CZĘŚĆ 4
Kobieta mieszkała trzy ulice od klasztoru w Choluli, w domu z zielonymi okiennicami i mosiężnym dzwonkiem w kształcie kolby kukurydzy.
Pojechaliśmy tam przed północą.
Nie zabrałem całej grupy. Bruno został przy samochodzie, a Vicente miał pilnować drogi do młyna. Ze mną poszli Salvador i Marcos.
Marcos poruszał się sztywno. Co kilka kroków dotykał nadgarstka, jakby nadal czuł na nim więzy.
—Jeśli to pułapka, zostawcie mnie — powiedział.
—Nie po to twoja rodzina ryzykuje życie, żebyś teraz umierał za nasze błędy — odpowiedziałem.
Zapukałem trzy razy.
Zza drzwi dobiegł kaszel. Potem zgrzyt zasuwy.
Otworzyła nam kobieta po sześćdziesiątce, z krótkimi siwymi włosami i blizną biegnącą od ucha do szyi. W dłoni trzymała ciężki żeliwny tłuczek.
—Przyszliście za późno — powiedziała.
Salvador ukląkł przed nią.
—Señora Elena, to syn Augusta.
Jej wzrok przesunął się na mnie.
—Damián?
—Tak.
—Twój ojciec mówił, że będziesz miał jego oczy, ale nie jego upór.
—Nie znałem pani.
—Miałeś nie znać. Alonso nie mógł wiedzieć, że żyję.
Wpuściła nas do środka. Na stole leżało pudełko po cygarach, a w nim akt opatrzony pieczęcią notariusza. Elena była córką Augusta Valdésa z wcześniejszego związku. To jej ojciec przekazał dwadzieścia procent udziałów, żeby zabezpieczyć pieniądze dla dzieci pracowników, gdyby któryś z synów próbował przejąć firmę siłą.
Alonso nie wiedział o tym dokumencie, bo mój ojciec ukrył go poza głównymi księgami.
—Dlaczego nie wystąpiła pani wcześniej? — zapytałem.
—Bo przez lata Alonso płacił ludziom, żeby mnie szukali. A potem przestał. Uznał, że skoro jestem martwa dla świata, nie mogę mu zagrozić.
Elena podsunęła mi dokument.
—Twój ojciec nie chciał, żebyś został taki jak on. Dlatego wpisał warunek. Udziały miały przejść na ciebie dopiero wtedy, gdy firma przestanie przewozić ludzi i broń.
Spojrzałem na Salvadora.
—Czyli nie mogę odziedziczyć jego imperium.
—Możesz odzyskać tylko to, co od niego odłączysz — odparła Elena.
Zrozumiałem, czego naprawdę chciał Alonso. Nie pieniędzy. Chciał nazwiska Valdés, które pozwalało mu wchodzić do każdego pokoju bez pytania. Chciał, żeby wszyscy uwierzyli, że mój ojciec był potworem, a on jedynym synem zdolnym utrzymać rodzinę przy życiu.
Tymczasem Teresa i Alma były w starej suszarni.
Pojechaliśmy tam boczną drogą. Młyn stał przy wyschniętym kanale, a jego ceglane ściany pachniały pleśnią i kukurydzianym pyłem. Zgasiliśmy światła sto metrów przed budynkiem.
Marcos prowadził nas przez kanał odpływowy. Znał jego układ, bo to on kiedyś nadzorował transporty Alonso.
—Drzwi od zachodu są zablokowane — szepnął. — Ale pod suszarnią jest tunel dla wody.
—A twoja rodzina?
—W północnym magazynie.
Dotarliśmy do kratki przykrytej deskami. Od środka usłyszeliśmy płacz dziecka.
—Mamo? — zawołała Alma.
—Jestem tutaj — odpowiedziała Teresa. — Nie ruszaj się.
Przeciąłem kłódkę. Teresa wyszła pierwsza, trzymając córkę za rękę. Alma miała rozczochrane włosy i zadrapanie na policzku, ale kiedy mnie zobaczyła, od razu wskazała na moją nogę.
—Znowu pan kuleje.
—To stara wada.
—Nube też ma starą wadę.
Wyciągnęła królika spod koszuli. Brakowało mu jednego oka.
W tym samym momencie zapaliły się lampy.
Alonso stał na galerii, otoczony trzema ludźmi. W ręce trzymał metalową puszkę z dokumentami.
—Wiedziałem, że przyjdziesz — powiedział. — Zawsze wracałeś po rzeczy, które uważałeś za swoje.
—Oddaj ich.
—Najpierw rejestr.
Wyjąłem księgę, ale nie podałem mu jej.
—Wiesz, że twój brat nie jest sam? — powiedziałem. — Elena żyje.
Twarz Alonso stężała.
—To niemożliwe.
—Ma akt udziałów podpisany przez ojca.
—Ojciec ją porzucił.
—Nie. Ukrył ją przed tobą.
Alonso zszedł po schodach. Jego but uderzał o metalowe stopnie z tym samym rytmem, jaki pamiętałem z piwnicy.
—Myślisz, że papier cię ocali? — zapytał.
—Nie. Ocali mnie to, że po raz pierwszy wszyscy zobaczą, czego naprawdę chciałeś.
Wtedy Marcos wystąpił przed nami.
