CZĘŚĆ 4
Księgowa nie rozłączyła się. Jej głos nadal dochodził z telefonu Gabriela, urywany i napięty.
— Gabriel, słyszysz mnie? Ten przelew nie został wysłany przez dział hotelu. Ktoś użył dostępu fundacji.
Gabriel włączył głośnik.
Dennis spojrzał na telefon, jakby małe urządzenie mogło go zranić.
— To niemożliwe — powiedział. — Fundacja ma osobne zabezpieczenia.
— Miała — odpowiedziała księgowa. — Zmieniono je pięć tygodni temu. Zrobił to administrator wskazany przez zarząd.
Gabriel zmarszczył brwi.
— Kto go wskazał?
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Twoja siostra, Helena.
W kuchni ktoś upuścił metalową pokrywkę. Dźwięk przeszył pomieszczenie jak wystrzał.
Dennis natychmiast odzyskał pewność siebie.
— Widzicie? To nie ja. Helena Hart zatwierdzała wszystko.
Gabriel odwrócił się do niego.
— Powiedziałeś przed chwilą, że nie wiesz, o czym mówimy.
Dennis zamilkł, ale tylko na moment.
— Znam nazwę fundacji. Każdy ją zna.
— Znałeś również sposób zabezpieczenia — powiedział Gabriel. — Skąd?
Dennis spojrzał na Romana, jakby szukał w nim sojusznika. Roman jednak odsunął się od niego i oparł dłoń na metalowym kluczu.
— Nie patrz na mnie — powiedział. — Przez dwa tygodnie prosiłem cię, żebyś przestał.
— A mimo to brałeś pieniądze — syknął Dennis.
Roman pobladł.
— Brałem wypłatę. To różnica.
Stefan postawił na stole pudełko owinięte folią.
— Jest jeszcze coś — powiedział. — W ciężarówce znalazłem kopertę z listą odbiorców. Dennis nie prowadził tego sam. Na każdej stronie były inicjały „H.H.”.
Gabriel wyrwał kartki z jego rąk.
Przejrzał je szybko. Przy każdej większej dostawie pojawiała się ta sama para inicjałów. Nie były to inicjały Heleny. Jej pełne nazwisko brzmiało Helena Hart, ale podpisywała dokumenty charakterystyczną literą H i długim zawijasem. Na tych kartkach widniały dwa krótkie, równe znaki.
— To nie jest podpis mojej siostry — powiedział Gabriel.
— Ale ktoś chciał, żeby tak wyglądał — odparłam.
Wszyscy spojrzeli na mnie.
Przypomniałam sobie czerwony zeszyt znaleziony pod metalową tacą. Poprosiłam Gabriela, żeby go otworzył. Dennis ruszył w moją stronę, lecz Gabriel wyciągnął ramię i zatrzymał go bez wysiłku.
Czerwona okładka skrzypnęła. W środku znajdowały się daty, numery kartonów i krótkie oznaczenia. Na końcu każdej strony ktoś dopisał dwie litery: „M.Z.”.
Moje inicjały.
— To ma ją pogrążyć — powiedział Dennis. — Sama prowadziła rejestr.
— Nie — odpowiedziałam. — Ja używam dużej, pochyłej litery Z. Te znaki są drukowane. Ktoś przepisywał moje inicjały z dokumentów.
Roman pochylił się nad zeszytem.
— To nie jest pismo Marty. Dennis, ty zawsze pisałeś liczby w ten sposób. Siódemka bez kreski.
Gabriel spojrzał na ostatnią stronę. Pod tabelą znajdował się adres magazynu poza hotelem oraz godzina: druga czterdzieści pięć w nocy.
Księgowa odezwała się z telefonu:
— Gabriel, sprawdziłam przelewy. Pieniądze z fundacji nie trafiały tylko do firmy kuzyna Dennisa. Część szła na rachunek osoby prywatnej.
— Czyjej?
— Twojej żony.
Nikt się nie poruszył.
Gabriel powoli odłożył zeszyt.
— Mojej żony?
— Na konto Celiny Hart. Przelewy były opisane jako zwrot kosztów leczenia.
Dennis uniósł głowę.
— Nie wiedziałem o tym.
Gabriel spojrzał na niego z taką ostrością, że mężczyzna cofnął się bezwiednie.
— Właśnie powiedziałeś, że to Helena. Teraz mówisz, że nie wiedziałeś. Która wersja jest prawdziwa?
Dennis otworzył usta, lecz nie odpowiedział.
Wtedy telefon Gabriela zabrzęczał ponownie. Tym razem na ekranie pojawiło się imię Celiny.
Odebrał.
— Gdzie jesteś? — zapytał.
Jej odpowiedź była słyszalna dla wszystkich.
— W domu. Dennis powiedział mi, że dziś wszystko się kończy. Że zabierze dokumenty i wyjedzie.
Dennis gwałtownie ruszył ku wyjściu.
Roman zastąpił mu drogę.
— Nie przejdziesz.
— Odsuń się!
— Nie.
Gabriel mówił do żony, ale patrzył na Dennisa.
— Celino, dlaczego przyjmowałaś te pieniądze?
— Bo powiedział, że to pomoc dla rodzin pracowników. Mówił, że twój hotel ma specjalny fundusz, tylko nie chcesz, żebyś wiedział, że korzystam. Byłam chora, Gabriel. Bałam się, że odmówisz.
Gabriel zamknął oczy. Na jego twarzy pojawiło się coś, czego wcześniej nie widziałam: nie gniew, lecz ból.
— Ile wiedziałaś o jedzeniu?
