CZĘŚĆ 4
— Jakie nazwisko? — zapytałam, odchodząc od stołu.
Po drugiej stronie przez chwilę słychać było szelest papierów.
— Evelyn Croft.
Krew odpłynęła mi z twarzy.
— To niemożliwe.
— Właśnie dlatego proszę przyjechać. Ktoś złożył wniosek o wpisanie pani jako prawnego opiekuna dziecka jeszcze przed jego narodzinami.
Spojrzałam na Juliana.
Stał nieruchomo, lecz jego dłoń drżała przy mankiecie koszuli. Natalia przycisnęła córkę do piersi.
— Nie podpisywałam żadnego wniosku — powiedziałam.
— Wiem — odparł dyrektor. — Podpis jest elektroniczny, ale zgłoszenie wysłano z urządzenia należącego do pani męża.
W sali wybuchły pytania.
— Julian, co zrobiłeś? — zapytał przewodniczący zarządu.
— To nie ma nic wspólnego z firmą.
— Ma związek ze mną — powiedziałam.
— Chciałem tylko zabezpieczyć dziecko — odparł. — Natalia nie ma odpowiednich środków. Ty miałaś zostać opiekunką, gdyby coś jej się stało.
Natalia roześmiała się krótko, gorzko.
— Nie kłam. Powiedziałeś mi, że Evelyn wychowa córkę, a ty będziesz mógł prowadzić firmę bez skandalu. Dziecko miało wyglądać jak część waszego małżeństwa.
Julian spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Powiedziałaś jej?
— Powiedziałam wszystko.
To był drugi cios, którego nie przewidziałam. Julian nie chciał jedynie ukryć kochanki ani zatrzymać pieniędzy. Chciał wciągnąć mnie w rolę zasłony, która przykryłaby jego dziecko, jego zdradę i jego fałszywe dokumenty. Miałam być elegancką żoną przy konferencjach i bezimienną matką w dokumentach.
Anja podniosła rękę.
— Evelyn, możesz odmówić przyjęcia tej roli. Ale musisz zrobić to oficjalnie, zanim Julian wykorzysta wpis jako dowód, że zgodziłaś się na cały układ.
— Chcę zobaczyć dokument.
Pojechaliśmy do szpitala. Korytarz oddziału położniczego pachniał środkiem dezynfekującym i świeżo parzoną kawą. Na krześle pod salą leżała skórzana torba Juliana, ta sama, którą widziałam na fotografii wysłanej przez Davisa.
Davis czekał przy windzie.
— Znalazłem jeszcze coś — powiedział. — W gabinecie Juliana była druga teczka. Nie zabrał jej, bo myślał, że już wyjechałaś.
Podał mi ją.
W środku znajdował się projekt umowy rozwodowej, przygotowany przez Juliana przed naszą rocznicą. Chciał oskarżyć mnie o zdradę, niestabilność i sprzeniewierzenie majątku. W zamian za podpisanie dokumentu miałam otrzymać niewielką sumę oraz zakaz publicznego wypowiadania się o jego rodzinie.
Na ostatniej stronie widniała notatka: „Po narodzinach dziecka będzie bardziej uległa”.
Przez chwilę nie mogłam oddychać.
— Wiedział, że zamierzałaś odejść? — zapytała Natalia.
— Nie. Wiedział, że próbowałabym odejść, gdybym poznała prawdę.
W sali obok Natalia usiadła na łóżku. Jej córka spała, zaciskając malutką dłoń na rogu kremowego koca.
— Nie musisz jej wychowywać — powiedziała Natalia. — Nie proszę o to.
— Wiem.
— Ale chcę, żebyś wiedziała, że nie jesteś jej wrogiem. Julian opowiadał o tobie jak o ozdobie domu. Mówił, że jesteś posłuszna, bo nie rozumiesz pieniędzy.
Przypomniałam sobie wszystkie wieczory, kiedy przynosił mi dokumenty do podpisu, całował mnie w czoło i mówił: „To tylko formalność”. Przypomniałam sobie, jak po śmierci matki przejęłam fundusz, lecz nie znałam jego mechanizmów. To nie była głupota. To była ufność, którą ktoś cierpliwie zamienił w narzędzie.
— Jak ją nazwiesz? — zapytałam.
Natalia popatrzyła na dziecko.
— Livia.
— Ładne imię.
— Twoja matka miała na imię Elena, prawda?
Skinęłam głową.
