CZĘŚĆ 4
Rozłączyłam się, ale nie ruszyłam z miejsca. Darcy czekała, a ja wciąż widziałam przed sobą pieczęć na ostatniej stronie zeszytu.
— Co znalazła? — zapytał Colby, obserwując Boyda.
Trudy ścisnęła mój nadgarstek.
— Clay wiedział coś o Boydzie?
— Tego jeszcze nie wiem.
Boyd wyjął kluczyki z kieszeni.
— Pojadę z tobą.
— Najpierw wyjaśnij, czyje nazwisko jest przy tej pieczęci.
Fay odwróciła zeszyt w naszą stronę. Pieczęć należała do funduszu rodzinnego Gainesów, który finansował działalność firmy. Obok widniał podpis Lee Gaines, żony Boyda. Złożyła go jedenaście miesięcy przed śmiercią.
— Lee o wszystkim wiedziała? — spytała Trudy.
Boyd przez chwilę nie podnosił wzroku.
— Odkryła niezgodności w księgach. Nie podejrzewała, do czego posunie się Colby.
Znałam opowieść o ciężkiej chorobie Lee. Nie słyszałam jednak, że w ostatnich tygodniach życia odwiedzała audytorów i próbowała wstrzymać wypłaty z funduszu.
— A Clay? Dlaczego nikomu nie powiedział?
— Obiecał Lee chronić pracowników — odparł Boyd. — Chciała zamknąć magazyn, lecz bez dowodów zarząd mógłby obarczyć winą ludzi z nocnej zmiany.
Colby prychnął.
— Nawet umierając, musiała wszystkim pokazywać, że wie lepiej.
Trudy spojrzała na niego przez łzy.
— A ty chciałeś, żeby Clay był z ciebie dumny.
Colby skierował się ku drzwiom, ale Walter stanął mu na drodze.
— Najpierw powiedz, gdzie jest ciężarówka Claya.
Colby zatrzymał się gwałtownie. Walter wyjaśnił, że samochód zabrano z parkingu powypadkowego, zanim obejrzał go rzeczoznawca. Tej samej nocy widział go za magazynem numer trzy.
— Colby i Lamar rozebrali go tam na części — powiedział. — Usunęli przewód, błotnik i wszystko, na czym mogły zostać ślady.
Lamar opadł na krzesło.
— Nie chciałem śmierci Claya. Chodziło mi o kontrakt.
— Dlatego wysyłałeś spleśniałe orzeszki? — zapytałam.
— Nie wiedziałem, że stan tych partii jest aż tak zły.
Fay wskazała kolejną stronę zeszytu.
— Przyjąłeś każdą z nich. Tu są twoje podpisy.
Lamar zakrył twarz dłońmi. Boyd tymczasem nie spuszczał oczu z Colby’ego.
— Włamałeś się do domu Roz, żeby zabrać pamięć Claya.
— Należała do naszej rodziny.
— Chciałeś ukryć to, co na niej zapisano.
Colby sięgnął do kieszeni. Walter chwycił go za ramię i na podłogę upadła mała pamięć przenośna. Rozpoznałam ją od razu. Clay oddał mi ją trzy tygodnie przed śmiercią.
Colby zabrał ją z pudełka w moim domu. Wrócił później, zostawił wiadomość i próbował skierować mnie na fałszywy trop. Przez cały ten czas miał ją przy sobie.
Boyd podniósł urządzenie, nie próbując go podłączać.
— Darcy ma pliki — powiedziałam.
— Clay przesłał jej część materiałów — odparł Boyd. — Lee zachowała pozostałe w skrytce poza firmą. Darcy dotarła do nich dziś rano.
Pojechaliśmy do Dothan. Na biurku Darcy stało pudełko po herbacie, zabezpieczone czerwonym woskiem. Wyjęła z niego zdjęcia magazynu numer trzy, zestawienia przelewów i list Claya adresowany do mnie.
Był krótki. Clay napisał, że jeśli nie wróci, nie mam pozwolić jego rodzinie obarczyć mnie winą. Wiedział, że łatwiej będzie im mnie osądzać, niż przyznać się do własnego strachu.
