CZĘŚĆ 4
Rebeka zakończyła rozmowę i odsunęła telefon od ucha.
— Przelew zatrzymano, ale zlecenie wyszło z urządzenia zarejestrowanego na Vincenta.
Poczułam, jak zimno przechodzi mi przez dłonie.
— Gdzie on jest?
— Ochrona widziała go przy wyjściu dla dostaw. Prawdopodobnie jedzie do banku albo do domu.
— Do domu nie ma po co jechać.
— Claire, usiądź.
— Nie mogę.
Za mną monitor na stanowisku pielęgniarek wydał krótki sygnał. Vanessa leżała za szybą z zamkniętymi oczami, a czerwona wstążka z jej nadgarstka spadła na podłogę. Pielęgniarka podniosła ją i położyła na stoliku.
Nie znałam tej kobiety. A jednak przed chwilą uratowałam jej ciążę tak, jak chciałam, by ktoś rok wcześniej ratował moją.
Telefon zadzwonił ponownie.
— Pani Moretti? — odezwał się męski głos. — Mówi Daniel Moretti.
Brat Vincenta.
— Skąd ma pan mój numer?
— Od Rebeki. Ojciec kazał mi zadzwonić. Vincent pojechał do biura fundacji. Ma tam klucze i dostęp do sejfu.
— Co jest w sejfie?
Daniel przez chwilę milczał.
— Oryginalne dokumenty dotyczące funduszu. I testament ojca.
— Myślałam, że wasz ojciec nie żyje.
— Nie żyje. Ale przed śmiercią zmienił testament. Vincent nie został właścicielem fundacji. Miał tylko nią zarządzać, dopóki nie udowodni, że potrafi prowadzić ją uczciwie.
Poczułam, że puzzle zaczynają układać się w całość.
Vincent nie chciał jedynie ukryć romansu. Potrzebował pieniędzy. Jeśli ojciec odkryłby, że wykorzystywał fundusz pacjentów do opłacania Vanessy i fałszował dokumenty, straciłby dostęp do całego majątku.
— Dlaczego nikt mi tego nie powiedział? — zapytałam.
— Ojciec próbował. Vincent zatrzymał jego listy.
Spojrzałam na kartkę znalezioną w teczce.
— Jeden dotarł.
— Więc Vincent wie, że prawda wyszła na jaw.
W tej chwili z sali dobiegł alarm. Wbiegłam do Vanessy. Jej ciśnienie spadło, a twarz znów zrobiła się kredowa.
— Przygotować leki i powtórne badanie — poleciłam. — Vanessa, proszę na mnie patrzeć.
— On odszedł? — wyszeptała.
— Tak.
— Zostawił mnie, kiedy zaczęło się krwawienie.
— Nie myśl o nim. Oddychaj.
— Claire, nie wiedziałam o tobie.
— Wiem.
— Gdybym wiedziała, nigdy bym z nim nie była.
Spojrzałam na jej dłoń zaciśniętą na prześcieradle.
— Najpierw musisz wyzdrowieć. Resztą zajmiemy się później.
Dwie godziny później stan Vanessy przestał się pogarszać. Dziecko nadal żyło. Mój własny ból brzucha także minął po odpoczynku, ale lekarz nakazał mi zostać na obserwacji.
Nie posłuchałam od razu.
Razem z Rebeką i Danielem pojechałam do siedziby fundacji. Budynek znajdował się nad starą apteką, a na klatce schodowej pachniało kurzem i mokrym drewnem. Była druga trzydzieści w nocy.
Vincent stał przy metalowej szafie.
W ręku trzymał plik papierów.
— Claire — powiedział. — Nie powinnaś tu przyjeżdżać.
— Ty nie powinieneś był kraść z funduszu przeznaczonego dla pacjentów.
— Nie ukradłem.
Daniel wystąpił naprzód.
— Oddaj dokumenty.
— Ojciec chciał mnie zniszczyć.
— Ojciec chciał, żebyś przestał niszczyć innych — odpowiedział Daniel.
Vincent odwrócił się do mnie.
— Vanessa miała umrzeć bez pieniędzy. Nie mogłem jej zostawić.
— Mogłeś powiedzieć prawdę.
— A ty byś została?
Pytanie uderzyło mocniej niż krzyk.
— Nie wiem — odparłam. — Ale miałbyś szansę, żebym sama podjęła decyzję.
Rebeka wyjęła z torby kopię księgi notarialnej.
— Mamy świadka, dokumenty i historię przelewów. Jeśli oddasz wszystko dziś, fundacja może uniknąć dalszych strat. Jeśli nie, Daniel przejmie zarząd zgodnie z testamentem.
Vincent spojrzał na brata.
— Ty na to czekałeś.
— Czekałem, aż przestaniesz okłamywać ludzi, których rzekomo kochasz.
Vincent roześmiał się krótko, gorzko.
— A ty? Claire, myślisz, że Daniel jest niewinny? Wiedział o funduszu. Podpisywał rachunki.
Daniel zbladł.
— Podpisywałem tylko zestawienia przygotowane przez ciebie.
Vincent cisnął dokumenty na biurko.
