Wyrzucono mnie z watahy po tym, jak odkryłam znikające zapasy, lecz gdy wilki otoczyły mnie w lesie, Marek pobladł

Tej nocy wyrzucono mnie z rodzinnej watahy na mróz, a chwilę później pięćdziesiąt prawdziwych wilków otoczyło mnie w lesie.

Nazywam się Emilia Parker i przez całe życie wierzyłam, że przynależność do watahy oznacza bezpieczeństwo. Nawet jeśli byłam Omegą i nie miałam prawa zabierać głosu podczas narad, uważałam Sosnową Dolinę za swój dom.

Myliłam się.

Odkąd skończyłam siedemnaście lat, pracowałam w magazynie zaopatrzenia. Sprawdzałam dostawy, wpisywałam liczby do ksiąg i roznosiłam lekarstwa rodzinom, które nie mogły same polować. Praca była ciężka, ale znałam każdy regał, każdą skrzynię i każdy zapach suszonych ziół.

Dlatego pierwsza niezgodność od razu wydała mi się dziwna.

Na pergaminie zapisano trzydzieści butelek lekarstwa na gorączkę. W magazynie brakowało siedemnastu. Według podpisu wszystko zostało przekazane rodzinom z północnej części doliny, lecz kiedy poszłam tam następnego ranka, nikt nie dostał ani jednej butelki.

— Może pomyliłaś półki — powiedziała Lena, moja współpracownica, gdy zapytałam o dokument.

— Znam te półki lepiej niż własne dłonie.

Lena opuściła wzrok. Jej paznokcie były zabrudzone mąką, a palce tak mocno zacisnęły się na kubku, że porcelana cicho zaskrzypiała.

— Emilko, czasem rozsądniej jest nie wiedzieć.

Przez kilka tygodni udawałam, że jej nie usłyszałam. Sprawdzałam stare księgi po zamknięciu magazynu, przy świetle małej lampy olejnej. Liczby powtarzały się jak ślady łap na śniegu. Znikało mięso, lekarstwa i ziarno. Wszystko było zatwierdzone podpisem Marka Dąbrowskiego, pierwszego doradcy przywódcy.

Potem znalazłam drugą księgę.

Leżała wsunięta za luźną deskę pod podłogą. Nie zawierała nazw rodzin. Były tam tylko symbole, nocne trasy i daty. Niektóre prowadziły poza granice Sosnowej Doliny, do przełęczy, których nie używaliśmy od lat.

Na ostatniej stronie rozpoznałam znak wyryty obok nazwiska mojej matki.

Srebrny półksiężyc.

Matka zostawiła mi taki sam znak na metalowym medalionie, zanim zniknęła podczas zimowej wyprawy. Zawsze mówiła, że kiedyś zrozumiem, dlaczego nie wolno mi go zdejmować.

Następnego ranka Marek wezwał mnie przed radę.

W sali narad pachniało mokrym drewnem i dymem. Przy stole siedzieli Marek, jego żona Rachela oraz sześciu starszych członków watahy. Na środku leżała pusta koperta.

— Ukradłaś dokumenty — powiedział Marek.

— Znalazłam księgę, która pokazuje, że zapasy znikają.

Rachela uśmiechnęła się bez cienia ciepła.

— To nie odpowiedź na pytanie.

— Pytanie brzmi, dokąd trafiają lekarstwa.

Marek uderzył dłonią w stół. Drewniana miska podskoczyła i rozsypała sól.

— Gdzie jest rejestr?

— Nie mam go.

— Gdzie go ukryłaś?

— Nigdzie. Widziałam go tylko przez chwilę.

Wiedziałam, że kłamią. Widziałam to po ich twarzach. Nie bali się kradzieży. Bali się, że pamiętam za dużo.

Mimo to rada wydała decyzję. Do zachodu słońca miałam opuścić Sosnową Dolinę.

Dostałam małą torbę, stary płaszcz i pozwolono mi zatrzymać medalion po matce. Nikt nie zapytał, dokąd pójdę. Nikt nie podał mi ręki.

Droga wiodła między czarnymi pniami. Śnieg wciskał mi się do butów, a metalowy medalion uderzał o żebra przy każdym kroku. Za plecami słyszałam Rachelę.

— Gdzie jest księga, Emilio?

— Powiedziałam ci. Nie mam jej.

— Powinnaś pomyśleć o tym, zanim zaczęłaś grzebać w cudzych sprawach.

Po kilku minutach kolana odmówiły mi posłuszeństwa. Upadłam przy zamarzniętym strumieniu. Słyszałam, jak ktoś za mną mówi, że nie można mnie zostawić.

— Ktoś ją znajdzie — odpowiedziała Rachela. — Albo las zrobi to za nas.

Ich kroki ucichły.

Podniosłam głowę i zobaczyłam między drzewami pierwsze srebrne oczy. Potem następne. I jeszcze dziesiątki innych.

Ogromny wilk wyszedł z cienia, zatrzymał się przy mojej dłoni i dotknął nosem metalowego medalionu.

