CZĘŚĆ 4

Kevin przyłożył telefon do ucha.
— Tak, słucham.
Patricia stała przy toaletce i ściskała brzeg welonu. Jej palce były białe od nacisku.
— Nie, ten podpis nie należy do Marty — powiedział Kevin. — I nie, nie wyraziła zgody na obciążenie jej konta.
Słuchał przez kilka sekund.
— Rozumiem. Będziemy za dwadzieścia minut.
Rozłączył się.

Za oknem wiatr uderzył w szybę tak mocno, że Ania podskoczyła.

— Co powiedział? — spytałam.

— Właściciel sali ma dokument, na podstawie którego Patricia mogła pobrać pieniądze z twojego konta. Jeśli nie wyjaśnimy tego teraz, prześle go do banku.

Patricia usiadła na krześle. Drewno jęknęło pod jej ciężarem.

— Nie chciałam zabrać jej pieniędzy — powiedziała.

— A jednak to zrobiłaś — odparł Kevin.

— Chciałam tylko mieć pewność, że ślub się nie odbędzie.

Wypowiedziała to bez krzyku. Właśnie dlatego zabrzmiało gorzej.

Podeszłam do stołu i spojrzałam na kartkę. Mój podpis był podobny, ale nie identyczny. Patricia znała moje nazwisko, numer konta i datę ślubu. Wiedziała też, że w dniu uroczystości będę zbyt zajęta, żeby sprawdzać rachunki.

— Kto to przygotował? — zapytałam.

Patricia patrzyła na podłogę.

— Mój brat.

— Ten sam, któremu przelałaś pieniądze?

Skinęła głową.

Kevin oparł dłonie o stół.

— Powiedz jej prawdę o wszystkim.

— Nie mogę.

— Możesz.

— On ma dokumenty twojego ojca. Jeśli przestanę go finansować, sprzeda warsztat.

Wtedy zrozumiałam, że pieniądze nie były jedynym powodem. Patricia przez lata próbowała utrzymać przy życiu miejsce, które należało do jej zmarłego męża. Warsztat, zapach oleju, ciężkie imadło przy oknie — wszystko, co zostało jej po człowieku, którego straciła. Jej brat obiecał, że spłaci długi, lecz zamiast tego pożyczał coraz więcej.

To nie usprawiedliwiało welonu.

Ale sprawiało, że widziałam nie potwora, tylko kobietę, która w panice podpalała cudze życie, żeby ogrzać własne ręce.

Helen podeszła do mnie.

— Marta, mogę zdjąć korki. Zrobię to bez niszczenia koronki.

— Ile to potrwa?

— Godzinę, może trochę dłużej.

Spojrzałam na zegar. Dochodziła dziesiąta.

— Zrób to.

Patricia gwałtownie wstała.

— Nie możesz tak po prostu iść na ślub.

— Nie powiedziałam, że pójdę.

Kevin odwrócił się do mnie.

— Jeśli chcesz odwołać wszystko, odwołamy. Jeśli chcesz wyjść za mnie gdziekolwiek, będę tam. Ale nie będę już podejmował decyzji za ciebie.

Te słowa trafiły we mnie mocniej niż przeprosiny. Przez dziesięć lat ludzie albo mnie kontrolowali, albo udawali, że problemu nie ma. Kevin zrobił coś innego. Oddał mi wybór.

— Chcę, żebyś pojechał ze mną do sali — powiedziałam. — Ale nie po to, żeby ratować przyjęcie. Chcę, żebyś powiedział właścicielowi, że podpis jest podrobiony.

— Dobrze.

— A potem zdecydujemy, czy w ogóle chcemy świętować.

Patricia zakryła twarz dłońmi.

— Nie zapraszajcie mnie — powiedziała.

Kevin spojrzał na nią długo.

— Nie przyjdziesz jako gospodyni. Ale jeśli chcesz zobaczyć syna, możesz przyjść jako matka. Pod jednym warunkiem.

— Jakim?

— Dziś sama zadzwonisz do ośrodka, w którym kiedyś się leczyłaś. I powiesz prawdę.

Patricia zacisnęła powieki.

— Boisz się, że znowu piję?

— Boję się, że znowu zostaniesz sama ze wszystkim i skrzywdzisz kolejne osoby.

Helen odczepiła pierwszy korek. Wstążka spadła na podłogę jak zwiędły liść.

