CZĘŚĆ 4
— Fundusz, który je kupił, zażądał natychmiastowego spotkania. A jego właściciel chce rozmawiać tylko z tobą.
W sali balowej nikt się nie poruszył.
Eleanor stała przy przewróconym krześle, blada i zaciśnięta jak pięść. Marta trzymała oryginał umowy przy piersi. Lucas spojrzał na mnie pytająco, ale odpowiedź znałam, zanim jeszcze Ethan skończył czytać wiadomość.
— Kim jest właściciel funduszu? — zapytałam.
Ethan przesunął palcem po ekranie.
— Victor Hale.
Serce ścisnęło mi się boleśnie.
Victor był wspólnikiem Ethana w pierwszych latach działalności. Znał wszystkie rachunki, wszystkie decyzje i każdy sekret, który Ethan próbował zakopać pod kolejnymi sukcesami.
— On nie kupił udziałów dla zysku — powiedziałam.
— Skąd wiesz?
— Bo trzy lata temu przysłał mi list. Napisał, że jeśli kiedykolwiek będę gotowa odzyskać to, co mi zabrano, mam zadzwonić.
Ethan patrzył na mnie z niedowierzaniem.
— Nigdy mi o tym nie powiedziałaś.
— Nie miałam powodu ufać komukolwiek z twojego świata.
Victor czekał w bocznej sali hotelu, z dala od gości i kamer. Było po dwudziestej drugiej. Na stole stała nietknięta kawa, a obok niej leżał cienki segregator z czerwonym grzbietem.
— Claire — powiedział, wstając. — Przykro mi, że musiało minąć tyle czasu.
— Nie kupiłeś udziałów, żeby mnie pocieszać.
— Kupiłem je, żeby Eleanor nie mogła spalić dokumentów i uciec z pieniędzmi. Ale prawdziwy powód jest inny.
Przesunął segregator w moją stronę.
— Ethan zamierzał dziś ogłosić utworzenie fundacji rodzinnej. Miała nosić jego nazwisko. Wszystkie pieniądze, które miały zasilić fundację, pochodziłyby z udziałów należących pierwotnie do ciebie i dzieci.
Otworzyłam segregator. W środku znajdował się projekt aktu własności, podpisany przez Ethana trzy dni wcześniej.
— Chciał oddać pieniądze? — zapytałam.
— Chciał kupić sobie dobre samopoczucie — odpowiedział Victor. — Nie wiedział, że Eleanor przez lata wypłacała środki. Nie wiedział też, że fundacja miała służyć jego wizerunkowi.
Zamknęłam dokument.
— A ty czego chcesz?
Victor oparł dłonie na blacie.
— Żebyś przejęła kontrolę nad fundacją. Nie jako była żona Ethana. Jako osoba, której pieniądze zostały skradzione.
Poczułam ciężar tej propozycji. Nie marzyłam o jego firmie. Chciałam tylko, żeby moje dzieci nie musiały kiedyś pytać, dlaczego ich ojciec wolał nie znać ich imion.
— Nie chcę wychowywać ich w świecie, w którym każda krzywda ma cenę akcji — powiedziałam.
— W takim razie ustal cenę sama.
Następnego ranka spotkaliśmy się w biurze zarządu. Przez przeszklone ściany widać było Chicago, ale nikt nie patrzył na miasto. Ethan siedział po jednej stronie stołu. Ja po drugiej. Lucas, Victor i Marta zajęli miejsca obok mnie. Eleanor przyszła z własnym pełnomocnikiem, lecz po raz pierwszy nie wyglądała jak kobieta, która kontroluje pomieszczenie.
— Żądam unieważnienia umowy i zwrotu wszystkich środków — powiedziałam. — Udziały wracają do majątku dzieci. Fundacja zostaje niezależna od nazwiska Sullivan.
Ethan skinął głową.
— Zgadzam się.
Eleanor uderzyła dłonią w stół.
— Nie możesz oddać połowy firmy tej kobiecie!
— To nie jest połowa firmy — odpowiedział Ethan. — To część, którą ukradłaś jej dzieciom.
— Robiłam to dla ciebie!
— Nie. Robiłaś to, żeby nadal decydować za mnie.
Jej twarz drgnęła.
— Jeśli mnie pogrążysz, pogrążysz też siebie.
Ethan spojrzał na dokumenty.
— Już to zrobiłaś.
Marta złożyła zeznanie przed zarządem. Pokazała stronę, którą Eleanor podmieniła, i kopię wiadomości wysłanej do mnie przed dziesięcioma laty. W wiadomości znajdowało się jedno zdanie: „Jeśli chcesz, żeby dzieci zostały przy tobie, zniknij z życia Ethana”.