Wtedy z głębi lasu dobiegło niskie, przeciągłe wycie, a za plecami zwierzęcia pojawiła się postać, która wyciągnęła rękę w stronę mojej torby…

CZĘŚĆ 2

…palce nieznajomego zatrzymały się kilka centymetrów od mojej torby.

Próbowałam się odsunąć, ale plecy uderzyły o zamarznięty pień. Ból przeszył mi ramię. Wielki wilk natychmiast stanął między mną a postacią, a pozostałe zwierzęta zacisnęły krąg.

— Spokojnie — powiedział mężczyzna.

Miał niski głos i przemoczony płaszcz. Nie należał do Sosnowej Doliny. Jego twarz była częściowo zasłonięta kapturem, lecz zobaczyłam bliznę ciągnącą się od ucha do szczęki.

— Nie chcę cię skrzywdzić.

— Wszyscy tak mówią, zanim zabiorą człowiekowi coś ważnego.

Przez chwilę patrzył na mój medalion.

— Twoja matka też tak odpowiedziała.

Zabrakło mi powietrza.

— Znałeś ją?

— Znałem Elenę Parker. I czekałem, aż jej córka odnajdzie właściwą księgę.

Wilk przy mojej dłoni zawarczał, ale nie na niego. W jego gardle zabrzmiało ostrzeżenie skierowane do lasu. Mężczyzna uklęknął, zostawiając między nami kilka kroków.

— Mam na imię Adrian. Jestem strażnikiem północnych szlaków.

— Nie ma żadnych strażników. Marek mówił, że te tereny są puste.

— Marek mówi wiele rzeczy.

Wyciągnął z kieszeni kawałek suszonego mięsa i położył go na śniegu. Wilk podszedł, lecz zanim chwycił zdobycz, spojrzał na mnie. Dopiero wtedy zrozumiałam, że zwierzęta nie zachowują się jak wygłodniałe drapieżniki. Czekały na moje przyzwolenie.

— Dlaczego mnie obserwowały? — zapytałam.

Adrian wskazał medalion.

— Ten znak nosili ludzie, którzy zawarli dawne przymierze z prawdziwymi wilkami. Twoja matka była ostatnią strażniczką. Nie zaginęła podczas polowania, jak ogłoszono w watasze.

Ziemia jakby przechyliła się pod moimi stopami.

— Co się z nią stało?

— Odkryła, że Rada Sosnowej Doliny sprzedaje zapasy i przekazuje informacje o wilczych kryjówkach ludziom, którzy polują na nasze zwierzęta. Próbowała ich zatrzymać. Nie zdążyła.

Wcisnęłam palce w mokry materiał torby.

— A księga?

— Znajduje się w twojej torbie.

Roześmiałam się krótko, nerwowo.

— Rada przeszukała ją przy bramie.

— Szukali papieru. Twoja matka wiedziała, że papier można znaleźć.

Adrian poprosił, żebym wyjęła medalion. Metal był lodowaty. Kiedy nacisnęłam mały występ pod półksiężycem, tylna część ozdoby odskoczyła. W środku znajdował się zwinięty pasek cienkiej skóry, zapisany drobnymi znakami.

To były te same symbole, które widziałam w ukrytym rejestrze.

— Nie wiedziałam, że można go otworzyć.

— Twoja matka chciała, żebyś odkryła to dopiero wtedy, gdy będziesz ścigana.

Nagle jeden z wilków uniósł łeb. Z północy dobiegł trzask gałęzi.

Adrian zerwał się na nogi.

— Są blisko.

— Kto?

— Ludzie Marka. Nie przyszli po ciebie, Emilio. Przyszli po medalion.

Zobaczyłam światła między drzewami. Trzy latarnie przesuwały się w naszym kierunku. Słyszałam męskie głosy.

— Musisz iść z nami — powiedział Adrian.

— Jeśli ucieknę, uznają, że jestem winna.

— Jeśli zostaniesz, nie będziesz miała szansy powiedzieć prawdy.

Wilki rozstąpiły się, tworząc wąskie przejście. Ich oddechy unosiły się białą parą. Chciałam ruszyć, lecz w tej samej chwili usłyszałam znajomy głos.

— Emilio! — krzyknął Marek zza drzew. — Oddaj to, co ukradłaś, a pozwolimy ci wrócić.

Adrian spojrzał na mnie poważnie.

— Nie odpowiadaj mu.

Ale ja już rozpoznałam drugi głos. Należał do Leny.

— Marek, ona nie może mieć księgi! — zawołała. — Jeśli ją otworzy, wszyscy się dowiedzą, że to ty podpisałeś transporty.

Zapadła cisza.

Lena zakryła usta dłonią, lecz było za późno.

Marek ryknął, żeby nikt się nie ruszał. Wtedy największy wilk skoczył na przewrócone drzewo i zawył tak potężnie, że śnieg osypał się z gałęzi.

Pięćdziesiąt gardeł odpowiedziało mu z ciemności.

Adrian wyjął spod płaszcza zapieczętowaną kartkę.

