CZĘŚĆ 4
Nie pojechałam sama.
O siódmej pięćdziesiąt rano wyszłam z pracowni razem z Anją, Davisem i kierownikiem banku. Julian próbował ruszyć za nami, lecz Conrad chwycił go za rękaw.
— Ty zostajesz — powiedział.
— Ona ma dokumenty.
— To przez ciebie je ma.
Julian wyrwał ramię.
— Przez ciebie wszystko się zaczęło.
Conrad uderzył laską w marmurowy próg.
— Przez nią wszystko się skończy.
To zdanie zostało za mną, gdy wsiadałam do samochodu Anji.
Szpital Lenox Hill o ósmej rano pachniał środkiem do dezynfekcji i świeżo mieloną kawą z automatu. Przy windzie stał ochroniarz, który rozpoznał mnie z wiadomości krążących po całym świecie.
— Pani Rossi czeka na oddziale położniczym — powiedział. — Poprosiła, żeby nikogo więcej nie wpuszczać.
— Jej życzenie zostanie uszanowane — odparła Anja.
Na końcu korytarza Natalia siedziała w fotelu, blada, z włosami splecionymi niedbale przy karku. Na kolanach trzymała dziecko owinięte żółtym kocykiem. Obok leżała torba z wyhaftowaną małą latarnią morską.
Kiedy mnie zobaczyła, podniosła głowę.
— Przyszłaś.
— Obiecałaś dokument.
— Obiecałam prawdę. To nie zawsze jest to samo.
Podeszłam bliżej. Dziewczynka spała, zaciskając palce na rogu kocyka.
— Jak ma na imię?
— Mira.
— Czy Julian jest jej ojcem?
Natalia pokręciła głową.
— Nie. Ojcem jest Adrian Vale, dawny wspólnik Conrada. Zginął w wypadku samochodowym osiem miesięcy temu. Zostawił mi udział w spółce i dokumenty dotyczące funduszu. Conrad chciał je odzyskać, zanim dowiedziałam się, że Adrian nie zginął przypadkiem.
Anja zesztywniała.
— Co masz na myśli?
Natalia podała mi kopertę owiniętą folią. W środku znajdował się testament Adriana, lista przelewów i odręcznie podpisane oświadczenie.
— Adrian odkrył, że Conrad wyprowadzał pieniądze z funduszu przez podstawione spółki — powiedziała Natalia. — Chciał zgłosić to zarządowi. Dwa dni później jego samochód spadł z mostu. Oficjalnie awaria hamulców.
Przesunęłam palcem po nazwisku Conrada.
— A Julian?
— Julian nie zorganizował wypadku. Ale wiedział, że coś jest nie tak. Zamiast mówić, przyszedł do mnie. Powiedział, że jeśli urodzę dziecko i pozwolę mu podpisać akt, Conrad odpuści moje udziały. Obiecał też, że rozwiedzie się z tobą i znajdzie sposób, żeby mnie zabezpieczyć.
— Wierzyłaś mu?
Natalia zaśmiała się bez radości.
— Wczoraj, kiedy leżałam na stole porodowym, zobaczyłam przez szybę, jak Conrad wręcza Julianowi teczkę. Usłyszałam, że mają obciążyć ciebie. Wtedy zrozumiałam, że Julian nigdy nie zamierzał mnie chronić.
— Dlaczego dajesz to mnie?
Natalia spojrzała na Mirę.
— Bo kiedy miałam skurcze, Julian nie pytał, czy boli. Pytał, czy podpisałam pełnomocnictwo. A ty byłaś jedyną osobą, której nie udało mu się złamać.
Nie odpowiedziałam od razu. W kieszeni płaszcza czułam ciężar obrączki. Jeszcze rano sądziłam, że cała moja walka dotyczy zdrady. Teraz trzymałam w dłoni dowód, że moje małżeństwo było tylko zasłoną dla kradzieży i cudzej śmierci.
Anja zaczęła przeglądać dokumenty.
— To wystarczy, żeby zarząd natychmiast zablokował wszystkie rachunki Conrada.
— Nie chcę, żeby Mira dorastała z piętnem tej historii — powiedziała Natalia.
— Nie będzie musiała — odpowiedziałam. — Jeśli podpiszesz zeznanie i oddasz dokumenty, utworzymy dla niej niezależny fundusz z twoich udziałów. Nikt z rodziny Croftów nie będzie nim zarządzał.
Natalia spojrzała na mnie długo.
— A ty? Co dostaniesz?
— Swoje nazwisko z powrotem.
O dziewiątej trzydzieści Anja zwołała nadzwyczajne posiedzenie zarządu przez zabezpieczone połączenie. Na ekranie pojawili się członkowie rady, księgowi i audytorzy. Nie było sali sądowej, ławników ani długiego szeregu procedur. Był stół w szpitalnej sali konferencyjnej, koperta na środku i ludzie, którzy nagle musieli spojrzeć na liczby.