— Chciałam nadać jej imię, które oznaczałoby życie. Nie to, co Julian chciał z nią zrobić.
Julian pojawił się w drzwiach, zanim zdążyłyśmy powiedzieć coś więcej. Nie miał już garnituru na sobie. Kołnierzyk koszuli był rozpięty, a pod oczami widniały ciemne półksiężyce.
— Evelyn, możemy porozmawiać sami?
— Nie.
Zatrzymał się.
— Nie możesz zniszczyć całej firmy przez jeden błąd.
— To nie był jeden błąd.
— Kochałem cię.
Natalia odwróciła wzrok, jakby te słowa ją zraniły bardziej niż wszystko inne.
— Kochałeś kontrolę — powiedziałam. — Mnie kochałeś tylko wtedy, gdy podpisywałam to, co podsuwałeś.
— Chciałem, żebyśmy mieli rodzinę.
— Miałeś rodzinę. Potrzebowałeś tylko, żeby wszyscy w niej milczeli.
Jego twarz skurczyła się z bólu. Przez jedną sekundę zobaczyłam chłopaka, o którym opowiadał mi kiedyś przy kominku: biednego, ambitnego i przerażonego, że znów wszystko straci. Potem obraz zniknął. Został człowiek, który ukradł pieniądze, podpis i cudze imię.
— Co teraz zrobisz? — zapytał.
— Odbiorę to, co jest moje. I złożę oświadczenie, że nie jestem opiekunką Livii. Ale nie będę używać jej jako broni przeciwko tobie.
— Możesz mnie pogrążyć.
— Sam przygotowałeś dokumenty, które to zrobią.
Anja przekazała zarządowi pełną kopię umowy. Członkowie rady odsunęli Juliana od podejmowania decyzji do czasu audytu, a bank zamroził rachunki powiązane z funduszem. Nie było wielkiej sceny ani kamer w korytarzu. Najboleśniejsze rzeczy wydarzyły się przy zamkniętym stole, gdzie ludzie sprawdzali liczby i pytali go o podpisy.
Davis zrezygnował z pracy tego samego dnia. Zanim wyszedł, wręczył mi mały mosiężny klucz.
— Do szuflady w jego gabinecie — powiedział. — Tam trzymał pierwotną księgę funduszu. Bałem się ją zabrać.
— Dlaczego mi ją dajesz?
— Bo sześć miesięcy temu poprosiła pani tylko o prawdę. Nie o zemstę.
Wzięłam klucz.
W szufladzie znalazłam księgę i jeszcze jedną rzecz: fotografię z naszego ślubu. Julian uśmiechał się na niej do aparatów, a ja trzymałam bukiet białych róż. Na odwrocie napisał: „Evelyn zawsze podpisze”.
Oddałam fotografię Anji. Księgę przekazałam biegłemu.
Wieczorem wróciłam do pustego apartamentu po rzeczy, których nie zamierzałam zostawić: płaszcz, paszport i mały zegarek matki. Na stole wciąż leżała obrączka, dokładnie tam, gdzie ją położyłam.
Nie zabrałam jej.
Wzięłam za to białą różę z wysuszonego wazonu i zaniosłam ją do szpitala. Natalia spała na krześle obok Livii. Dziecko poruszyło ustami, a jej palce zacisnęły się na płatku.
Natalia otworzyła oczy.
— Myślisz, że kiedyś dowie się, kim był jej ojciec? — zapytała.
— Tak.
— I co jej powiemy?
Popatrzyłam na śpiącą dziewczynkę, której nazwisko przez jeden dzień miało należeć do mnie.
— Że ktoś próbował ją wpisać do księgi jak aktywo. A potem dwie kobiety postanowiły, że będzie człowiekiem.
Natalia podała mi kremowy koc.
— Potrzymaj ją chwilę.
Wzięłam Livię na ręce. Była lekka, ciepła i zupełnie nieświadoma wojny, którą rozpoczęli dorośli. Przy jej uchu słychać było spokojne, nierówne oddechy.
Na korytarzu telefon znów zawibrował. Tym razem był to komunikat zarządu: Julian utracił kontrolę nad firmą, a wszystkie jego udziały zostaną rozliczone z funduszem mojej matki.
Schowałam telefon do kieszeni.
Livia poruszyła dłonią i chwyciła za białą różę.
Natalia spojrzała na mnie.
— Nie puści jej.
— Niech trzyma — odpowiedziałam. — Tym razem nikt jej tego nie odbierze.
Przegapiłeś początek?
