Kiedy przekazałam mężowi małe pudełko w samolocie, jego uśmiech zniknął, a on zaczął nerwowo przeszukiwać wzrokiem kabinę

Roman właśnie pochylił się nad Oksaną, kiedy zobaczyłam, że całuje ją tak, jak przez osiemnaście lat całował mnie. Stałam wtedy w przejściu samolotu, z biletem zmiętym w dłoni i telefonem, na którym wciąż widniały dwa nieodebrane połączenia do niego.

Nie zauważyli mnie. Oksana śmiała się cicho, a Roman dotykał jej policzka z czułością, której nie okazywał mi od dawna. W jego drugiej ręce błyszczała obrączka. Ta sama, którą rano pocałował, mówiąc naszym dzieciom, że jedzie do Warszawy na ważne spotkanie.

— Proszę usiąść, zaraz będziemy startować — powiedziała stewardesa, dotykając mojego ramienia.

— Oczywiście — odpowiedziałam, choć gardło miałam tak ściśnięte, że ledwie wydobył się ze mnie głos.

Usiadłam w tylnej części kabiny. Plastikowy podłokietnik wbijał mi się w palce, kiedy zapinałam pas. Podczas gdy samolot kołował, słyszałam za sobą szmer ich rozmowy. Nie rozróżniałam słów, ale znałam śmiech Oksany. Była moją najlepszą przyjaciółką przez dwadzieścia dwa lata. Znała imiona wszystkich moich dzieci, godzinę ich urodzenia i historię mojego pierwszego pocałunku z Romanem.

A jednak nie wiedziała, że siedzę kilka rzędów za nią.

Albo wiedziała aż za dobrze.

Przez całą drogę do bramki myślałam tylko o mamie. Pan Bogdan zadzwonił rano i powiedział, że znalazł ją nieprzytomną przy grządce z pomidorami. Lekarze zostawili ją w szpitalu pod Warszawą, a ja kupiłam ostatnie miejsce w samolocie, nie pytając nawet o cenę.

Roman nie odebrał ode mnie ani razu.

Teraz rozumiałam dlaczego.

Po starcie stewardesa podeszła do mnie z tacą. Poprosiłam ją o przysługę. W mojej torebce leżało małe pudełko po herbacie, owinięte papierem w kolorze dojrzałych moreli. Włożyłam do niego dwa bransoletki: jeden od Oksany, spleciony z cienkich miedzianych ogniw, drugi od Romana, srebrny, z wygrawerowaną datą naszego ślubu.

Na kartce napisałam tylko: „Oddaję wam obietnice, których już nie potrzebuję. Nie martwcie się o mamę. Ona wie, po co lecicie do Warszawy. Ja również”.

— Mogłaby pani przekazać to pasażerom z miejsc dwa A i dwa B? — zapytałam stewardesę.

— Czy mam powiedzieć, od kogo?

— Nie. Gdy otworzą, zrozumieją.

Kobieta spojrzała na mnie niepewnie, ale sprawdziła pudełko i po chwili ruszyła do przedniej części kabiny. Obserwowałam ją przez szczelinę między siedzeniami. Oksana przyjęła prezent z uśmiechem, a Roman nachylił się ku niej, przekonany, że ktoś urządził im romantyczną niespodziankę.

Wieczko uniosło się powoli.

Uśmiech Oksany zgasł natychmiast. Wyjęła kartkę, przeczytała ją i pobladła. Roman chwycił pudełko. Kiedy zobaczył obie bransoletki, jego twarz zrobiła się purpurowa.

— Co to jest? — syknął.

— Nie tutaj — odpowiedziała Oksana, podrywając się z fotela.

Pobiegła do toalety, potykając się o własną torbę. Roman został sam. Ściskał kartkę tak mocno, że papier pękał pod jego palcami. Potem odwrócił się i zaczął przeszukiwać wzrokiem rzędy pasażerów.

Jego spojrzenie zatrzymało się na mnie.

Podniósł się gwałtownie, a stewardesa zagrodziła mu przejście.

— Proszę zająć miejsce, zaraz podchodzimy do lądowania.

— Muszę porozmawiać z żoną — powiedział.

— Pańska żona jest tutaj? — zapytała Oksana, która właśnie wróciła z toalety.

Roman spojrzał na nią. Potem na mnie. W jego dłoni zadrżała kartka, a on ruszył w moją stronę, wyciągając rękę, jakby chciał wyrwać mi coś, czego jeszcze nie zdążyłam pokazać…

CZĘŚĆ 2

…ale stewardesa chwyciła go za ramię i stanowczo wskazała fotel.