—Zostaw rodzinę — powiedział. — Twoi ludzie odłożyli broń.
Alonso rozejrzał się. Dwóch strażników rzeczywiście zniknęło. Bruno musiał ich przejąć od strony drogi.
—Zdrajco.
—Nie. Ojciec i mąż.
Alonso chwycił Almę za ramię. Teresa rzuciła się na niego, lecz Salvador zastąpił jej drogę.
—Puść ją! — krzyknąłem.
—Podpisz przekazanie udziałów.
Wyjął z puszki dokument i położył go na beczce. Obok leżało pióro.
Alma spojrzała na mnie. W dłoni ściskała Nube.
—Panie Damián, powiedział pan, że podpisuje się tylko rzeczy ważne.
—To prawda.
—A to jest złe?
—Bardzo.
Alonso szarpnął ją mocniej.
—Podpisuj.
Wziąłem pióro. Udawałem, że czytam dokument, choć znałem już każde słowo. Alonso nie zauważył, że trzymałem przy sobie mały metalowy klucz znaleziony przy klatce. Pasował do zamka w puszce.
Wsunąłem go pod papier.
—Chcesz całej firmy — powiedziałem.
—Chcę tego, co od początku należało do mnie.
—Nie. Chcesz, żeby ojciec umarł bez świadka.
Jego ręka drgnęła.
To wystarczyło Marcosowi. Rzucił się na najbliższego strażnika, a Salvador pociągnął Teresę w bok. Ja chwyciłem Almę i osłoniłem ją własnym ciałem. Huk wystrzału odbił się od cegieł, lecz kula uderzyła w lampę.
Ciemność spadła na suszarnię.
Usłyszałem krzyk, kroki i trzask przewracanej beczki. Alma wbiła palce w mój płaszcz.
—Nie puszczaj mnie.
—Nie puszczę.
Po kilku sekundach zapaliła się latarka. Alonso leżał na kolanach, a jego własny człowiek trzymał go za ręce.
—Koniec, szefie — powiedział strażnik. — Nie ma już za co ci służyć.
Alonso spojrzał na mnie.
—Jeśli oddasz księgę, zabiorą mi nazwisko.
—Sam je spaliłeś.
Nie oddałem go jednak od razu władzom. Najpierw Elena przyjechała do młyna z oryginalnym aktem, a Salvador wezwał wszystkich kierowników transportu. Przy ich obecności otworzyliśmy puszkę i porównaliśmy podpisy. Dokumenty Alonso były podróbkami. Rejestry pokazywały przelewy, nazwiska i datę śmierci mojego ojca.
Marcos odzyskał żonę i syna jeszcze przed świtem. Jego żona nie spojrzała na niego z wdzięcznością. Podeszła do niego, dotknęła śladu na nadgarstku i powiedziała:
—Teraz udowodnij, że to był ostatni raz.
—Udowodnię — odpowiedział.
Teresa długo nie chciała przyjąć pieniędzy. Zgodziła się dopiero wtedy, gdy zaproponowałem jej prowadzenie kuchni w nowym ośrodku dla rodzin kierowców, a nie posadę służącej w moim domu.
—Nie chcę, żeby Alma rosła przekonana, że musi ratować bogatych mężczyzn — powiedziała.
—Ja też nie.
Sprzedałem transporty, które służyły Alonso do przemytu. Zostawiłem jedynie legalne przewozy żywności i przeznaczyłem udziały Eleny na fundusz dla pracowników, których mój ojciec kiedyś zatrudniał bez umów. Nie odzyskałem dawnego imperium.
Odzyskałem nazwisko bez jego ciężaru.
Alonso stracił majątek, ludzi i prawo do zarządzania firmą. Najbardziej zabolało go jednak to, że nikt nie chciał nosić jego sygnetu. Elena kazała go przetopić, a z metalu wykonano małą plakietkę przy wejściu do kuchni.
Widniało na niej nazwisko Teresy.
Kilka dni później Alma przyszła do mnie z Nube. Królik nadal miał jedno oko, a czerwona wstążka była już prawie całkiem odpruta.
—Muszę coś podpisać — oznajmiła.
—Co takiego?
Położyła przede mną kartkę. Narysowała na niej klatkę, otwarte pręty, Teresę, Salvadora i siebie. Na dole widniała krzywa linia udająca moje nazwisko.
—To umowa — wyjaśniła. — Pan obiecuje, że żadna mała dziewczynka nie będzie musiała sama otwierać takich drzwi.
Wziąłem pióro.
—A co dostanę w zamian?
Alma poprawiła Nube pod brodą.
—Drugie życie. Ale tym razem trzeba je dobrze wykorzystać.
Podpisałem.
Potem oddała mi kartkę, a ja przypiąłem ją do tablicy obok aktu mojego ojca. Podpis dziecka był nierówny i krzywy, lecz zasłonił nim najważniejsze słowo na całym dokumencie: „rodzina”.
Alma spojrzała na mnie z powagą.
—Teraz już naprawdę pan mi coś winien.
—Wiem.
—Dużo?
Spojrzałem na Nube, na bliznę przy nadgarstku Marcosa i na Teresę, która w kuchni uczyła Elenę robić mole z pomarańczą.
—Całe życie.
Alma uśmiechnęła się i przycisnęła pluszowego królika do piersi.
—To proszę nie zgubić rachunku.
