Wydano mnie za księcia, choć londyńskie damy śmiały się z mojego milczenia — aż jedna odpowiedź sprawiła, że Cordelia pobladła

Kiedy lady Cordelia Vain powiedziała przy stole, że nie rozumiem ani jednego słowa, jej śmiech odbił się od kryształowych kieliszków jak uderzenie bata.

Był wieczór w rezydencji lady Pembury, początek maja 1817 roku. W jadalni paliły się dwadzieścia cztery świece, a na srebrnych półmiskach stygnęły przepiórki w sosie z porzeczek. Siedziałam obok Juliana, mojego męża, księcia Ravensworth, i czułam pod palcami chłodną powierzchnię pereł, które pożyczył mi na ten wieczór.

Nie były moje. Tak jak większość rzeczy w tym domu.

— Biedna dziewczyna wygląda, jakby bała się odezwać — powiedziała po włosku Cordelia, pochylając się ku eleganckiej księżnej z Florencji. — Nie przejmuj się nią. Nie rozumie ani słowa.

Księżna nie odpowiedziała. Tylko odstawiła kieliszek.

Dwie damy obok Cordelii zakryły usta wachlarzami. Mężczyzna siedzący przy końcu stołu parsknął śmiechem. Julian nawet nie drgnął, ale zauważyłam, że jego dłoń zacisnęła się na trzonku noża.

Ja patrzyłam na talerz.

Wiedziałam, że wszyscy w tej sali uważali mnie za ubogą towarzyszkę, którą przypadkiem wprowadzono do jednego z najstarszych domów Anglii. Sześć tygodni wcześniej mieszkałam w Bath, czytałam powieści niewidomej wdowie i ogrzewałam jej dłonie przy kominku. Nie miałam posagu, rodziny ani nazwiska, które otwierałoby drzwi.

Miałam tylko pamięć.

I język, którego nauczyła mnie matka.

— Klara — odezwał się Julian cicho. — Czy wszystko w porządku?

— Doskonale.

— Nie musisz tu siedzieć.

Spojrzałam na niego. Jego szare oczy były spokojne, lecz pod tą spokojnością kryło się napięcie, które poznałam już w dniu naszego ślubu.

— Właśnie dlatego muszę — szepnęłam.

Nie zapytał, co miałam na myśli.

Księżna z Florencji odwróciła głowę i przyjrzała mi się uważniej. Miała srebrne włosy upięte w kok oraz małą bliznę przy lewej brwi. Znałam tę bliznę. Widziałam ją jedenaście lat wcześniej, w domu przy ulicy niedaleko rzeki Arno.

Widziałam tam także krew na marmurowych schodach.

— Powiedz jej coś jeszcze — zachichotała Cordelia. — Może o tym, że książę popełnił największy błąd swojego życia.

Julian podniósł wzrok.

— Lady Cordelio.

— Och, książę. Przecież pańska żona nie rozumie.

Tym razem wszyscy umilkli.

Poczułam, jak jedna z pereł przesuwa się po mojej szyi. Była ciężka i zimna, zupełnie jak wspomnienie, które przez jedenaście lat nosiłam pod sercem.

Pod stołem Julian dotknął mojego nadgarstka.

— Nie odpowiadaj — powiedział.

— Dlaczego?

— Bo nie wiesz jeszcze, kto siedzi przy tym stole.

Serce uderzyło mi mocniej. Czy wiedział? Czy od początku znał prawdę o listach schowanych w mojej drewnianej szkatułce? Czy poślubił mnie dlatego, że byłam córką Sofii Bellamy, tłumaczki, która zniknęła we Florencji w noc śmierci jego brata?

Cordelia sięgnęła po kieliszek.

— Księżno, niech pani zapyta ją po włosku, czy wie, za kogo wyszła.

Księżna drgnęła. Tym razem spojrzała prosto na mnie.

Jej usta się rozchyliły.

— Pani… pani naprawdę rozumie?

Julian odsunął krzesło. Drewno zgrzytnęło po posadzce.

— Klara, musimy wyjść.

Ale ja już wstałam. Przez chwilę słyszałam tylko kapanie wosku na srebro i własny oddech.

Potem odpowiedziałam księżnej w jej ojczystym języku. Jej twarz pobladła, Cordelia upuściła widelec, a Julian spojrzał na mnie tak, jakby właśnie zobaczył kobietę, którą poślubił po raz pierwszy.

— Powtórz to — zażądała Cordelia.

— Z przyjemnością — powiedziałam po polsku. — Ale najpierw proszę przynieść szkatułkę z mojego pokoju.

Julian poderwał głowę.

— Jaką szkatułkę?

Na końcu sali lokaj ruszył ku drzwiom. Nie zdążył ich otworzyć, bo do jadalni wszedł stary zarządca Ravensworth i położył na stole cienką, zakurzoną teczkę.