— Wszyscy z niego korzystaliście. Ja byłem jedynym, który miał odwagę brać odpowiedzialność.
— Odpowiedzialność nie polega na używaniu cudzych pieniędzy do kupowania sobie sekretów — powiedziałam.
Wtedy drzwi otworzyły się i weszła Vanessa, podtrzymywana przez pielęgniarkę oraz Rebekę, która pojechała po nią, gdy tylko lekarz zezwolił na transport.
— Nie powinnaś tu być — powiedział Vincent.
— Ty też nie powinieneś mieć dwóch żon — odpowiedziała.
Położyła na biurku czerwoną wstążkę z nadgarstka.
— Zabieram swoje nazwisko z twoich dokumentów. I zgłaszam, że podpisałeś je za mnie.
Vincent patrzył na wstążkę, jakby była czymś znacznie cięższym niż kawałek wełny.
— Vanessa, proszę.
— Nie proś mnie. Powiedz prawdę.
Jego ramiona opadły.
— Bałem się stracić wszystko.
— Straciłeś już wszystko, co mogło cię ocalić — powiedziała.
To nie był triumf. Nikt nie podniósł głosu. Żadna muzyka nie pojawiła się w tle. Byliśmy tylko czworgiem ludzi w zakurzonym biurze, z dokumentami między sobą i nocą za brudną szybą.
Vincent oddał klucz do sejfu Danielowi.
— Wypłaty zostaną zwrócone — powiedział.
— Nie ty o tym zdecydujesz — odparła Rebeka. — Wszystko zostanie rozliczone zgodnie z prawem.
— A Claire?
Spojrzałam na niego.
— Claire dostanie kopię każdego dokumentu.
— Chcę być przy narodzinach dziecka.
W moim brzuchu pojawiło się delikatne napięcie.
— Obecność przy narodzinach nie jest nagrodą za małżeństwo. To przywilej, na który trzeba zasłużyć bezpieczeństwem i odpowiedzialnością.
— Jak mam to zrobić?
— Zacznij od zwrotu pieniędzy i od powiedzenia Vanessie, ile jeszcze przed nią ukrywasz.
Vanessa odwróciła głowę.
— Nie chcę słuchać jego obietnic. Chcę listy rachunków.
— Dostaniesz ją — powiedziała Rebeka.
— I kopię tego fałszywego formularza.
— Dostaniesz.
Vincent usiadł na krześle. Obok jego dłoni leżała czerwona wstążka, która kilka godzin wcześniej miała przypominać o upragnionym dziecku. Teraz była dowodem chwili, w której jego drugie życie zaczęło się pruć.
Wróciliśmy do szpitala przed świtem. Lekarz zbadał mnie jeszcze raz i pozwolił mi położyć się na łóżku obok sali Vanessy. Nie chciałam wracać do mieszkania, w którym każdy rachunek mógł mieć cudzy adres.
Rebeka usiadła przy moim łóżku.
— Czy nadal chcesz rozwodu?
Położyłam dłoń na brzuchu.
— Bardziej niż przedtem.
— A jeśli Vincent naprawdę zacznie naprawiać szkody?
— Nie naprawia się małżeństwa zwrotem pieniędzy. Można naprawić rachunki. Nie wspomnienia.
Vanessa zasnęła za szybą. Daniel zaczął przeglądać dokumenty fundacji. Rebeka przygotowała wniosek o zabezpieczenie moich pieniędzy i ochronę medycznych decyzji dotyczących ciąży.
Vincent został w poczekalni. Nie podszedł ponownie do drzwi. Prawdopodobnie dlatego, że zrozumiał, iż tym razem nie zdoła wymusić na mnie rozmowy samą rozpaczą.
Nad ranem pielęgniarka przyniosła mi mały papierowy kubek z wodą. Na jego boku ktoś narysował zieloną gwiazdkę.
— Świąteczny prezent — powiedziała.
Uśmiechnęłam się słabo.
— Proszę ją zachować dla dziecka.
Kiedy położnik przyłożył głowicę aparatu do mojego brzucha, usłyszałam szybkie, uparte bicie serca. Nie było głośne. Nie potrzebowało niczego udowadniać.
Vincent stał po drugiej stronie szyby, lecz nie pozwoliłam mu wejść. Nie dlatego, że chciałam go ukarać. Po prostu po raz pierwszy decyzja należała do mnie.
Po badaniu lekarz wydrukował mały obraz i podał mi go bez słowa. Na fotografii widać było zaledwie jasną plamkę i migoczący punkt.
Schowałam ją do kieszeni fartucha, obok kartki z numerem sprawy fundacji.
Vanessa otworzyła oczy.
— Claire?
— Jestem.
— Jak ma na imię twoje dziecko?
Spojrzałam na obraz z badania.
— Jeszcze nie wiem.
Za szybą Vincent pochylił głowę. Nie wszedł. Nie zapukał. Po raz pierwszy zrozumiał, że między jego pragnieniem a moją zgodą nie ma już żadnej tajnej drogi.
A kiedy monitor ponownie wystukał rytm małego serca, Vanessa ścisnęła moją dłoń i powiedziała:
— Nie pozwól, żeby nazwał je swoim kłamstwem.
Przegapiłeś początek?
