CZĘŚĆ 4
Mężczyzna czekał w holu kliniki, pod tablicą z fotografiami dzieci urodzonych dzięki leczeniu. Miał około pięćdziesięciu lat, płaszcz z mokrymi ramionami i skórzaną teczkę, którą ściskał tak mocno, że pobielały mu knykcie.
Margaret stała obok niego.
Uśmiechała się.
To był ten sam uśmiech, którym przez sześć lat zapewniała mnie, że wszystko robi dla naszego dobra.
Marta zatrzymała mnie przed drzwiami gabinetu.
— Nie musi pani tam wchodzić.
— Muszę — odpowiedziałam. — Całe życie Nory próbowali urządzić za moimi plecami. Tym razem będę przy niej.
Caleb szedł obok mnie. Wyglądał, jakby każda kolejna sekunda odbierała mu kawałek twarzy, którą znałam. W dłoni trzymał list Elise, złożony na cztery części.
Weszliśmy do holu.
Margaret od razu ruszyła w moją stronę.
— Oddaj mi dziecko — powiedziała. — To nie jest twoja córka.
Nora spała przy mojej piersi, owinięta kocykiem z małą mosiężną gwiazdką.
— Urodziłam ją — odpowiedziałam.
— To nie wystarczy.
Mężczyzna w płaszczu zrobił krok naprzód.
— Nazywam się Robert Vale. Byłem wspólnikiem Elise i podaję się za ojca dziecka, bo mam podstawy, żeby uważać, że jej komórki zostały wykorzystane bezprawnie.
Caleb spojrzał na niego ostro.
— Nie jesteś ojcem Nory.
— Tego nie możesz wiedzieć.
— Mogę. Mam wynik badania krwi pępowinowej.
Robert zerknął na Margaret.
Jej uśmiech zniknął.
To był pierwszy moment, kiedy zobaczyłam, że nie wszystko kontroluje.
— Robert nie przyszedł po dziecko — powiedziała. — Przyszedł po to, co należy do Elise.
— Udziały — powiedziałam.
Margaret odwróciła głowę.
Caleb wyjął z kieszeni podpisany przez siebie dokument.
— Podpisałem wniosek — przyznał. — Ale nie ten, który dziś złożyłaś. Podpisałem zgodę na zabezpieczenie majątku Elise, zanim dowiedziałem się, co planujesz. Myślałem, że chodzi o fundusz dla Nory.
— Nie kłam przed obcymi ludźmi.
— To ty kłamiesz od siedmiu lat.
Margaret uniosła brodę.
— Chroniłam rodzinę.
— Nie — odpowiedział Caleb. — Chroniłaś pieniądze.
Robert otworzył teczkę. Wyjął kopertę z papieru w kolorze kości słoniowej. Nie była starą kopertą ani dokumentem z kliniki. Na przodzie widniało odręczne nazwisko Elise.
— Znalazłem to w skrytce depozytowej — powiedział. — Elise zostawiła list dla Caleba. Nie wiedziałem, czy powinienem go oddać. Margaret przekonała mnie, że Nora jest dzieckiem poczętym z mojego materiału i że pani Gwen chce ją zatrzymać dla pieniędzy.
— Powiedziałam mu to, co musiał wiedzieć — wtrąciła Margaret.
— Powiedziałaś mu, że Caleb jest bezpłodny i że Nora nie może być jego córką — odparł Robert. — Ale wczoraj laboratorium potwierdziło coś innego.
Marta podeszła z drugą teczką.
— Potwierdziło, że Robert nie jest ojcem genetycznym. Caleb jest.
Robert spuścił wzrok. Przez moment wyglądał nie jak rywal, lecz jak człowiek, któremu ktoś odebrał możliwość opłakania bliskiej osoby.
— Elise nigdy mi nie powiedziała, że pobrano jej komórki — wyszeptał.
— Bo Margaret przejęła wszystkie jej rzeczy — powiedział Caleb. — Nawet listy.
Margaret wyrwała mu kopertę z ręki.
— Nie będziesz używał słów zmarłej córki przeciwko mnie.
Caleb chwycił ją za nadgarstek, ale natychmiast puścił.
— Nie dotykaj jej — powiedziałam.
Spojrzał na mnie i cofnął się.
Margaret rozerwała kopertę. Wyjęła kartkę, przebiegła po niej wzrokiem, po czym zrobiła krok do tyłu.
— To nie jest jej pismo — syknęła.
— Jest — odparł Robert. — Porównałem je z umową, którą podpisała przy pobraniu komórek.
Marta wzięła kartkę i przeczytała na głos:
— „Jeżeli kiedyś urodzi się dziecko z mojego materiału, nie oddawajcie go nikomu, kto chce uczynić z niego dowód własności. Niech wybierze je kobieta, która będzie trzymała je przy sercu, nawet jeśli nie dała mu swoich genów.”
Nora poruszyła się pod kocykiem.
Przycisnęłam policzek do jej głowy. Pachniała mlekiem i ciepłą bawełną.
