CZĘŚĆ 4
— Do kogo? — spytałam.
Rafael nie odpowiedział od razu. Rozłożył dokument na stole i przytrzymał go mosiężnym przyciskiem w kształcie żurawia.
Podpis nie należał do Beatriz.
Należał do Rafaela Valdésa.
W gabinecie zrobiło się tak cicho, że słyszałam tykanie zegara na ścianie. Samuel przestał rysować. Czerwona końcówka jego ołówka zawisła nad papierem.
— To niemożliwe — powiedział Rafael.
Mateo wyrwał mu dokument.
— Twierdzisz, że ktoś podrobił twój podpis?
— Albo użył mojego dostępu.
Beatriz natychmiast wyprostowała plecy.
— Właśnie próbowałam to powiedzieć. Nie mam nic wspólnego z rachunkiem.
Spojrzałam na kopertę. Papier był gruby, kremowy, a w rogu widniała mała czerwona plama po tuszu. Znałam ten odcień. W Walencji używał go tylko jeden człowiek, który podpisywał nocne zestawienia: kierownik finansowy Arturo Mena.
— Czy Arturo pracuje jeszcze w waszej firmie? — zapytałam.
Mateo spojrzał na mnie ostro.
— Został doradcą po zamknięciu hotelu w Walencji.
— To on wprowadzał poprawki do raportów. Zawsze używał czerwonego tuszu, nawet przy podpisach elektronicznych, kiedy drukował kopie. Beatriz nie mogła znać wszystkich procedur, ale Arturo znał je doskonale.
Rafael zbladł.
— Arturo przyleciał dziś do Madrytu.
Beatriz zrobiła krok w stronę drzwi.
— Nie możecie mnie tu zatrzymywać.
Mateo stanął jej na drodze.
— Nikt pani nie zatrzymuje. Chcę tylko, żeby pani została i zobaczyła, jak wygląda rachunek za własne decyzje.
— To on wszystko zorganizował! — krzyknęła Beatriz, wskazując Rafaela. — To on namawiał mnie do przelewów. Mówił, że Mateo chce sprzedać hotel i że trzeba zabezpieczyć pieniądze.
Rafael zamknął oczy.
— Beatriz, nie kłam teraz.
— Dlaczego miałabym milczeć, skoro wszyscy chcą zrzucić winę na mnie?
Mateo odwrócił się do niego.
— Czy to prawda?
Rafael długo patrzył na właściciela. W końcu wyjął z kieszeni mały klucz i położył go na biurku.
— Doradzałem jej, jak ukryć pierwszą stratę. Myślałem, że odzyska pieniądze po sprzedaży działki. Potem zaczęła brać więcej. Miałem powiedzieć ci wszystko, ale bałem się, że wyrzucisz mnie razem z nią.
Mateo cofnął się, jakby ktoś uderzył go w pierś.
— Byłeś moim bratem, Rafael.
To był prawdziwy cios. Nie kradzież, nie podpis, nie puste konta. Zdrada człowieka, który przez lata siedział przy tym samym stole.
Samuel zsunął się z krzesła i podszedł do mnie. Objął mnie w pasie.
— Mamo, możemy już iść?
Przytuliłam go, lecz nie ruszyłam się.
— Jeszcze nie. Muszę dokończyć jedną rzecz.
Odwróciłam się do Mateo.
— Jeśli chce pan uratować hotel, nie może pan zostawić tu tych samych ludzi i tylko zmienić zamki w gabinecie. Potrzebuje pan zespołu, który zna prawdę o każdym wydziale. Potrzebuje pan również kogoś, kto umie rozmawiać z pracownikami bez patrzenia na ich buty.
Mateo spojrzał na mój podarty życiorys, który Inés przyniosła z recepcji. Kartki były sklejone taśmą.
— Proponujesz mi pracę?
— Proponuję plan. Pracę może pan zaproponować później.
— Jaki plan?
Wzięłam kredę z tablicy i zapisałam trzy rzeczy: zabezpieczyć konta, skontaktować się z grupą, sprawdzić wszystkie umowy z ostatnich dwóch lat.
— Najpierw trzeba powiedzieć pracownikom, co się stało. Jeśli usłyszą plotki, odejdą najlepsi. Potem trzeba przywrócić rezerwacje anulowane przez firmę kuzyna Beatriz. Część gości można odzyskać, jeśli zadzwonimy do nich przed północą. I trzeba stworzyć stanowisko kontroli operacyjnej, niezależne od sprzedaży.