— Proszę usiąść. To kwestia bezpieczeństwa.

Roman opadł na miejsce, lecz jego wzrok wciąż wbijał się we mnie. Oksana stała obok niego z twarzą białą jak papier serwetki. Nie wyglądała już jak kobieta, która właśnie leci na romantyczny wyjazd. Wyglądała jak ktoś, kto nagle zobaczył własne nazwisko na dokumencie oskarżenia.

— Co jej napisałaś? — wyszeptała.

— To, co przeczytaliście.

— Anna, posłuchaj…

— Nie mów do mnie tym tonem. Przez dwadzieścia dwa lata mówiłaś do mnie „przyjaciółko”.

Roman zacisnął szczękę.

— Nie rób sceny przy ludziach.

— Scenę zrobiłeś ty. Ja tylko wręczyłam wam prezent.

W kabinie zapadła ciężka cisza. Silniki ryczały, a samolot schodził niżej. Czułam, jak serce uderza mi pod żebrami, lecz tym razem nie zamierzałam płakać. Płakałam już wcześniej, w milczeniu, patrząc na ich pocałunek.

Roman próbował podejść po wylądowaniu, ale zatrzymałam go gestem.

— Najpierw mama.

— Musimy porozmawiać.

— Porozmawiamy, jeśli okaże się, że nie jesteś tam tylko z powodu tego, co widziałam.

Jego twarz stężała.

— Co to ma znaczyć?

— Zapytaj Oksanę. Ona wie.

Oksana odwróciła głowę. Ten ruch powiedział mi więcej niż jakiekolwiek wyjaśnienie.

Na lotnisku odebrałam bagaż i ruszyłam do wyjścia. Roman szedł za mną, ale nie odważył się mnie dotknąć. W hali przylotów pachniało kawą i mokrymi płaszczami. Pan Bogdan czekał przy kolumnie, ściskając w dłoni czapkę z wyblakłym herbem miejscowej drużyny.

— Pani Anno, dobrze, że pani przyleciała — powiedział. — Z mamą jest stabilnie, ale muszę pani coś przekazać.

— Co się stało?

Mężczyzna spojrzał za moje plecy. Roman właśnie wyszedł z hali, a Oksana zatrzymała się przy automacie z wodą.

— Wczoraj wieczorem widziałem ich oboje pod domem pani mamy.

Poczułam zimno w karku.

— Kogo?

— Pani męża i tę kobietę. Mieli klucz. Weszli do środka, choć mama była wtedy w szpitalu na badaniach.

Roman zbliżył się do nas.

— Bogdan, nie wtrącaj się w sprawy rodzinne.

— Wtrącam się, kiedy ktoś wynosi dokumenty z cudzego domu — odparł sąsiad.

Roman zrobił krok naprzód.

— Uważaj, co mówisz.

Pan Bogdan wyjął z kieszeni złożoną kartkę.

— Znalazłem to przy furtce. Wypadło pani mężowi z teczki.

Rozwinęłam papier. Była to lista rzeczy: akt własności, księga rachunkowa, pełnomocnictwo, klucze do skrytki. Przy ostatniej pozycji ktoś dopisał godzinę i kwotę.

„Podpis u notariusza: czwartek, dziewiąta trzydzieści. Zaliczka: sto osiemdziesiąt tysięcy”.

— To nieprawda — powiedział Roman.

— Skąd wiesz, co na niej jest, skoro jej nie przeczytałeś? — zapytałam.

Jego ręka opadła.

Oksana podeszła do nas, ściskając pasek torebki.

— Roman, powiedz jej wszystko.

— Zamknij się.

— Nie mogę już tego robić.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Na ekranie pojawił się numer szpitala. Odebrałam natychmiast.

— Pani Anno? Tu pielęgniarka z oddziału. Pańska mama odzyskała przytomność. Prosi, żeby przyjechała pani sama. Powiedziała, że jeśli zobaczy Romana, nie podpisze niczego, nawet własnego nazwiska.

Spojrzałam na męża.

— Co miała podpisać?

Roman pobladł.

Oksana zamknęła oczy i wyszeptała:

— Pełnomocnictwo do sprzedaży domu. Ale to nie jest najgorsze. Najgorsze jest to, że dokument już został złożony…

CZĘŚĆ 3

…a ktoś po drugiej stronie połączenia czekał na mój następny ruch.