Julian przyjechał mimo zakazu. Wpadł do pomieszczenia z rozpiętym płaszczem.
— Evelyn, oddaj mi te papiery.
— Nie są twoje.
— Możemy się dogadać.
— Oferowałeś mi to samo wczoraj, kiedy czekałeś na narodziny dziecka innej kobiety.
— Nie rozumiesz, co się stanie, jeśli to ujawnisz.
— Rozumiem. Stracisz firmę, nazwisko i pieniądze.
— A ty stracisz wszystko razem ze mną!
— Nie. Ja straciłam to już dawno. Tylko jeszcze o tym nie wiedziałam.
Na ekranie pojawił się przewodniczący rady.
— Panie Croft, właśnie otrzymaliśmy dokumenty od banku. Pańskie uprawnienia zostają zawieszone.
Julian roześmiał się krótko.
— To mój fundusz.
— Nie — powiedziałam. — To fundusz, którego użyłeś jako przykrywki.
Wtedy do sali wszedł Conrad. W jednej dłoni trzymał laskę, w drugiej mały metalowy pojemnik. Podszedł do stołu i położył na nim klucz.
— Sejf jest w moim gabinecie — oznajmił. — W środku są wszystkie oryginały.
Julian odwrócił się gwałtownie.
— Ojcze, co robisz?
— Ratuję to, co jeszcze można uratować.
— Ratujesz siebie.
— Oczywiście — odparł Conrad. — Nie udawajmy nagle, że ktokolwiek z nas jest święty.
Wyjął drugą kartkę.
— Jest tam również dowód, że to Julian zatwierdził przelew na konto Natalii. Nie kazałem mu tego podpisywać.
Julian pobladł.
— Powiedziałeś, że mam podpisać, bo inaczej zabierzesz mi wszystko.
— I zabrałbym.
Przewodniczący rady poprosił o natychmiastowe przekazanie klucza i dokumentów. Conrad usiadł ciężko na krześle. Stracił władzę tego samego dnia, w którym próbował zrzucić całą winę na mnie.
Julian podszedł do mnie, lecz zatrzymał się kilka kroków dalej.
— Evelyn, nie kochałem cię tak, jak powinienem — powiedział.
— To nie jest pytanie o miłość.
— Chciałem, żebyś miała wszystko.
— Chciałeś, żebym podpisała wszystko.
— Bałem się ojca.
— A ja miałam bać się ciebie?
Opuścił wzrok.
— Nie wiem, jak to naprawić.
— Nie naprawisz tego słowami. Podpiszesz zgodę na pełny audyt, przekażesz wszystkie hasła i zrzekniesz się kontroli nad funduszem Miry.
— A ty co zrobisz?
— Zostanę jego niezależną powierniczką, dopóki Natalia sama nie będzie mogła nim zarządzać.
Natalia, stojąca przy drzwiach z Mirą na rękach, skinęła głową.
— To uczciwe.
Julian podpisał dokument. Pióro drżało mu w palcach.
Nie poczułam satysfakcji.
Poczułam zmęczenie, które nosiłam w sobie przez trzy lata.
Po południu rada odwołała Conrada i zawiesiła Juliana. Bank odblokował moje osobiste środki po potwierdzeniu, że podpisy na przelewach były sfałszowane. Davis otrzymał kopię umowy, która chroniła go przed odwetem, a jego zeznanie uratowało kilka innych osób przed wciągnięciem w tę sprawę.
Anja zapytała mnie, czy nadal zamierzam lecieć do Paryża.
Spojrzałam na bilet kupiony na nazwisko, którego Julian nie znał.
— Nie dzisiaj.
— Zostajesz w Nowym Jorku?
— Zostaję przy tym, co naprawdę muszę dokończyć.
Wieczorem wróciłam do szpitalnej sali. Natalia spała na krześle, a Mira leżała w przezroczystym łóżeczku. Przy jej dłoni wisiała mała torba z wyhaftowaną latarnią morską.
Położyłam obok niej moją obrączkę. Nie jako pamiątkę po Julianie. Jako dowód ceny, jaką zapłaciłam za to, by odzyskać własne nazwisko.
Mira poruszyła palcami i chwyciła metalowy krąg.
Natalia otworzyła oczy.
— Co robisz?
— Uczę ją, że nie wszystko, co błyszczy, jest warte zatrzymania.
Dziewczynka zacisnęła dłoń na obrączce, a na jej żółtym kocyku poruszył się haft latarni.
— Evelyn — szepnęła Natalia — co teraz?
Spojrzałam na dokumenty dotyczące funduszu, leżące obok łóżeczka.
— Teraz podpiszemy coś, czego żaden Croft nie będzie mógł nam odebrać.
Na pierwszej stronie umowy czekały dwa miejsca na podpisy: moje i Natalii. Między nimi, pod lampą szpitalnego korytarza, leżała obrączka Juliana — mała, zimna i całkowicie pozbawiona blasku.
Przegapiłeś początek?
