że potrzebujesz mnie naprawdę.
W jej głosie nie było już gniewu. Było obrzydzenie, które zabolało Romana bardziej niż krzyk.
Mężczyzna w granatowym płaszczu schował dokument do teczki.
— Panie Moretti, ta umowa nie ma mocy. Podpis jest podrobiony, a świadkowie odmówili potwierdzenia. Nie zabierze pan dziecka.
— Wynoś się — powiedział Roman.
— To pański dom — odpowiedział mężczyzna. — Ale nie pańskie zasady.
Pani Wanda podeszła do mnie i podała mi mały plecak Sophie.
— Spakowałam pieluchy, mleko i ten zielony kocyk z haftowanym ptakiem. Wiedziałam, że coś jest nie tak.
Przycisnąłem plecak do piersi. W jego bocznej kieszeni znalazłem drewnianą grzechotkę w kształcie żurawia, którą Roman kupił przed narodzinami córki i nigdy nie wyjął z opakowania.
— Pani Wando, dlaczego mi pani pomaga?
— Bo kiedy człowiek każe wynieść dziecko nocą, a sam idzie na urodziny kochanki, nie potrzebuje gospodyni. Potrzebuje świadka.
Roman zacisnął szczękę.
— Aaron, nie możesz wyjść z Sophie. To moja córka.
— Wiem. Dlatego ją zabieram.
— Chcesz mnie zniszczyć?
Spojrzałem na jego twarz. Na mokry płaszcz, na wilczą spinkę, na palce, które kiedyś trzymały moje, gdy wybieraliśmy łóżeczko.
— Nie muszę cię niszczyć. Wystarczy, że przestanę zasłaniać to, co sam zrobiłeś.
Roman podszedł gwałtownie. Doktor Lena stanęła między nami.
— Nie dotykaj go.
— To moja rodzina!
— Rodzina nie przychodzi z fałszywym podpisem i pustym nosidełkiem — powiedziała Marta.
Roman spojrzał na nią tak, jakby dopiero teraz zrozumiał, że jego plan rozpadł się nie przez wielką władzę, lecz przez kobietę, której zwykle nie zauważał.
Eliasz poprosił, żebym podszedł do telefonu.
— Aaron, chcę, żebyś wiedział coś jeszcze. Vittorio zostawił list. Nie dla Romana. Dla ciebie.
— Dla mnie?
— Napisał, że jeśli Roman kiedykolwiek spróbuje użyć Sophie jako zabezpieczenia, fundusz ma zostać przekazany pod twoją opiekę. Nie dlatego, że jesteś jego mężem. Dlatego, że w dniu porodu odmówiłeś podpisania dokumentu, którego nie rozumiałeś. Vittorio obserwował cię przez wiele lat.
Poczułem pieczenie pod powiekami.
Roman zaśmiał się krótko, lecz w tym śmiechu nie było pewności.
— Mój ojciec wybrał jego zamiast mnie?
— Nie — odparł Eliasz. — Wybrał dziecko zamiast twojej chciwości.
To zdanie zakończyło wszystko, czego nie potrafiliśmy zakończyć przez lata.
Laya zdjęła z palca pierścionek, który Roman podarował jej podczas kolacji. Położyła go na stole obok fałszywego dokumentu.
— Oddaj mu ten kamień — powiedział Roman.
— Nie chcę niczego od ciebie.
— Laya…
— Wynajęłam salę, zaprosiłam dwustu ludzi i przez cały wieczór udawałam, że kocham mężczyznę, który nawet nie potrafił powiedzieć mi, że kradnie pieniądze własnej córki. To wystarczy.
Wyszła pierwsza. Nie trzasnęła drzwiami. Po prostu zabrała ze stołu swoją torebkę i zostawiła pierścionek przy podpisie, który miał ją uczynić bogatą.
Roman został sam w holu z teczką, mokrym płaszczem i nazwiskiem, które nagle nie otwierało żadnych drzwi.
Następnego ranka zarząd jego firmy zawiesił go w obowiązkach. Nie potrzebowałem rozprawy ani widowiska. Dokumenty z kliniki, zeznania Marty, rachunki bankowe i fałszywy podpis trafiły do członków zarządu, zanim Roman zdążył napisać własną wersję wydarzeń. Fundacja Lai została rozwiązana, a pieniądze Sophie wróciły na zabezpieczony rachunek.
Pani Wanda odeszła z pracy dopiero wtedy, gdy znalazła mi mieszkanie niedaleko kliniki doktor Leny. Marta została opiekunką w funduszu i co miesiąc przychodziła sprawdzać, czy dokumenty Sophie są przechowywane osobno od wszystkich spraw Morettich.
Roman nie zobaczył córki przez wiele tygodni. Nie dlatego, że chciałem go ukarać, lecz dlatego, że każde spotkanie musiało odbywać się przy kimś, kto umiał rozpoznać różnicę między żalem a strachem przed utratą pieniędzy.
Kiedy w końcu przyszedł, nie miał kierowcy ani ochroniarza. W ręku trzymał małe pudełko. Położył je przede mną.
W środku znajdowała się srebrna spinka w kształcie wilka.
— Nie chcę jej więcej nosić — powiedział.
— Dlaczego mi ją dajesz?
— Bo kupiłeś ją dla człowieka, którym miałem być.
Nie odpowiedziałem.
Roman spojrzał na Sophie, która leżała w nosidełku i bawiła się drewnianym żurawiem.
— Mogę ją potrzymać?
Zapytałem Martę, która stała obok. Skinęła głową.
Podałem mu córkę.
Roman trzymał ją niezgrabnie, jakby bał się, że nawet niemowlę zobaczy prawdę. Sophie otworzyła oczy i zacisnęła palce na jego kciuku.
— Ona mnie jeszcze zna — wyszeptał.
— Dzieci zapamiętują dotyk szybciej niż obietnice.
Przyciągnął córkę bliżej.
— Czy kiedyś mi wybaczysz?
— To nie jest pytanie, na które odpowiada się za ciebie.
Łzy spłynęły mu po policzkach. Nie odsunąłem się, ale też nie podałem mu ręki.
— Co mam zrobić?
— Przyjdź na każde spotkanie. Płać na jej fundusz. Mów prawdę, nawet jeśli nikt cię o nią nie pyta. A kiedy Sophie dorośnie, nie każ jej wybierać między twoim nazwiskiem a moim.
Roman skinął głową.
Po raz pierwszy jego skrucha nie była obietnicą. Była rachunkiem, który musiał płacić czynami.
Kiedy wychodził, zatrzymał się przy łóżeczku. Zobaczył żurawia leżącego na kocyku i dotknął jego drewnianego skrzydła.
— To ja go kupiłem — powiedział.
— Wiem.
— Nie pamiętam, dlaczego.
— Bo wtedy jeszcze myślałeś o niej, nie o tym, co możesz dzięki niej dostać.
Roman nie zabrał spinki. Zostawił ją na stole obok aktu urodzenia Sophie, pod którym widniał mój prawdziwy podpis.
A gdy żuraw wydał cichy, drewniany stuk o bok łóżeczka, Roman pochylił głowę i powiedział do córki:
— Tym razem nauczę się być twoim ojcem bez kupowania sobie miejsca.
Przegapiłeś początek?