Ethan przeczytał je dwa razy.
Potem odłożył kartkę i podpisał pierwsze porozumienie.
Nie prosił mnie o przebaczenie. Wiedział, że nie ma dokumentu, który mógłby zwrócić dziesięć lat.
Po spotkaniu znalazłam Noah i Sophie w małej sali konferencyjnej. Sophie siedziała na podłodze i poprawiała cekiny na niebieskiej sukience. Noah liczył coś w notesie.
— Co liczysz? — zapytałam.
— Ile pieniędzy musi zostać, żeby dzieci w podobnej sytuacji nie musiały wybierać między lekarstwami a jedzeniem.
Usiadłam obok niego.
— Dużo tego?
— Za dużo dla jednej osoby. Dlatego potrzebujemy fundacji.
Sophie podniosła wzrok.
— A Ethan?
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Ethan stanął w drzwiach. Nie wszedł bez pozwolenia.
— Mogę porozmawiać z wami przez pięć minut? — zapytał.
Noah spojrzał na mnie.
— Tylko jeśli nie będzie udawał, że jesteśmy częścią jego przemówienia.
— Zgoda — powiedział Ethan.
Usiadł na krześle naprzeciwko nich. Zdjął drogie spinki do mankietów i położył je na stole. Bez nich wyglądał mniej jak miliarder, a bardziej jak zmęczony mężczyzna, który nie wie, od czego zacząć.
— Nie zasłużyłem na to, żebyście mi zaufali — powiedział. — Ale chcę nauczyć się was poznawać.
Sophie przyjrzała mu się uważnie.
— Umiesz robić warkocze?
Ethan mrugnął.
— Nie.
— To musisz się nauczyć.
— Dobrze.
Noah zamknął notes.
— I nie wolno ci kupować nam prezentów bez pytania.
— Dobrze.
— I masz przyjść na zebranie w szkole. Samochód możesz zostawić daleko, żeby nikt nie robił zdjęć.
Ethan spojrzał na mnie.
— Przyjdę.
— Jeśli przyjdziesz, usiądziesz z tyłu — dodałam. — Nie będziesz zabierał głosu. Będziesz słuchał.
— Będę słuchał.
To nie naprawiało przeszłości. Ale było pierwszą rzeczą, którą powiedział, a która nie służyła jego nazwisku.
Wieczorem wróciłam do mieszkania z dziećmi. Na stole położyłam przezroczystą folię z banknotem trzydziestodolarowym. Przez lata trzymałam go jak dowód upokorzenia. Teraz Noah wyjął go ostrożnie i wsunął do koperty z napisem „początek fundacji”.
— Nie wyrzucasz go? — spytała Sophie.
— Nie. Będzie przypominał, ile kosztowało czyjeś milczenie.
Telefon zawibrował. Wiadomość była od Ethana.
„Czy jutro mogę przyjść pół godziny wcześniej? Chcę spróbować zapleść Sophie warkocz, zanim pójdzie do szkoły.”
Pokazałam dzieciom ekran.
Sophie chwyciła grzebień i położyła go na stole.
— Powiedz mu, że może przyjść. Ale jeśli zaplącze mi włosy, sam będzie je rozplątywał.
Noah dopisał pod spodem: „I bez przemówień”.
Wysłałam wiadomość.
Następnego ranka Ethan rzeczywiście przyszedł wcześniej. Stał przy stole z grzebieniem w dłoni, a Sophie siedziała przed nim z miną surowej nauczycielki. Noah obserwował wszystko z notesem gotowym do wystawienia oceny.
— Za mocno ciągniesz — powiedziała Sophie.
— Przepraszam.
— Nie przepraszaj. Popraw.
Ethan poprawił warkocz. Krzywy, nierówny i zdecydowanie zbyt luźny, ale Sophie nie odsunęła głowy.
Ja stałam przy lodówce i patrzyłam, jak człowiek, który kiedyś rzucił trzydzieści dolarów pod moje stopy, uczy się wiązać różową gumkę we włosach własnej córki.
Sophie dotknęła warkocza i uśmiechnęła się po raz pierwszy tego ranka.
— Nie jest idealny — powiedziała.
Ethan spuścił wzrok.
— Wiem.
— Ale możesz poćwiczyć.
Położył grzebień obok podpisanej umowy i spojrzał na bliźnięta.
— Będę ćwiczył.
A różowa gumka, drżąca na końcu krzywego warkocza, trzymała się mocniej niż wszystkie obietnice, które kiedykolwiek wypowiedział przed kamerami.
Przegapiłeś początek?