— Dla ciebie? — spytał Mateo.
— Dla osoby, która będzie miała dostęp do dokumentów i prawo powiedzieć „nie”, nawet dyrektorowi.
— Dla ciebie — powtórzył.
— Jeśli stanowisko będzie prawdziwe, a nie nagrodą za to, że uratowałam dziś pańską umowę.
Mateo skinął głową.
— Dostaniesz je.
Beatriz roześmiała się krótko.
— Myśli pani, że wystarczy kilka dobrych pomysłów, żeby zarządzać hotelem? Nie wie pani, ile osób będzie chciało panią zniszczyć.
— Wiem — odpowiedziałam. — Dlatego nie będę pracowała sama.
Inés podniosła głowę.
— Ja zostaję.
Za nią odezwał się starszy portier, który stał przy drzwiach.
— Ja też. Pracuję tu od dwudziestu lat. Mam kopie wszystkich nocnych raportów.
Beatriz spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Ty również przeciwko mnie?
— Nie przeciwko pani — odparł. — Za hotelem.
Następnego ranka o ósmej zwołaliśmy zebranie w sali balowej. Nie było eleganckich przemówień. Były rozlane filiżanki kawy, pomięte identyfikatory i ludzie, którzy bali się, że znowu stracą pracę.
Mateo stanął przed nimi.
— Przez ostatnie dwa lata pieniądze hotelu były wyprowadzane. Nie wszyscy za to odpowiadają. Nikt nie zostanie zwolniony tylko dlatego, że milczał ze strachu. Ale od dziś każdy dokument będzie miał dwóch niezależnych świadków.
Rafael podszedł do stołu.
— Złożę pisemne wyjaśnienia i oddam wszystko, co dostałem z tych przelewów.
Mateo spojrzał na niego bez gniewu, który mógłby usprawiedliwić krzyk.
— Oddasz też swoje udziały w firmie doradczej. Trafią do funduszu dla pracowników.
Rafael skinął głową.
— Zrobię to.
Beatriz nie przyszła na zebranie. Odeszła tego samego dnia, zostawiając kartę dostępu i klucze do gabinetu. Nie musiałam patrzeć, jak ponosi konsekwencje. Ważniejsze było to, że Inés dostała awans na kierowniczkę recepcji, a portier otrzymał prawo zatwierdzania nocnych raportów.
Po południu Mateo zaprowadził mnie do małego pokoju obok biura zarządu. Stało tam biurko, dwa krzesła i tablica pełna pustych rubryk.
— To ma być moje stanowisko? — zapytałam.
— Na razie. Za trzy tygodnie otwieramy nową salę konferencyjną. Jeśli plan zadziała, przeniesiemy cię do większego biura.
— Nie potrzebuję większego biura. Potrzebuję, żeby przy umowie zapisano godziny pracy.
— Od siódmej do piętnastej trzydzieści. Z możliwością zabrania syna po lekcjach.
Popatrzyłam na niego.
— Skąd pan wie?
— Widziałem, jak rozwiązałaś problem, mając dziecko przy sobie. Hotel, który nie potrafi zrobić miejsca dla matki i jej syna, nie zasługuje na dobrych pracowników.
Samuel czekał na mnie w holu. Trzymał swój wyszczerbiony czerwony ołówek, którym podpisał mój pierwszy plan naprawczy małym rysunkiem żurawia.
— Mamo, pani dyrektorka już tu nie pracuje?
— Nie.
— A ty?
Spojrzałam na marmurową posadzkę. W szczelinie przy recepcji tkwił ostatni kawałek mojego starego życiorysu. Inés znalazła go tam rano i położyła na biurku, ale nie wyrzuciłam go. Zabrałam go ze sobą do nowego pokoju.
— Ja zaczynam jutro — powiedziałam.
Samuel podał mi ołówek.
— To napisz, że pracuje tam ktoś taki jak ty.
Usiadłam przy tablicy, podniosłam kredę i w pierwszej rubryce wpisałam jego słowa. Nad nami zegar odmierzał kolejną godzinę, a na liście pracowników obok mojego nazwiska Mateo dopisał jedno zdanie: „Nie oceniać po wyglądzie — pytać, co potrafi”.
Samuel spojrzał na napis i uśmiechnął się szeroko.
— Mamo, teraz już będą musieli przeczytać cały życiorys.
Przegapiłeś początek?