— Nic. Myślałam, że pieniądze pochodzą z fundacji.
Dennis rzucił się do czarnego worka, przewrócił go i rozrzucił po podłodze plastikowe opakowania. Wśród nich upadł mały notes z rachunkami.
— To nie jest moje! — krzyknął. — Wszyscy chcieli tych pieniędzy!
Gabriel podniósł notes. Na pierwszej stronie widniał numer prywatnego rachunku Dennisa, a pod nim lista płatności dla odbiorców. Na samym dole ktoś dopisał: „Marta Zielińska — podpisywać, kiedy trzeba”.
Moje kolana zmiękły.
Gabriel podał notes Stefanowi.
— Proszę to zachować.
— Co pan zrobi? — zapytałam.
— Najpierw zabezpieczę pieniądze i dokumenty. Potem Dennis odpowie za fałszowanie podpisów, oszustwa i kradzież. Ale nie zamierzam pozwolić, żeby cała sprawa skończyła się na tym, że jeden człowiek zostanie zabrany, a reszta znów zacznie wyrzucać jedzenie.
Spojrzał na pełne tace.
— Od jutra każda niewydana porcja będzie trafiała do schronisk i jadłodajni. Pani Marta stworzy zasady tego programu.
— Ja? — zapytałam.
— Pani zapytała, dlaczego wyrzucamy jedzenie. To więcej niż zrobiła większość osób w tym budynku.
Dennis zaśmiał się gorzko.
— Naprawdę jej pan ufa? Kobiecie, która błaga o resztki?
Poczułam, że coś we mnie pęka. Nie ze wstydu. Ze złości, która przez miesiące nie miała dokąd pójść.
— Nie błagałam o resztki — powiedziałam. — Prosiłam, żeby nie wyrzucał pan jedzenia, kiedy dzieci w tej dzielnicy chodzą spać głodne.
Dennis patrzył na mnie z niedowierzaniem.
— Myśli pani, że jeden talerz coś zmieni?
— Dla Kuby zmieniłby wszystko.
Gabriel odwrócił się do mnie.
— Gdzie on teraz jest?
— W domu. Sam. Sąsiadka zagląda do niego, ale nie mogłam jej prosić o więcej.
Gabriel wskazał na tacę z kurczakiem.
— Proszę zapakować tyle, ile pani potrzebuje.
Zawahałam się.
— Teraz już mogę?
— To nie jest własność Dennisa. To jedzenie, które miało nakarmić ludzi.
Wzięłam pudełko. Tym razem nikt nie chwycił mnie za nadgarstek.
Kiedy nakładałam kurczaka, Gabriel rozmawiał z księgową, Roman dzwonił do kierowców jadłodajni, a Stefan stał przy stole i pilnował dokumentów. Dennis siedział na odwróconym wiadrze, z twarzą ukrytą w dłoniach. Nie wyglądał już jak człowiek, który kontrolował całą kuchnię. Wyglądał jak ktoś, kto właśnie zobaczył cenę własnego podpisu.
Przy wyjściu Gabriel podał mi kopertę.
— To zaliczka za pracę przy programie. Nie pożyczka.
— Nie mogę tego przyjąć.
— Może pani. I proszę nie mówić Kubie, że to jedzenie z kosza. Powiedzieć mu, że kolacja przyjechała z hotelu.
Włożyłam kopertę do kieszeni, ale nie potrafiłam odejść.
— Dlaczego pan mi uwierzył?
Gabriel spojrzał na czerwony zeszyt leżący na stole.
— Bo osoba, która chce kraść jedzenie, nie zapisuje, ile dzieci można nim nakarmić.
Dopiero wtedy zobaczyłam, że na kilku stronach pod tabelami dopisywałam ołówkiem krótkie liczby. Liczbę porcji, które mogłyby trafić do schroniska. Liczbę rodzin, o których mówiła mi kelnerka. Liczbę dzieci takich jak Kuba.
Wyszłam z kuchni z gorącym pudełkiem przyciśniętym do piersi. Za szybą windy odbijała się moja twarz, zmęczona, zaczerwieniona i dziwnie spokojna.
Kiedy dotarłam do mieszkania, Kuba czekał przy stole w piżamie. Zobaczył pudełko i poderwał się z krzesła.
— Mamo, naprawdę jest kurczak?
— Jest.
Otworzył wieko. Para uniosła się nad stołem, niosąc zapach tymianku i pieczonej skórki.
Kuba spojrzał na mnie poważnie.
— Dostałaś go od pana z hotelu?
Pomyślałam o Dennisie, o czerwonym zeszycie i o setkach porcji, które miały zniknąć w czarnych workach.
— Nie — odpowiedziałam. — Pomogłam sprawić, żeby trafił tam, gdzie powinien.
Kuba nabrał ryżu na widelec, a ja wyjęłam z kieszeni wizytówkę Gabriela. Na odwrocie zapisał jedno zdanie dotyczące programu: „Żadna porcja nie jest odpadem, dopóki ktoś może ją zjeść”.
Przy stole Kuba podsunął mi największy kawałek kurczaka.
— Ten jest dla ciebie, mamo.
Spojrzałam na jego małą dłoń i pomyślałam o metalowym blacie, czerwonym zeszycie oraz głosie, który tej nocy zatrzymał czarny worek.
— Zjedz — powiedziałam. — Jutro ugotujemy dla większej liczby osób.
A na pierwszej stronie nowego rejestru napisałam: „Kuba — jedna porcja, której nikt już nie wyrzuci”.
Przegapiłeś początek?
