CZĘŚĆ 4
…Samochód zatrzymał się przed bramą, a z niego wysiadł mężczyzna w granatowej kurtce. Nie wyglądał jak ktoś, kto przyjechał negocjować. Miał kwadratową twarz, zabłocone rękawy i bliznę biegnącą od ucha do podbródka.
Gael stanął przede mną.
— Damian — powiedział.
Julián cofnął rękę spod marynarki. Nagle wszyscy patrzyli na wszystkich, jakby podwórze stało się planszą, na której każdy znał tylko połowę zasad.
Damian zatrzasnął drzwi samochodu.
— Oddaj te papiery, Gael.
— Nie są twoje.
— Nie pytałem o własność.
Deszcz spływał po jego twarzy. Karmen stała obok furtki w cienkim swetrze, z włosami przyklejonymi do policzków. Julián zaczął mówić szybko, chaotycznie.
— To rodzinny spór. Ten człowiek wtargnął na posesję. Łucja jest zdenerwowana i nie wie, co podpisuje.
— Wiem doskonale — powiedziałam. — To wy podpisaliście sprzedaż cudzego domu.
Matka spojrzała na mnie z bólem, który przez chwilę wydawał się prawdziwy.
— Chciałam uratować rodzinę.
— Sprzedając miejsce, w którym umierał tata?
— Twój ojciec zostawił długi.
— Długi Juliána.
Mąż matki drgnął.
— Uważaj, co mówisz.
Euzebia podeszła do stołu pod zadaszeniem i położyła na nim kopię aktu. Papier przykleił się do wilgotnego drewna.
— Niech pan uważa, Julián. Mam drugi egzemplarz, zdeponowany u notariusza. I list Anselma, w którym dokładnie opisał, jak wymusił pan na Karmen podpisanie pełnomocnictwa.
Matka zamknęła oczy.
— Nie wymusił — szepnęła. — Powiedział, że jeśli nie podpiszę, zabiorą nam samochód i mieszkanie.
— Bo były jego — odburknął Julián.
To zdanie spadło między nami ciężej niż każde wyznanie.
Karmen odwróciła się do niego.
— Mówiłeś, że pieniądze pójdą na raty.
— Miały pójść.
— Na spłatę ludzi takich jak on?
Julián wskazał Damiana.
Damian uśmiechnął się bez wesołości.
— Nie jestem tu po pieniądze Karmen. Jestem tu po dowód, że Julián oszukał również mnie.
Gael spojrzał na niego ostro.
— Po co miałbyś mi pomagać?
Damian wyjął z kieszeni złożoną kartkę.
— Bo kiedy odmówiłeś zastraszenia starca, to nie ty zniknąłeś z pieniędzmi. Julián przeniósł je na moje nazwisko. Teraz wierzyciele ścigają mnie. A ten akt pokazuje, że prowadził interesy, o których nie wiedział nawet jego wspólnik.
Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach.
Gael przez cały czas myślał, że Damian go ściga za odejście. Tymczasem Damian był kolejną ofiarą Juliána.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej? — spytałam Gaela.
— Bo im mniej wiedziałaś, tym trudniej było zmusić cię do mówienia.
— To nie była ochrona. To było decydowanie za mnie.
Przyjął te słowa bez protestu.
Wtedy Julián rzucił się do stołu i chwycił akt. Gael odepchnął go ramieniem, ale mężczyzna zdążył rozerwać kopię na pół. Oryginał pozostał pod koszulą Gaela.
Karmen krzyknęła:
— Przestańcie!
Jej głos nie zatrzymał nikogo. Julián sięgnął po młotek leżący przy skrzynce z narzędziami. Uderzył w zegar.
Drewniana obudowa pękła. Wahadło spadło na kamienie.
Przez ułamek sekundy nie słyszałam deszczu.
Potem zegar przestał odmierzać czas.
— To był zegar mojego ojca — powiedziała Karmen.
— Twój ojciec zostawił go Łucji — odpowiedziałam.
Julián spojrzał na roztrzaskany mechanizm, jakby dopiero teraz zrozumiał, że nie niszczy przedmiotu, tylko własną ostatnią szansę.
Na końcu drogi pojawiła się taksówka. Wysiadł z niej starszy notariusz w zielonym kapeluszu. Euzebia musiała zadzwonić do niego wcześniej.
— Panie Juliánie — powiedział, podchodząc pod zadaszenie — pańska umowa sprzedaży nie ma żadnej mocy. Właścicielką jest Łucja. Potwierdzę to pisemnie jeszcze dziś.
— A zaliczka? — wyszeptała Karmen.
— Zwrócisz ją z pieniędzy, które ukryłeś przede mną — odparł Julián.