Margaret patrzyła na nią długo.
— Ona miała być dziedziczką — powiedziała. — Elise wszystko chciała oddać obcym dzieciom. Dzieciom, których nawet nie znała. Ja zbudowałam tę firmę razem z mężem. Miałam prawo ją zatrzymać.
— Nie miałaś prawa ukraść cudzej zgody — odpowiedziałam.
— Ty nawet nie jesteś jej prawdziwą matką.
Te słowa zabolały, choć znałam już prawdę. Caleb stanął między nami.
— Gwen jest jej matką.
Margaret spojrzała na niego jak na zdrajcę.
— To przeze mnie masz córkę.
— Nie. Przez ciebie mam dziecko, które próbowałaś zamienić w zabezpieczenie finansowe.
Nagle Robert odsunął się od Margaret.
— Nie będę częścią tego planu.
— Podpisałeś dokumenty — syknęła.
— Podpisałem, bo ci uwierzyłem. Jutro wycofam wszystko i przekażę list oraz kopie dokumentów fundacji Elise.
Margaret zrobiła gwałtowny ruch, jakby chciała wyrwać mu teczkę. Jej obcas zahaczył o metalową nogę krzesła. Upadła na kolano. Zamiast jej pomóc, Caleb uklęknął przy mnie.
— Gwen, muszę powiedzieć ci wszystko, zanim zdecydujesz, czy chcesz mnie jeszcze widzieć.
— Mów.
— Wiedziałem, że Margaret prowadzi rozmowy z kliniką. Wiedziałem, że chce mieć wpływ na dokumenty. Bałem się jej sprzeciwić, bo finansowała moje leczenie i groziła, że odbierze mi firmę. Ale kiedy zobaczyłem znamię Nory, zrozumiałem, że wykorzystała komórki Elise. Wyrzuciłem cię, bo chciałem kupić czas i udawać, że wierzę w jej wersję.
— Kupiłeś czas moim kosztem.
— Tak.
— A potem podpisałeś wniosek.
— Podpisałem go, zanim przeczytałem treść. To była moja wina.
W holu zrobiło się bardzo cicho, ale nie była to cisza zwycięstwa. Była ciężarem, który musiałam podnieść razem z dzieckiem.
— Nie mogę wrócić do ciebie tylko dlatego, że prawda okazała się inna — powiedziałam.
— Wiem.
— Nie możesz też żądać, żebym odebrała ci córkę.
Caleb zamknął oczy.
— Nie będę. Chcę ją poznać, jeśli mi pozwolisz. Nie jako spadkobierczynię. Nie jako dowód czegokolwiek. Jako Norę.
Spojrzałam na jego twarz. Nadal kochałam część tego człowieka, który mówił do brzucha, obiecywał lody przed obiadem i płakał przy pierwszym krzyku córki. Ale znałam też człowieka, który pozwolił, by jego matka wyrzuciła mnie z dzieckiem na rękach.
— Zaczniesz od jednego spotkania — powiedziałam. — W obecności Marty. Bez Margaret. Bez dokumentów. Bez rozmów o pieniądzach.
— Zrobię to.
— A potem zobaczymy.
Margaret podniosła się z podłogi. Na jej kolanie pojawiła się ciemna plama od kurzu.
— Naprawdę wybierasz ją zamiast rodziny? — zapytała Caleba.
Caleb spojrzał na mnie, na Norę, a potem na list Elise.
— Rodzina nie zaczyna się od nazwiska na papierze — powiedział. — Zaczyna się od tego, kogo osłaniasz własnym ciałem.
Margaret nie odpowiedziała. Robert zabrał jej teczkę, a Marta poprosiła ją, żeby opuściła klinikę. Nie było krzyków ani kajdanek. Były tylko dokumenty, które miały trafić do fundacji, i udziały, których nie mogła już przejąć podstępem.
Przed wyjściem Caleb zatrzymał się przy łóżeczku Nory. Nie dotknął jej.
— Mogę? — zapytał.
Podałam mu córkę dopiero po chwili.
Ujął ją niezgrabnie, jakby trzymał coś kruchego i świętego. Nora otworzyła oczy. Jej czerwone znamię w kształcie półksiężyca było widoczne pod uchem.
Caleb zaczął płakać.
— Cześć, Nora — wyszeptał. — Jestem twoim tatą. Jeśli kiedyś mi wybaczysz, opowiem ci, jak bardzo na ciebie czekałem.
Nie obiecałam mu przebaczenia.
Ale pozwoliłam mu trzymać córkę jeszcze minutę.
Na kocyku, tuż przy jej policzku, mosiężna gwiazdka odbiła światło z holu. Wygrawerowane imię nie należało do żadnej firmy, żadnego testamentu ani żadnej rodziny.
Nora.
I kiedy Caleb oddawał mi ją z drżącymi rękami, powiedziałam tylko:
— Następnym razem mów do niej jak do córki, nie jak do dziedziczki.
Przegapiłeś początek?