— To nie jest jedyna rzecz, którą zostawiła twoja matka — powiedział. — Ale zanim ci ją pokażę, musisz wiedzieć, dlaczego Rachela tak bardzo chciała, żebyś nigdy nie wróciła do Sosnowej Doliny…

CZĘŚĆ 3

…— Dlaczego Rachela chciała mnie wyrzucić? — zapytałam.

Adrian nie odpowiedział od razu. Złożył zapieczętowaną kartkę na kamieniu, lecz jej nie otworzył. Za jego plecami pięćdziesiąt wilków stało nieruchomo, a ich srebrne oczy odbijały światło latarni.

Marek zatrzymał się po drugiej stronie polany. Towarzyszyło mu czterech wojowników. Lena stała za nimi z twarzą białą jak śnieg.

— Odłóż broń — powiedział Adrian.

— To nie twoja ziemia — warknął Marek.

— Właśnie dlatego nie możesz już rozkazywać.

Rachela wyszła zza jego ramienia. Miała na sobie czerwony płaszcz i rękawiczki obszyte futrem. Na lewej dłoni nosiła pierścień z herbem rady.

— Emilio, podejdź do mnie — powiedziała łagodnie. — Wszystko można jeszcze naprawić.

— Chciałaś zostawić mnie na śmierć.

— Chciałam ochronić watahę przed paniką.

— Przed czym?

Zamiast odpowiedzi Rachela spojrzała na Lenę. Ten jeden gest wystarczył. Lena zaczęła płakać.

— Powiedz jej — rozkazał Marek.

— Nie mogę.

— Powiedz jej, co widziałaś.

Lena zrobiła krok do przodu. Jej but zapadł się w śnieg, a metalowa klamra przy pasku zabrzęczała.

— To Rachela prowadziła księgi — powiedziała. — Marek tylko składał podpisy.

Marek odwrócił się gwałtownie.

— Zamknij się.

— Nie. Mam już dość.

Lena wyjęła z kieszeni cienki pęk kluczy. Jeden z nich był oznaczony mosiężną blaszką z numerem siedem.

— Magazyn siedem znajduje się pod starą suszarnią. Tam trzymali drugi rejestr. Widziałam, jak Rachela zanosiła tam skrzynie, zanim wysyłano je na północną przełęcz.

Rachela podeszła do niej i spoliczkowała ją. Dźwięk uderzenia odbił się od drzew.

Wilki zawyły.

Marek chwycił żonę za nadgarstek.

— Wystarczy.

— Ty ją powstrzymaj! — syknęła Rachela. — Jeśli strażnicy pokażą tę księgę, wszystko stracimy.

— Już straciliśmy — powiedział Marek.

Adrian otworzył kartkę. W środku znajdowała się kopia dawnego porozumienia. Pod tekstem widniały trzy podpisy: Elena Parker, Marek Dąbrowski i Rachela Dąbrowska.

— Twoja matka nie była zwykłą członkinią watahy — wyjaśnił Adrian. — Była strażniczką przymierza. Rada zobowiązała się dostarczać potrzebującym zapasy, a w zamian wilki miały chronić przełęcze przed ludzkimi łowcami. Rachela odkryła, że można sprzedać oba zasoby naraz: lekarstwa i informacje o kryjówkach.

— To kłamstwo! — krzyknęła Rachela.

Adrian odwrócił kartkę.

— Na odwrocie są twoje własne zestawienia. Daty, ceny i nazwiska kupców.

Rachela spojrzała na papier. Jej twarz straciła kolor.

Marek wyrwał jej dokument, ale Lena wskazała na jego dłoń.

— Podpisywałeś transporty.

— Myślałem, że to tylko sprzedaż nadwyżek.

— W styczniu sprzedałeś lekarstwa dla chorej rodziny — odpowiedziałam. — W lutym wysłałeś ludzi do jaskini, w której ukrywało się stado z młodymi.

Marek cofnął się. Jego oddech stał się urywany.

— Nie wiedziałem o jaskini.

— Wiedziałeś — powiedziała Rachela. — Sam powiedziałeś, że jeśli nie usuniemy Eleny, dziewczyna kiedyś znajdzie szlak.

Wszyscy spojrzeli na nią.

Nawet Marek.

Rachela zrozumiała, że sama wypowiedziała słowa, których nie dało się cofnąć.

Największy wilk podszedł do mnie i położył łapę na śniegu tuż przy mojej stopie. Z jego sierści zwisała mała skórzana opaska.

Rozpoznałam ją natychmiast.

Należała do mojej matki.

— Znaleźliśmy ją w miejscu, gdzie Elena została zaatakowana — powiedział Adrian. — Ale to nie wszystko. Wciąż żyje ktoś, kto widział, kto wydał rozkaz.

Zza drzew dobiegł kaszel starszego mężczyzny.

Marek odwrócił głowę, a gdy zobaczył wychodzącą postać, jego kolana ugięły się pod nim.

— Nie — wyszeptał. — On miał umrzeć dawno temu…

Starzec zdjął kaptur i spojrzał prosto na mnie.

— Emilio — powiedział. — Twoja matka czekała na ciebie po drugiej stronie przełęczy…