— Pani Anno — powiedziała pielęgniarka — jest jeszcze jedna osoba, która chce z panią rozmawiać.

W słuchawce usłyszałam chrapliwy głos mamy.

— Córeczko, nie przyjeżdżaj tu z nim.

— Mamo, co się stało?

— Oni byli u mnie wczoraj. Oboje. Roman powiedział, że muszę podpisać zgodę na sprzedaż domu, bo inaczej bank zabierze wam mieszkanie.

Odwróciłam się do męża.

— Jaki bank?

— Mamo, jesteś osłabiona — wtrącił Roman. — Nie rozumiesz wszystkiego.

— Rozumiem więcej niż ty myślisz — odpowiedziała. — I pamiętam, jak Oksana położyła przede mną kartkę z moim podpisem, chociaż ja niczego nie podpisywałam.

Oksana zakryła usta dłonią.

— To miał być tylko wzór — powiedziała.

— Wzór czego? — zapytałam.

Nie odpowiedziała.

Pan Bogdan wyjął z teczki kopertę, którą trzymał pod pachą.

— Pani mama dała mi to przed zabraniem do szpitala. Powiedziała, żebym przekazał wyłącznie pani.

W środku znajdowała się kopia pełnomocnictwa. Na dole widniało nazwisko mamy, lecz podpis był krzywy, zbyt płytki i pozbawiony charakterystycznego zawijasa przy ostatniej literze. Obok leżało zaświadczenie z przychodni potwierdzające, że w godzinie rzekomego podpisania mama przebywała na badaniu i nie mogła opuścić budynku.

— To fałszerstwo — powiedziałam.

Roman roześmiał się nerwowo.

— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.

— Mam. Od dwunastu lat prowadzę księgowość naszej firmy. Wiem też, że pieniądze z jej sprzedaży miały spłacić twoje zobowiązania.

Jego twarz zmieniła kolor.

— Skąd wiesz o firmie?

— Wczoraj rano dostałam wiadomość od naszej księgowej, Marty. Znalazła przelewy na konto kancelarii, która przygotowała pełnomocnictwo. Wszystkie zatwierdziłeś moim hasłem.

— To nie dowód.

— Nie. Dowodem jest podpis, który sam wysłałeś do banku. A także fakt, że rachunek, na który miała trafić zaliczka, należy do spółki zarejestrowanej na nazwisko Oksany.

Oksana osunęła się na krzesło w poczekalni lotniska.

— Powiedziałeś, że firma jest nasza — szepnęła.

— Bo będzie nasza, jeśli zrobisz to, co ustaliliśmy.

— Mówiłeś, że Anna wie o sprzedaży domu.

— Przestań.

— Mówiłeś, że od roku śpi osobno, że nie ma między wami niczego, że dzieci wyjechały i nie potrzebują tego mieszkania.

Każde jej zdanie spadało między nas jak ciężki kamień. Słuchałam, czując pod palcami krawędź miedzianej bransoletki, którą przed chwilą oddałam jej w pudełku.

— Od kiedy to trwa? — zapytałam.

Roman odwrócił wzrok.

— Odpowiedz — powiedziała Oksana.

— Siedem lat.

W poczekalni ktoś upuścił plastikowy kubek. Dźwięk odbił się od posadzki.

Siedem lat. Tyle czasu całowałam go na pożegnanie, prasowałam koszule i pytałam, czy bezpiecznie dotarł do hotelu.

Wtedy telefon znów zawibrował. Marta przesłała mi wiadomość: „Bank właśnie przyjął dyspozycję. Przelew zaliczki zostanie zatwierdzony o jedenastej. Potrzebny jest drugi podpis wspólnika”.

Spojrzałam na Romana.

— Ten drugi podpis jest mój.

— Anna, nie rób tego — powiedział po raz pierwszy z prawdziwym lękiem.

— Nie zamierzam zatwierdzić sprzedaży.

— Jeśli ją zablokujesz, wszystko stracę.

— Nie. Stracisz to, co próbowałeś zbudować na moim nazwisku i na chorobie mojej matki.

Wstałam i ruszyłam w stronę wyjścia. Za szybami czekała taksówka do szpitala. Telefon zawibrował jeszcze raz.

Tym razem wiadomość nie była od Marty.

Pochodziła z numeru mamy i zawierała jedno zdjęcie: oryginalny akt własności, leżący na stole w jej domu, a obok niego kopertę z napisem, którego Roman jeszcze nie widział…