CZĘŚĆ 4
…Wysiadłam przed szkołą razem z Camilą, Oscarem i Eleną. Była ósma wieczorem, lecz w sekretariacie nadal paliła się lampa nad recepcją. Na blacie leżały formularze, kubek zimnej herbaty i długopis z pękniętą skuwką.
Dyrektorka, pani Walsh, podniosła się gwałtownie.
— Pani Moreno, dzwoniłam do pani trzy razy.
— Co dokładnie się stało?
Podała mi teczkę.
— O czternastej trzydzieści przyjechała Renata. Powiedziała, że jest matką Camili i że zabiera ją na wcześniejsze wakacje. Kiedy odmówiłam, pokazała kopię formularza zmiany adresu.
Otworzyłam dokument.
Przy rubryce „podpis opiekuna” widniało moje imię i nazwisko. Litery były podobne, ale zaokrąglenie litery „M” zdradzało fałszerstwo. Ja zawsze zaczynałam podpis od wysokiego, ostrego łuku. Tutaj ktoś narysował miękką pętlę.
— Camila była wtedy w klasie — ciągnęła dyrektorka. — Renata zaczęła krzyczeć, że pani porwała dziecko i ukrywa je przed biologiczną matką.
Camila wtuliła się w mój bok.
— Czy ona naprawdę tak powiedziała?
— Tak — odpowiedziała pani Walsh. — I dlatego wezwałam Aleksandra.
— Co zrobił?
Dyrektorka zacisnęła usta.
— Powiedział, żebym zatrzymała dokumenty do czasu jego powrotu z Aspen. Nie zaprzeczył, że formularz jest prawdziwy.
Oscar oparł dłonie na blacie.
— Nie wróci z Aspen.
— Nie pojedzie — powiedziałam.
Kiedy wychodziliśmy, mój telefon znów zadzwonił. Dzwonił prawnik, którego wynajęłam rano, pan Keller.
— Pani Moreno, otrzymałem właśnie zawiadomienie od banku. Aleksander próbował uruchomić sprzedaż domu.
— Dzisiaj?
— Dzisiaj o siedemnastej dwanaście. Złożył kopię podpisanej przez panią zgody.
— Kolejny fałszywy podpis?
— Tak. Ale bank sprawdził dokument. Odrzucono go, bo fundusz Camili wymaga pani osobistego potwierdzenia.
Camila słuchała i nagle puściła moją rękę.
— To dlatego tata chciał, żebym pojechała z nim. Żeby zabrać mój adres?
Uklękłam przed nią na chodniku, choć śnieg przeciekał przez cienkie rajstopy.
— Nie jesteś rzeczą, którą można zabrać. I nie jesteś powodem żadnej z tych decyzji.
— Ale powiedział, że nie jesteś moją prawdziwą matką.
To zdanie zabolało bardziej niż wszystkie rachunki i dokumenty.
— Nie jestem twoją biologiczną mamą — powiedziałam. — Tego nie zmienię. Ale byłam przy tobie każdego dnia, kiedy tego potrzebowałaś. Tego też nikt nie wymaże.
Camila zacisnęła usta.
— Ja już wiem, kim jesteś.
— Kim?
— Moją mamą, która nie urodziła mnie w brzuchu.
Oscar odwrócił twarz. Elena otarła oczy rękawem płaszcza.
W tym momencie przed szkołą zatrzymał się samochód Aleksandra. Wysiadł sam. Nie miał walizki, tylko pogniecioną teczkę pod pachą. Patricia została w domu, a Renata przyjechała kilka minut później taksówką, w białym płaszczu i wysokich butach, jakby nadal uczestniczyła w eleganckim przyjęciu.
— Mariana, oddaj mi córkę — powiedziała Renata.
Camila stanęła za mną.
— Nie jestem twoją własnością.
Renata drgnęła.
— Kochanie, ktoś cię nastawił przeciwko mnie.
— Sama mnie zostawiłaś — odpowiedziała Camila. — Podpisałaś papier.
Renata spojrzała na Elenę.
— Ty miałaś to zniszczyć.
Aleksander odwrócił się do niej.
— Co powiedziałaś?
— Przestań udawać głupiego. Mówiłeś, że Elena usunęła kopię.
— Powiedziałaś, że dokumentów nie ma.
— Bo chciałam, żebyś podpisał rozwód, zanim dowiesz się, że Mariana ma opiekę prawną!
Jej słowa zawisły w mroźnym powietrzu. Aleksander zrobił krok w tył.
— Chciałaś wykorzystać Camilę, żeby dostać dom.
— A ty chciałeś wykorzystać Marianę, żeby dostać pieniądze z domu!
— Wystarczy — powiedział Oscar.
Nie krzyczał. Jego spokojny głos był cięższy od krzyku.
Renata spojrzała na niego i po raz pierwszy zobaczyłam, że pod makijażem jest po prostu zmęczoną kobietą, która przez lata budowała życie na cudzych kłamstwach.
— Oscar, ja nie chciałam cię zranić.
— Chciałaś mieć jego, moje pieniądze i dziecko, które kiedyś porzuciłaś. Nie nazywaj tego miłością.