Czytałam te słowa, aż litery zaczęły mi się rozmazywać. Dalej wyjaśniał, dlaczego odesłał mnie do Montgomery. Colby groził, że jeśli zostanę, stanie mi się taka sama krzywda jak jemu. Clay nie przestał mnie kochać. Próbował mnie ochronić.
Przez dwa lata wierzyłam, że zostawiłam go samego, kiedy najbardziej mnie potrzebował. Teraz trzymałam w dłoniach dowód, że to on przez cały czas myślał o mnie.
Boyd nie szukał usprawiedliwienia. Zapowiedział zamknięcie magazynu, zwrot należnych pieniędzy pracownikom i przekazanie dokumentów odpowiednim służbom. Lamar zgodził się zeznawać. Wiedział, że jego podpisy i tak doprowadzą śledczych do farmy. Gdy przyjechali funkcjonariusze, Walter wręczył im rachunek i wskazał miejsce, w którym rozebrano ciężarówkę. Zatrzymali Colby’ego.
Na parkingu Trudy dogoniła mnie ze zdjęciem kilkuletniego Claya w dłoni.
— Nienawidziłam cię — przyznała. — Łatwiej było oskarżać ciebie, niż zobaczyć, kim stał się mój własny syn.
— Ja też nie wiedziałam wszystkiego o Clayu.
— Opowiesz mi o nim?
Nie potrafiłam obiecać przebaczenia. Dwa lata życia pod cudzym osądem nie znikały po jednej rozmowie. Usiadłam jednak z Trudy na ławce przed biurem Darcy. Powiedziałam jej o łyżeczce, którą Clay zawsze zostawiał w kubku, o jego fałszywym śpiewie podczas jazdy i o strachu, że upodobni się do ludzi, których próbował powstrzymać. Słuchała, trzymając fotografię obiema rękami.
Nazajutrz weszłam do stołówki. Przy środkowym stole stało wolne krzesło i nikt nie zajął go torbą. Boyd siedział pod oknem. Zamiast mnie przywołać, odsunął raporty, robiąc miejsce na blacie.
— Chcę ci powierzyć niezależną kontrolę dostaw — powiedział.
— Nie zamierzam być symbolem tego, co się stało.
— Potrzebuję twojej wiedzy. Każdy wynik będzie opatrzony twoim nazwiskiem.
Postawiłam tacę na stole.
— Zaczniemy od magazynu numer trzy.
Po południu poszłam tam z Fay. W pustym budynku nadal czuć było wilgotne łuski. Na betonowej posadzce dostrzegłam zardzewiały kawałek przewodu hamulcowego. Nie potrzebowałam go, żeby uwierzyć Walterowi. Pokazywał jednak, jaką cenę Clay zapłacił za odmowę milczenia.
Włożyłam metal do koperty z jego imieniem i zaniosłam Trudy. Nie podziękowała. Dotknęła porysowanej powierzchni i szepnęła:
— Zawsze wracał po to, co inni uznawali za stracone.
Wieczorem Fay przyniosła mi jeszcze jedną kartkę z archiwum. Była na niej lista pracowników nocnej zmiany. Ich podpisów użyto do fałszowania dokumentów. Na dole Clay dopisał nierównym pismem, żebym nie pozwoliła nikomu siedzieć samotnie przy stole tylko dlatego, że inni boją się prawdy.
Schowałam kartkę pod przezroczystą osłoną laboratoryjnego notesu. Następnego dnia, przed badaniem pierwszej partii, zaprosiłam do stołu kobietę z księgowości. Tę, która kiedyś zastawiła wolne krzesło torebką.
Podeszła z tacą i zawahała się.
— Mogę usiąść?
Odłożyłam książkę.
— Tym razem naprawdę jest wolne.
A za ścianą, w magazynie numer trzy, po raz pierwszy od dwóch lat zapaliła się lampa nad wagą, pod którą Clay próbował zostawić prawdę.