— Wasza wysokość — powiedział, drżącymi palcami odsuwając skórzaną klapę. — Znalazłem to w zamkniętym gabinecie pańskiego ojca. Na pierwszej stronie widnieje nazwisko pani księżnej.

Julian wyciągnął rękę, ale Cordelia była szybsza. Chwyciła teczkę i zaczęła ją otwierać…

CZĘŚĆ 2

Zanim Cordelia zdążyła rozsunąć skórzane paski, Julian złapał ją za nadgarstek.

Była dziewiąta czterdzieści pięć. Za oknami rezydencji lady Pembury padał drobny, wiosenny deszcz, a krople spływały po szybach jak cienkie rysy. Wszyscy przy stole patrzyli na rękę księcia zaciśniętą na dłoni Cordelii.

— Proszę to oddać — powiedział.

— To dotyczy mojej rodziny.

— Właśnie dlatego nie powinna pani tego dotykać.

Cordelia uśmiechnęła się, choć jej palce wyraźnie drżały.

— Pańska żona zażądała tej teczki. Czyżbyście państwo wspólnie przygotowali przedstawienie?

— Nie — odpowiedziałam. — Przez sześć tygodni nie wiedziałam, czy mój mąż w ogóle zna moje nazwisko.

Julian spojrzał na mnie gwałtownie.

— Klara…

— Nie teraz.

Wzięłam teczkę z dłoni Cordelii. Skóra była spękana, a na zapięciu widniał znak dwóch splecionych kruków. Znałam go. Taki sam znak wyciśnięto na kopercie, którą matka schowała w mojej szkatułce w noc, gdy po raz ostatni widziałam ją żywą.

Przełamałam pieczęć.

W środku znajdowały się trzy kartki i rachunek z florenckiego domu handlowego, datowany na październik 1806 roku. Przy rachunku ktoś dopisał krótką notatkę po angielsku: „Zapłacono za milczenie świadka”.

Księżna przysunęła się do stołu.

— Ten rachunek… — zaczęła.

— Zna go pani? — spytałam.

— Widziałam go dawno temu. W domu mojego ojca.

Lady Pembury podniosła się z krzesła tak nagle, że przewróciła kieliszek. Czerwone wino rozlało się po białym obrusie.

— To absurd — powiedziała. — Nie pozwolę, aby jakaś była towarzyszka urządzała przesłuchanie w moim domu.

— Nie jestem już towarzyszką — odpowiedziałam.

— Tytuł nie zmieni pani pochodzenia.

Julian stanął między nami.

— Wystarczy.

— Nie, Julianie — powiedziałam. — Nie wystarczyło przez jedenaście lat.

W sali zrobiło się tak cicho, że usłyszałam trzask drewna w kominku. Z kieszeni sukni wyjęłam mały klucz. Był mosiężny, ciężki, z wyrytą literą S.

— Matka zostawiła mi listy. Wszystkie napisane po włosku. Przez lata ukrywałam je przed ludźmi, którzy mogliby rozpoznać nazwiska.

Księżna spojrzała na mnie z nagłym niepokojem.

— Sofia Bellamy… — wyszeptała.

Cordelia wyrwała się Julianowi.

— Nie znała pani mojej matki.

— Znałam ją — odpowiedziałam. — Widziałam ją w pałacu pana Vaina w noc, kiedy książę Henry Ravensworth spadł ze schodów.

Julian zesztywniał.

Przez sześć tygodni nie wypowiedział przy mnie imienia starszego brata. Wiedziałam tylko, że Henry zginął we Florencji, a jego śmierć uznano za nieszczęśliwy wypadek.

— To niemożliwe — powiedział.

— Byłam tam. Miałam piętnaście lat. Matka pracowała jako tłumaczka. Usłyszała rozmowę, której nie powinna była słyszeć. Pana Vaina i lady Pembury.

Lady Pembury cofnęła się, opierając plecy o krzesło.

— Dziewczyna fantazjuje.

— Więc dlaczego nazywa mnie pani dziewczyną, skoro nigdy wcześniej mnie pani nie widziała?

Jej twarz stężała.

Cordelia wyciągnęła rękę.

— Proszę pokazać te listy.

— Pokażę je księżnej.

Podałam pierwszą kartkę starszej kobiecie. Czytała powoli, a jej oczy wypełniały się łzami. Na dole strony widniało nazwisko mojej matki i podpis drugiego świadka.

Księżna zakryła usta dłonią.

— Ten drugi podpis… — powiedziała. — On nie należał do mojego ojca.

— Do kogo należał? — spytał Julian.

Księżna uniosła wzrok.

— Do człowieka, który po śmierci Henry’ego przyjechał do Anglii razem z lady Pembury. Do pańskiego wuja, lordzie Julianie.

Z końca stołu dobiegł brzęk upuszczonego noża.

Julian odwrócił się ku swojemu stryjowi, sir Malcolmowi Ashfordowi. Starszy mężczyzna siedział nieruchomo, z palcem wbitym w biały obrus.