Matka nie spojrzała na niego. Zdjęła z palca cienki złoty pierścionek i położyła go na stole.
— To wszystko, co mam.
Nie chciałam tego widzieć. Jeszcze godzinę wcześniej pragnęłam, żeby poczuła choć część mojego strachu. Teraz wyglądała jak kobieta, która wreszcie zobaczyła, komu oddała własny głos.
— Nie sprzedawaj pierścionka — powiedziałam. — Sprzedasz mieszkanie, jeśli trzeba. Ale nie będziesz już podpisywać niczego za mnie.
Karmen spojrzała na mnie.
— Po tym wszystkim nadal chcesz mi pomóc?
— Pomagam tobie. Nie Juliánowi.
W południe notariusz sporządził oświadczenie, a kupujący zabrali z podwórza swoje miary i katalogi. Ich samochód odjechał bez słowa. Julián musiał pojechać z nimi, żeby podpisać zwrot zaliczki. Damian został przy bramie, czekając na dokumenty dotyczące oszustwa, lecz nie wszczął awantury. Po raz pierwszy widziałam, że człowiek, którego się bałam, sam nie wie, gdzie ma stanąć.
Gael spakował rzeczy do małej torby.
— Wyjeżdżasz? — spytałam.
— Obiecałem, że odejdę, kiedy zagrożenie minie.
— Zagrożenie nie minęło. Tylko zmieniło twarz.
— Łucjo, nie powinienem był tu zostawać.
— Powinieneś był powiedzieć prawdę.
— Bałem się, że jeśli ją poznasz, wyrzucisz mnie od razu.
— I tak prawie to zrobiłam.
Skinął głową. Nie próbował mnie zatrzymać słowami. Zamiast tego wrócił do zegara i zebrał z kamieni mosiężne koła.
— Da się naprawić? — zapytałam.
— Mechanizm tak. Drewno trzeba wymienić.
— Zrobisz to?
— Jeśli mi pozwolisz.
Położyłam na stole akt własności. Obok niego leżał pistolet owinięty w płótno.
— Najpierw oddasz broń Damianowi i zamkniesz ten rozdział. Potem naprawisz zegar. Warsztat zostaje otwarty dla ludzi, których Anselm chciałby wpuścić.
Gael popatrzył na mnie.
— A dla mnie?
— Dla ciebie jest miejsce, jeśli przychodzisz bez ukrytych telefonów.
Kącik jego ust drgnął.
— Mam tylko jeden.
— Sprawdzę.
Karmen stała w progu warsztatu, trzymając pierścionek w dłoni.
— Nie wiem, jak z tobą rozmawiać — powiedziała.
— Zacznij od tego, czego chciałaś naprawdę.
— Chciałam, żebyś wróciła do miasta. Bałam się, że po śmierci Anselma zostaniesz sama.
— Sprzedałaś jedyne miejsce, w którym nie byłam sama.
Łzy pojawiły się w jej oczach, ale tym razem nie próbowała ich zasłonić gniewem.
— Mogę przyjeżdżać?
Spojrzałam na pękniętą obudowę zegara.
— Możesz. Ale nie jako właścicielka.
— Jako matka?
To pytanie bolało bardziej niż wszystkie wcześniejsze oskarżenia.
— Jako Karmen. Bez Juliána. Bez pełnomocnictw. Bez decyzji za mnie.
Przytaknęła.
Wieczorem Gael osadził nowe wahadło, zrobione z cienkiego kawałka wiśniowego drewna. Nie wyglądało jak oryginał. Było jaśniejsze i trochę krzywe, ale kiedy poruszyło się pod szklaną tarczą, zegar znów zaczął stukać.
Karmen siedziała przy stole. Euzebia parzyła herbatę. Damian czekał na kopię dokumentów, a notariusz składał papiery do skórzanej teczki.
Nic nie wróciło do dawnego kształtu.
Dom jednak nie został sprzedany.
Warsztat nie został zburzony.
A ja, zamiast chować akt w szufladzie, przybiłam jego kopię na ścianie obok zegara, żeby każdy, kto przekroczy próg, wiedział, że to miejsce ma swoją pamięć.
Gael podał mi młotek.
— Krzywo — zauważył.
— Dziadek też wieszał rzeczy krzywo.
Wahadło odbiło się od lewej krawędzi tarczy i wydało głęboki, metaliczny dźwięk.
Gael spojrzał na puste miejsce po pękniętym drewnie.
— Co napiszemy na szyldzie warsztatu?
Dotknęłam palcem podpisu Anselma pod dokumentem.
— Jego słowa już tam są.
I kiedy za ścianą ktoś zapukał, nie zapytałam, kto przyszedł — tylko powiedziałam: „Jeśli nie masz dokąd pójść, wejdź”.
Przegapiłeś początek?
