CZĘŚĆ 4

— Jest jeszcze jedna osoba, która chce zeznawać w twojej sprawie — powiedziała Lena.

Spojrzałem na matkę, potem na Kaylę.

— Kto?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Człowiek, który odmówił ci zapłaty za sześć miesięcy pracy.

Nie od razu zrozumiałem.

Lena mówiła dalej, szybko, jakby bała się, że przerwę rozmowę.

— Twój dawny przełożony, Victor Hale. Przyznał, że to on polecił ci wykonać cały program wdrożeniowy bez wynagrodzenia. Powiedział, że gdybyś zażądał zapłaty, wycofałby rekomendację dla Kayli.

Kayla pobladła.

Matka usiadła ciężko na krześle.

— Adam… — szepnęła.

Nie słyszałem już jej głosu. W głowie wróciły noce spędzone przy kuchennym stole w moim małym mieszkaniu, z laptopem na stosie książek i kubkiem zimnej kawy przy łokciu. Wtedy sądziłem, że po prostu pomagam siostrze.

Nie wiedziałem, że ktoś wykorzystuje moją lojalność.

— Lena — powiedziałem — skąd Victor ma zamiar to potwierdzić?

— Bo dziś rada odkryła rachunki programu. Twoje nazwisko widnieje przy każdej godzinie. Victor zatwierdził je jako „świadczenie rozwojowe”. Chce podpisać wyjaśnienie, zanim dokumenty trafią do działu etyki.

— Dlaczego miałby to robić?

— Bo bez twojego podpisu nie da się ukryć, że firma korzystała z pracy bez zapłaty. I dlatego, że dowiedział się o wiadomości twojej matki. Uznał, że jeśli ona próbuje zniszczyć ci reputację, on nie będzie brał na siebie całej odpowiedzialności.

Kayla wyciągnęła rękę.

— Daj mi telefon.

Podałem jej aparat.

— Lena? Tu Kayla. Czy moja praca jest zagrożona?

— Nie przez Adama — odpowiedziała Lena. — Przez sposób, w jaki firma prowadziła program, może być konieczne powtórzenie części oceny. Ale twoje wyniki są bardzo dobre. Problem dotyczy ludzi, którzy chcieli korzystać z cudzej pracy za darmo.

Kayla zamknęła oczy.

— Przyjadę jutro z nim.

— Dobrze. I jeszcze jedno. Nie usuwajcie żadnych wiadomości ani dokumentów. Wszystko prześlemy oficjalną drogą.

Połączenie się zakończyło.

Matka podniosła się gwałtownie.

— Oficjalną drogą? Chcecie zrobić z naszej rodziny skandal?

Kayla odłożyła telefon.

— Ty już zrobiłaś ze mnie ozdobę przy stole. A potem próbowałaś zniszczyć Adama, żeby nikt nie zapytał, kto naprawdę wykonał pracę.

— Chciałam cię chronić.

— Przed czym? Przed wiedzą, że brat mi pomógł?

— Przed tym, żebyś wyglądała jak ktoś, kto dostał stanowisko za przysługę.

— A sama napisałaś firmie, że Adam niczego nie osiągnął. To miało mnie chronić?

Matka spojrzała na mnie. W jej oczach nie było już pewności, tylko strach przed utratą obrazu rodziny, który przez lata układała z cudzych sukcesów.

— Zawsze byłeś trudny — powiedziała. — Nigdy nie umiałeś po prostu przyjąć, że Kayla radzi sobie lepiej.

— Radzi sobie dobrze — odpowiedziałem. — To prawda. Ale ty potrzebowałaś, żeby jej światło padało na mnie jak cień.

Ojciec zamknął teczkę.

— Jutro pojedziemy razem.

— Nie, tato.

Spojrzał na mnie zaskoczony.

— Pojadę z Kaylą. Ty możesz zostać.

— Dlaczego?

— Bo przez cały rok byłeś człowiekiem, który robił rzeczy za kulisami, żeby inni mogli wejść na scenę. Jutro nie chcę, żebyś znów stał obok i pozwalał mówić za siebie.

Kayla podeszła do mnie. Zatrzymała się tak blisko, że widziałem małą plamę sosu na mankiecie jej białej koszuli.

— Adam, nie wiedziałam.

— Wiem.

— Ale chcę wiedzieć wszystko. Nie po to, żeby oddać ci moją pracę. Po to, żeby nikt już nie mógł udawać, że dostałam ją z powietrza.

— Nie musisz mnie bronić.