Aleksander podszedł do mnie.
— Mogę to naprawić.
— Nie możesz.
— Kocham Camilę.
— Kochać ją to nie znaczy używać jej przeciwko mnie.
— Nie rozumiesz, jak bardzo bałem się, że wszystko stracę.
— Rozumiem. Dlatego przez lata pracowałam za nas dwoje, płaciłam za nasz dom i odkładałam własne życie. Ty nie bałeś się stracić rodziny. Bałeś się stracić wygodę.
Wyjął z teczki podpisane dokumenty.
— Nie podpisałaś jeszcze ostatecznej ugody.
— Podpisałam ją rano u Kellera.
Jego twarz stężała.
— Co?
— Z warunkiem, że Camila zostaje pod moją opieką do czasu rozstrzygnięcia. I że dom pozostaje zabezpieczony przez fundusz.
— Nie możesz mi odebrać córki.
— To ty próbowałeś odebrać ją mnie.
Elena wystąpiła naprzód.
— Aleksander, kopia dokumentów trafiła dziś do właściwego urzędu. Również formularz z podrobionym podpisem. Jeśli chcesz zachować jakiekolwiek prawa do opieki, przestań składać fałszywe oświadczenia.
Renata zakryła twarz dłońmi.
— Miałeś powiedzieć, że wszystko załatwisz.
— To ty wymyśliłaś ten wyjazd.
— To ty powiedziałeś, że Mariana jest nikim.
Camila odwróciła się do ojca.
— Czy naprawdę chciałeś, żebym wróciła i nie zastała Mariany?
Aleksander patrzył na nią przez długą chwilę.
— Tak — powiedział w końcu. — Myślałem, że jeśli będziesz zła na nią, łatwiej będzie ci zaakceptować Renatę.
Camila cofnęła się, jakby dotknęła rozgrzanego pieca.
— Nie chcę być częścią twojego planu.
To zdanie złamało go bardziej niż moje podpisy.
Następnego ranka spakowałam rzeczy Camili. Nie do walizki na Aspen, lecz do dwóch pudeł z napisem „Seattle”. W środku znalazła się papierowa gwiazda, ta sama, którą rozerwała poprzedniego wieczoru. Camila skleiła ją przezroczystą taśmą, ale pęknięcie nadal było widoczne.
— Mogę zabrać ją do nowego pokoju? — zapytała.
— Oczywiście.
— A jeśli nie spodoba mi się Seattle?
— Wrócimy i wybierzemy coś innego.
— A jeśli zatęsknię za tatą?
— Będziesz mogła za nim tęsknić. Tęsknota nie zobowiązuje do wybaczenia kłamstwa.
Oscar nie wrócił do Renaty. Nie urządzał sceny ani nie wygłaszał przemówień. Przekazał jej kluczyki do samochodu i powiedział, że wszelkie rozmowy dotyczące rozwodu odbędą się przez prawników. Potem przyjechał pożegnać się z Camilą.
— Czy mogę cię czasem odwiedzić? — zapytał ją.
Camila spojrzała na mnie.
— Jeśli Mariana się zgodzi.
— Zgodzi się — odpowiedziałam.
Oscar uśmiechnął się smutno.
— W takim razie będę przyjeżdżał z książkami o gwiazdach. Wiem, że lubisz Saturna.
— Lubię też ciasteczka z cynamonem — powiedziała Camila.
— To przyjadę z jednym i drugim.
Przed wyjazdem do Seattle weszłam jeszcze do gabinetu. Na biurku Aleksandra leżał jego egzemplarz ugody rozwodowej. Obok znalazłam kopertę z kartą pokładową do Aspen i rezerwacją apartamentu dla dwóch dorosłych oraz dziecka.
Odłożyłam ją bez otwierania.
Nie była już moją sprawą.
Wzięłam natomiast z szuflady mały metalowy wykrawacz do ciastek w kształcie gwiazdy. Kupiłam go Camili podczas pierwszych świąt, kiedy miała trzy lata. Przez lata przechowywała go w pudełku po herbacie, obok wstążek i naklejek.
W Seattle użyłyśmy go jeszcze tego samego wieczoru. Ciasto było zbyt miękkie, gwiazdy krzywe, a jedna przypaliła się na brzegu.
Camila podniosła tę najciemniejszą i położyła ją na papierowej gwieździe z taśmą.
— Ta jest dla taty — powiedziała.
— Chcesz mu ją wysłać?
— Nie. Chcę, żeby wiedział, co stracił.
Po chwili zmieniła zdanie. Wzięła lukier i napisała na ciastku jedną literę: „C”.
— To nie dla niego — wyjaśniła. — To dla mnie. Żebym pamiętała, że moje imię nadal należy do mnie.
Kiedy następnego ranka zamknęła pudełko z gwiazdą, nie pytała już, czy wolno jej zostać przy mnie. Zapytała tylko, czy możemy zdążyć na szkolny autobus.
A ja, z wykrawaczem do ciastek w kieszeni płaszcza, odpowiedziałam:
— Camilo, dziś jedziemy razem.
Przegapiłeś początek?
