CZĘŚĆ 4
— Nie wiesz jeszcze, dokąd wysłałem te pieniądze…
Słowa Gonzala zawisły nad korytarzem jak groźba.
Lekarz natychmiast wrócił do sali, a ja zostałam przy szybie z telefonem przyciśniętym do ucha.
— Clara, powiedz bankowi, żeby zatrzymał przelew.
— Już próbuję.
— Nie próbuj. Zrób to.
— Elena, przelew wyszedł przez upoważniony kanał. System oznaczył go jako transakcję zatwierdzoną przez ciebie.
Spojrzałam na dokument w jej dłoni.
— Fałszywe upoważnienie.
— Bank twierdzi, że podpis został potwierdzony przez kancelarię notarialną.
Gonzalo poprawił mankiet koszuli. Ten drobny gest znałam od lat. Robił tak zawsze, kiedy kłamał i chciał wyglądać na spokojnego.
— Pieniądze wrócą — powiedział.
— Dokąd je wysłałeś?
— Do miejsca, w którym nikt ich nie znajdzie.
Nadia spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Powiedziałeś, że transfer jest na zakup mieszkania.
— Musiałem coś powiedzieć.
— Ukradłeś fundusz dziecka.
— To nie kradzież, jeśli jestem jej ojcem.
Wtedy z sali wyszedł lekarz. Miał zmęczoną twarz i rękawiczki zaciśnięte w dłoni.
— Lía reaguje na leczenie — powiedział. — Nadal jest zagrożona, ale parametry zaczęły się poprawiać.
Powietrze opuściło moje płuca tak gwałtownie, że musiałam oprzeć się o ścianę.
— Mogę ją zobaczyć?
— Na chwilę.
Przeszłam przez drzwi, zanim Gonzalo zdążył cokolwiek powiedzieć.
Lía leżała nieruchomo, ale jej palce poruszały się delikatnie przy każdym oddechu. Porcelanowy żółwik nadal wisiał na jej bransoletce. Dotknęłam go ustami.
— Mama jest tutaj — szepnęłam.
Jej powieki drgnęły.
— Tata…? — wymamrotała.
Zamarłam.
— Jest na korytarzu.
Lía próbowała unieść dłoń.
— Powiedział, że jak zadzwonię do ciebie, zabierzesz mnie do szpitala i już nie wrócisz do domu.
Zamknęłam oczy.
— Co jeszcze powiedział?
— Że muszę być dzielna. I że deser jest bezpieczny.
Za moimi plecami lekarz gwałtownie nabrał powietrza.
— Proszę jej nie męczyć — powiedział. — Ale to ważna informacja.
Wróciłam na korytarz.
Rosa stała przy Clarze. Nadia siedziała na plastikowym krześle, wpatrzona w swoje dłonie.
Gonzalo zniknął.
— Gdzie on jest? — zapytałam.
Rosa wskazała schody.
— Poszedł do wyjścia dla personelu.
Pobiegłam.
Znalazłam go przy parkingu podziemnym, obok samochodu, którego kluczyki trzymał w zaciśniętej dłoni. Miał na sobie tę samą koszulę, ale wyglądał jak człowiek, który nagle stracił kilka lat życia.
— Dokąd jedziesz? — zapytałam.
— Muszę porozmawiać z bankiem.
— Nie. Musisz powiedzieć, gdzie są pieniądze.
— Jeśli mnie zatrzymasz, Lía straci ojca.
— Ona prawie straciła życie, bo chciałeś kupić sobie nowe.
Gonzalo spojrzał na mnie z gniewem.
— Zawsze uważałaś, że pieniądze dają ci prawo decydować o wszystkim.
— Nie. To ty uważałeś, że moje pieniądze dają ci prawo decydować o mojej córce.
Przez moment panowała między nami tylko wilgoć parkingu i odległy szum wentylatora.
Potem Nadia zeszła po schodach.
— Gonzalo — powiedziała. — Bank, do którego wysłałeś pieniądze, należy do twojego brata.
Odwrócił się gwałtownie.
— Skąd to wiesz?
— Z dokumentów Clary. Morska Gwiazda nie jest twoja. Należy do niego.
Poczułam, że czegoś nadal nie rozumiem.
Clara pojawiła się za Nadią, trzymając telefon.
— Właśnie dostałam wiadomość od dyrektora banku. Transfer został zatrzymany.
Gonzalo cofnął się o krok.
— To niemożliwe.
— Możliwe — odpowiedziała Clara. — Twój brat zadzwonił, kiedy zobaczył nazwę funduszu. Powiedział, że nie wiedział o żadnym przelewie. I że od sześciu miesięcy spłacasz prywatne długi z kont firmy, używając jego podpisu.
Twarz Gonzala stężała.
To był zwrot, którego się nie spodziewałam. Nie działał sam. Przez cały czas próbował okraść mnie, ale jednocześnie okradał człowieka, który miał później zabrać mu wszystko.
— Twój brat chce cię zgłosić — powiedziała Clara. — Nie z powodu mnie. Z powodu fałszerstw na jego nazwisko.
Gonzalo usiadł na masce samochodu.
— On mnie zniszczy.
— Nie — odpowiedziałam. — Zniszczyłeś się, kiedy uznałeś, że Lía jest przeszkodą między tobą a pieniędzmi.
Nadia podeszła bliżej.
— Nie pojadę z tobą.
Gonzalo spojrzał na nią.
— Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?
— Nie zrobiłeś tego dla mnie. Kupiłeś mi sukienki z pieniędzy dziecka.