— Nie bronię. Stoję obok ciebie.

To było więcej, niż spodziewałem się usłyszeć tego wieczoru.

Następnego ranka, o ósmej czterdzieści, siedzieliśmy w małej sali konferencyjnej firmy. Na stole leżała moja rekomendacja, zestawienie godzin i wydruk wiadomości matki. Victor przyszedł bez marynarki. Wyglądał na człowieka, który od kilku dni śpi w ubraniu.

— Adam — powiedział. — Nie mam dobrego usprawiedliwienia.

— Nie przyszedłem po usprawiedliwienie.

— Wiem. Przyszedłem powiedzieć, że to ja poprosiłem Lenę, żeby przekonała cię do programu. Powiedziałem, że jeśli Kayla się sprawdzi, firma zyska dobrego pracownika. Powiedziałem też, że twoja rekomendacja będzie dla niej wystarczającą zapłatą.

Kayla spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Pan wiedział, że Adam nie dostanie pieniędzy?

— Tak.

— A mimo to pozwolił mu pracować przez pół roku?

Victor spuścił wzrok na dokumenty.

— Bałem się, że jeśli wpiszemy to do umowy, rada odrzuci cały program. Wykorzystałem jego chęć pomocy. To było nieuczciwe.

Lena przesunęła po stole nowe porozumienie.

— Firma wypłaci Adamowi zaległe wynagrodzenie za wszystkie godziny. Victor zostaje odsunięty od programu, a jego decyzja zostanie formalnie odnotowana. Kayla zachowuje stanowisko, ale przechodzi ponowną ocenę przed niezależnym zespołem.

Kayla pokiwała głową.

— Zgadzam się.

Victor spojrzał na mnie.

— Chcę również zaproponować ci prowadzenie nowego programu. Tym razem na umowie, z wynagrodzeniem i twoim nazwiskiem na pierwszej stronie.

Prawie się roześmiałem, ale nie było w tym nic zabawnego.

— Nie wiem jeszcze, czy chcę pracować dla firmy, która potrzebowała skandalu, żeby zauważyć mój podpis.

— Rozumiem.

— Najpierw wypłata. Potem decyzja.

— Będzie wypłata.

Po spotkaniu Kayla i ja wyszliśmy na schody przed budynkiem. Wiatr poruszał papierową opaską na kubku kawy, którą kupiła po drodze. Przez chwilę żadne z nas się nie odzywało.

— Chcesz wiedzieć, co najbardziej mnie boli? — zapytała.

— Co?

— Że myślałam, iż mama ma rację. Że ty utknąłeś, a ja ruszyłam dalej.

— Ty ruszyłaś dalej. To też jest prawda.

— Ale ty mnie popchnąłeś, kiedy nie miałam odwagi zrobić kroku.

Pokiwałem głową.

— Nie zrobiłem tego, żebyś do końca życia była mi wdzięczna.

— Wiem. Dlatego jestem wdzięczna właściwie.

Wieczorem wróciliśmy do domu rodziców po moje rzeczy. Matka siedziała przy stole, przy którym wczoraj brakowało mojego nakrycia. Na blacie leżała granatowa teczka. Obok niej stał pusty talerz.

— Nie musisz zostawać — powiedziałem.

— Wiem.

— Ani przepraszać tylko dlatego, że ojciec tego oczekuje.

— Nie przepraszam dla niego.

Matka dotknęła brzegu talerza.

— Przez lata myślałam, że jeśli będę opowiadać wszystkim o sukcesach Kayli, ktoś wreszcie przestanie pytać o ciebie. Wydawało mi się, że chronię ją przed porażką. A tak naprawdę bałam się, że ludzie zauważą, iż sama nie umiem kochać was jednakowo.

Nie odpowiedziałem od razu.

— Nie umiałaś — powiedziałem.

Jej twarz drgnęła, ale nie zaprzeczyła.

— Wiem.

Kayla stanęła obok mnie.

— W sobotę przyjeżdżam po przepis na tartę — oznajmiła matce. — I po to, żebyś przestała mówić ludziom, że Adam niczego nie osiągnął.

Matka spojrzała na nią długo.

— A jeśli nie przestanę?

— Wtedy sama opowiem im o jego podpisie.

Ojciec, który czekał w korytarzu, uśmiechnął się pierwszy raz tego dnia.

Na stole nadal leżała moja rekomendacja. Nie zabrałem jej.

Poprosiłem tylko Kaylę, żeby podpisała kopię obok mojego nazwiska.