Pracowała szybko, lecz ostrożnie. Każdy szew musiała rozplątać cienkimi nożyczkami. Na jednym korku widniała nazwa winnicy, do której kiedyś pojechałam z ojcem. Pamiętałam tamten dzień. Miałam wtedy dziewiętnaście lat i wierzyłam, że rodzina zawsze wraca do siebie.

Nie wróciła.

Ale ja nie musiałam nosić jej porażki na głowie.

O jedenastej dziesięć welon znów był prosty. Koronka miała kilka małych dziurek, których nie dało się całkiem ukryć. Helen przyszyła w ich miejsce drobne perłowe łezki, znalezione w pudełku z zapasami.

Patricia obserwowała ją z boku.

— Mogę coś powiedzieć? — zapytała.

— Możesz — odpowiedziałam.

— Nie proszę o wybaczenie. Jeszcze nie zasłużyłam. Chcę tylko, żebyś wiedziała, że twoje dziesięć lat nie było dla mnie żartem.

— Wiem, że widziałaś w nim coś, czego sama nie potrafiłaś odzyskać.

Jej broda zadrżała.

— Właśnie dlatego chciałam ci to odebrać.

Nie przytuliłam jej. Nie powiedziałam, że wszystko jest dobrze. Przyjęcie przeprosin nie oznaczało oddania jej kolejnej szansy na ranienie mnie.

Kevin zadzwonił do właściciela sali przy otwartych drzwiach. Patricia pojechała z Helenem do ośrodka, korzystając z numeru zapisanego na odwrocie mosiężnego żetonu. Jej brat nie dostał już ani jednej złotówki. Prawnik banku potwierdził, że fałszywy dokument zostanie unieważniony, a pieniądze można było odzyskać z rachunku, na który trafiły.

Sala nie była gotowa na zmianę planu. My również.

Dlatego zamiast wielkiego przyjęcia odbyła się mała ceremonia w ogrodzie przy pracowni ojca Kevina. Były drewniane ławki, zapach oleju i dwadzieścia trzy osoby, które naprawdę chciały tam być. Nie było toastów alkoholem. Właściciel sali zwrócił zaliczkę częściowo, a resztę przeznaczyliśmy na fundusz dla osób wychodzących z uzależnienia.

Przed rozpoczęciem Kevin podszedł do mnie z drewnianym pudełkiem.

— Nie musisz go zatrzymywać — powiedział.

W środku leżał żeton Patricii z liczbą dwadzieścia siedem. Obok niego mój własny, który nosiłam dotąd w portfelu.

— Oddała mi go — wyjaśnił.

Wzięłam żeton do ręki. Był chłodny i ciężki.

— Chce go odzyskać, kiedy będzie gotowa — dodał Kevin.

— To dobrze.

— A ty?

Spojrzałam na welon. Perłowe łezki drżały na lekkim wietrze, dokładnie tam, gdzie wcześniej wisiały korki.

— Ja już nie potrzebuję dowodu, że przetrwałam.

Ceremonia trwała siedem minut. Kiedy przyszła pora na przysięgę, Kevin nie obiecał, że nigdy mnie nie zrani. Żadne z nas nie było tak naiwnie pewne przyszłości.

Powiedział tylko:

— Kiedy ktoś spróbuje odebrać ci głos, będę stał obok. Ale to ty zdecydujesz, co powiesz.

Odpowiedziałam mu tym samym, bez kartki.

Po uroczystości Patricia pojawiła się przy furtce ogrodu. Nie miała bukietu ani eleganckiego płaszcza. W ręku trzymała kartkę z nazwą ośrodka i datą pierwszego spotkania.

Kevin podszedł do niej.

— Pojechałaś?

— Pojechałam.

— I?

— Powiedziałam prawdę.

Tym razem nie poprosiła o uścisk. Została kilka kroków dalej, aż sama zdecydowałam, czy chcę ją dopuścić.

Podeszłam pierwsza, ale zatrzymałam się przed nią.

— Nie wiem, kiedy ci zaufam — powiedziałam.

— Wiem.

— I nie będę udawać, że ten dzień się nie wydarzył.

— Nie chcę, żebyś udawała.

Podała mi małe metalowe pudełko. W środku znajdowała się jedna perłowa łezka, która została po naprawie welonu.