Zdjęła z palca cienki pierścionek, który dał jej na jachcie, i położyła go na betonowej posadzce.
— Sprzedaj go, jeśli nadal czegoś potrzebujesz.
Odeszła bez oglądania się za siebie.
Gonzalo siedział nieruchomo.
— Elena, proszę. Tylko pozwól mi zobaczyć Líę.
— Lekarz zdecyduje.
— Jestem jej ojcem.
— Bycie ojcem nie jest przepustką do sali. Jest obowiązkiem, który trzeba wypełniać, zanim dziecko przestanie oddychać.
Nie odpowiedział.
Kiedy wróciłam na oddział, Rosa czekała przy windzie. W dłoni trzymała porcelanowego żółwia, który odpadł z bransoletki Lía.
— Znalazłam go na podłodze — powiedziała. — Pomyślałam, że powinna go pani zachować.
— Nie. Zanieś go jej, kiedy się obudzi.
Rosa uśmiechnęła się przez łzy.
— A jeśli zapyta o ojca?
Spojrzałam przez szybę. Lía oddychała już spokojniej. Jej palce poruszyły się, jakby szukały czegoś znajomego.
— Powiesz jej prawdę — odparłam. — Że tata przyszedł za późno, ale ona nie była sama.
Nad ranem lekarz pozwolił mi wejść do sali na dłużej. Lía otworzyła oczy, a ja położyłam porcelanowego żółwia na jej dłoni.
— Myślałam, że zgubiłam szczęście — wyszeptała.
— Nie zgubiłaś go.
— Mamo… czy nasz jacht nadal pływa?
Przyciągnęłam ją ostrożnie do siebie.
— Nie. Czeka w porcie.
— To dobrze — powiedziała słabo. — Nie chcę już, żeby tata zabierał go ludziom, którzy krzyczą przy kolacji.
Zaśmiałam się przez łzy.
— Co chciałabyś z nim zrobić?
Lía pomyślała chwilę.
— Zabrać dzieci, które boją się morza. Ale tylko te, które mają kamizelki i dorosłego, który naprawdę patrzy.
W tej chwili zrozumiałam, że jacht nie będzie już symbolem Gonzala, jego kłamstw ani wystawnych przyjęć. Mógł stać się czymś, co Lía wybrała sama.
Tydzień później podpisano nowe zasady dostępu do wszystkich rachunków. Fundusz córki został zabezpieczony w sposób, którego Gonzalo nie mógł obejść. Jego brat odzyskał dokumenty i rozpoczął własne postępowanie. Nadia oddała każdy prezent, który dało się zwrócić.
Gonzalo nie trafił do więzienia tej samej nocy. Najpierw musiał oddać kluczyki do samochodu, karty, dokumenty spółek i udział w jachcie. Stracił dokładnie to, dla czego porzucił własną córkę: dostęp do pieniędzy i ludzi, którzy udawali, że go podziwiają.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się trzy dni później, w małym pokoju przy oddziale.
Lía siedziała na łóżku, owinięta kocem. Gonzalo wszedł sam. Bez kwiatów, bez prezentu, bez drogich perfum.
— Możesz usiąść — powiedziała.
Usiadł na krześle, które wcześniej stało puste przy jej łóżku.
— Przepraszam — powiedział.
Lía długo na niego patrzyła.
— Za co?
Gonzalo przełknął ślinę.
— Za to, że cię zostawiłem.
— Zostawiłeś mnie, bo chciałeś płynąć z Nadią?
— Tak.
— I dlatego zabrałeś mój lek?
— Nie chciałem cię skrzywdzić.
— Ale wiedziałeś, że możesz.
Nie potrafił zaprzeczyć.
Lía odwróciła się do mnie.
— Czy on może jeszcze być moim tatą?
To pytanie zraniło mnie bardziej niż wszystko, co zrobił Gonzalo.
— To zależy od niego — odpowiedziałam. — Nie od obietnic. Od tego, co będzie robił, kiedy nikt nie będzie patrzył.
Gonzalo opuścił głowę.
— Będę przychodził na terapię. Oddam pieniądze. Powiem prawdę.
Lía ścisnęła żółwia w dłoni.
— Nie obiecuj. Przyjdź w środę.
— Przyjdę.
— I nie przynoś szampana.
Po raz pierwszy od tamtej nocy uśmiechnęła się odrobinę.
— Przyniosę sok jabłkowy — powiedział.
— Bez migdałów.
— Bez migdałów.
Gonzalo wyszedł, a Lía poprosiła, żebym pomogła jej zejść z łóżka. Lekarz jeszcze nie pozwalał jej chodzić daleko, więc usiadłyśmy przy oknie oddziału, nad którym wisiała mapa wybrzeża.
— Mamo?
— Tak?
— Kiedy już wrócę do domu, możemy pojechać do portu?
— Możemy.
— Chcę zobaczyć, czy nasz jacht nadal ma tę głupią nazwę.
— Ma.
— To ją zmienimy.
— Na jaką?
Lía przypięła porcelanowego żółwia z powrotem do bransoletki. Pęknięcie na jego skorupie było wyraźne, ale nadal trzymał się mocno.
— Na „Rosa” — powiedziała. — Bo to ona usłyszała mój telefon.
I kiedy za szybą morze odbijało poranne światło, moja córka po raz pierwszy od całej tragedii mocniej zacisnęła palce na swoim małym żółwiu i powiedziała:
— Tym razem kapitanem będzie ktoś, kto umie wracać.