— To kłamstwo — syknął.

Wtedy drzwi jadalni otworzyły się ponownie. W progu stał lokaj, mokry od deszczu.

— Wasza wysokość, przybył posłaniec z dworca. Mówi, że zatrzymano człowieka, który próbował opuścić kraj z dokumentami pana Vaina.

Julian spojrzał na mnie.

— Kogo zatrzymano?

Posłaniec przełknął ślinę.

— Pańskiego stryja. A on twierdzi, że pani matka wcale nie zginęła we Florencji…

CZĘŚĆ 3

— Pańskiego stryja. A on twierdzi, że pani matka wcale nie zginęła we Florencji…

Słowa posłańca zawisły nad stołem. Była dziesiąta trzy minuty. Jedna ze świec syknęła, gdy kropla wosku spadła na metalową podstawkę.

Poczułam, że kolana uginają się pode mną.

— Co powiedział? — spytałam.

— Że Sofia Bellamy żyje. I że tylko ona może wyjaśnić podpisy.

Julian podszedł do posłańca.

— Gdzie ją znaleziono?

— W gospodzie przy drodze do Dover. Czekała na statek.

Wszyscy zaczęli mówić naraz. Lady Pembury żądała, aby natychmiast opuścić jej dom. Cordelia oskarżała mnie o oszustwo. Księżna z Florencji czytała drugi list, poruszając ustami.

Ja słyszałam tylko jedno zdanie: matka żyje.

O jedenastej trzydzieści znaleźliśmy się w małej bibliotece Ravensworth House. Julian zamknął drzwi, a ja położyłam listy na biurku. W kominku paliły się krótkie polana, pachniało dymem i mokrą wełną.

— Powiedz mi wszystko — zażądał.

— Nie mogłam wcześniej.

— Poślubiłem cię, bo wiedziałem, że jesteś córką Sofii. Chciałem cię ochronić.

— Ochronić czy wykorzystać?

— Ani jedno, ani drugie. Chciałem odnaleźć prawdę o Henrym. Ale nie wiedziałem, że twoja matka widziała tak wiele.

Wyjęłam z kieszeni list z brązową plamą na rogu.

— To napisała do mnie trzy dni przed zniknięciem. Napisała, że Henry nie spadł. Został zwabiony do pałacu pana Vaina, bo odkrył fałszowane rachunki dotyczące kopalni Ravensworth. Twój stryj podpisał umowę, która dawała Vainom kontrolę nad majątkiem, gdyby Henry zginął przed osiągnięciem pełnoletności.

Julian zacisnął szczękę.

— Mój stryj przejął zarząd.

— A lady Pembury pomogła mu zdobyć podpis Henry’ego. Księżna widziała ich tamtej nocy. Moja matka słyszała rozmowę i przepisała ją, aby mieć dowód.

— Dlaczego zniknęła?

— Bo ktoś podpalił jej mieszkanie.

Drzwi otworzyły się bez pukania. Księżna weszła do środka, trzymając list obiema dłońmi.

— To prawda — powiedziała. — Miałam siedemnaście lat i bałam się ojca. Widziałam Henry’ego przy życiu, zanim zabrano go na schody. Widziałam też lady Pembury, która wręczała pańskiemu stryjowi klucz do tylnego wejścia.

Julian odsunął krzesło.

— Dlaczego milczała pani tak długo?

— Bo mój ojciec zagroził, że zniszczy moją matkę. A potem wysłał mnie do Włoch. Przez lata myślałam, że Sofia nie żyje.

— Nie umarła — powiedziałam. — Ukrywała się pod nazwiskiem Marii Bellini.

Księżna spojrzała na mnie.

— Zostawiła mi wiadomość wczoraj wieczorem. Powiedziała, że jeśli zobaczy pani listy, mam przyjechać do Anglii.

Wtedy wszystko zrozumiałam. Matka nie została odnaleziona przypadkiem. Sama doprowadziła do spotkania. Wiedziała, że bez świadka jej słowa mogą zostać uznane za rozpaczliwą opowieść córki.

O północy przywieziono sir Malcolma. Nie do biblioteki, lecz do gabinetu Juliana. Miał zabłocone buty i rozciętą wargę.

— Henry chciał odebrać mi wszystko — powiedział, zanim ktokolwiek zadał pytanie. — A ja tylko zrobiłem to, co musiałem.

— Zabiłeś mojego brata? — spytał Julian.

— Nie dotknąłem go.

— Ale podpisałeś umowę.

Sir Malcolm spojrzał na mnie.

— Twoja matka miała dowód, ale nie cały. Ostatnią stronę zabrała lady Pembury.

Odwróciłam się ku drzwiom.

Na korytarzu stała Cordelia. W dłoni trzymała mój mosiężny klucz.

— Ostatnia strona jest w moim pokoju — powiedziała. — I jeśli chcecie ją zobaczyć, musicie przyjść tam, gdzie nikt nie będzie mógł was usłyszeć…