CZĘŚĆ 4
Na ostatniej stronie widniało nazwisko matki Chloe.
Nie Chloe.
Jej matki.
Podpis wyglądał jak podpis taty, ale tylko na pierwszy rzut oka. Litera „M” była zbyt szeroka, a końcówka nazwiska miała charakterystyczne przeciągnięcie, którego tata nigdy nie używał.
Ojciec Chloe oparł dłoń na poręczy.
— Co to znaczy? — zapytał.
Tata podał mu dokument.
— To znaczy, że ktoś złożył wniosek o kredyt, wpisując mnie jako poręczyciela. A pani podpisała zgodę w moim imieniu.
Matka Chloe wyrwała mu kartkę.
— To kopia. Nie ma żadnej wartości.
— Oryginał jest w banku — odpowiedział tata. — Ta kopia wystarczy, żeby zobaczyć, kto złożył podpis.
Kobieta zaczęła drżeć.
Chloe patrzyła na nią, jakby zobaczyła obcą osobę.
— Mamo?
— Nie patrz na mnie w ten sposób.
— Powiedziałaś, że tata dostał zgodę na pożyczkę.
— Bo musiałam coś powiedzieć.
— Powiedziałaś, że wszystko załatwiłaś.
Jej ojciec odwrócił się gwałtownie.
— Co załatwiłaś?
Nikt nie odpowiedział.
Tata wskazał drugi dokument.
— Wniosek opiewa na kwotę, która miała pokryć zaległości waszej firmy. Ale znalazłem jeszcze coś. Przelew z rachunku Chloe na konto pośrednika, który przygotował dokumenty.
Chloe zrobiła się biała.
— Nie wiedziałam, że podpiszesz jego nazwisko.
Jej matka spojrzała na nią z furią.
— Zamknij się.
— To ty powiedziałaś, że jeśli zdobędę jego zaufanie, wszystko będzie prostsze! — krzyknęła Chloe. — To ty kazałaś mi znaleźć dziewczynę z bogatymi rodzicami!
Na korytarzu zapadła ciężka cisza.
Chloe zorientowała się, co właśnie powiedziała. Jej ręka opadła bezwładnie.
Ojciec przymknął oczy.
— Ty o tym wiedziałaś?
— Nie chciałam tego robić — wyszeptała.
— Ale zrobiłaś.
— Chciałam tylko pomóc.
— Chciałaś pomóc rodzinie, oszukując moją córkę? — zapytał tata.
Chloe spojrzała na mnie.
— Nie rozumiesz. Jeśli firma upadnie, stracimy dom. Ludzie, którym jesteśmy winni pieniądze, przyjdą po wszystko. Mama powiedziała, że muszę znaleźć kogoś, kto ma kontakty.
— I uznałaś, że będę tym kimś — odpowiedziałam.
— Na początku chciałam tylko się zaprzyjaźnić.
— A potem przygotowałaś formularz, w którym nazwałaś mnie złodziejką.
Chloe otworzyła usta.
Tym razem nie chodziło o to, czy znajdzie odpowiednie słowa. Chodziło o to, że każdy wybór leżał przed nami na podłodze jak porozrzucane szkło.
Hannah stała obok swoich toreb, ściskając rękaw obszernej bluzy.
— Czy dlatego wyrzuciliście moją poprzednią współlokatorkę? — zapytała nagle.
Chloe spojrzała na nią.
— Co?
— Dziewczyna, która miała mieszkać w pokoju 204 przede mną. Powiedziała mi, że Chloe oskarżyła ją o zabranie bransoletki. Przeniosła się, bo nie chciała problemów.
Mama odwróciła się do mnie.
— Czyli robiła to już wcześniej.
Opiekunka piętra skinęła głową.
— Zgłosiła sprawę, ale bransoletka znalazła się później w torbie Chloe. Dziewczyna nie chciała rozgłosu.
Chloe chwyciła się za skronie.
— To był przypadek.
— Jeden przypadek można wyjaśnić — powiedziała Hannah. — Dwa już nie.
Wujek Dave stał przy windzie i trzymał drzwi, żeby nikt nie zszedł na dół.
Tata złożył dokumenty.
— Nie będę prowadził tej rozmowy na korytarzu. Pojedziemy do banku i złożymy wyjaśnienia. Pani podpis zostanie porównany z dokumentami, a uczelnia dostanie kopię formularza.
Matka Chloe rzuciła mu pełne nienawiści spojrzenie.
— Chce pan zniszczyć całą rodzinę?
— Nie. Chcę, żeby moja córka nie musiała udowadniać, że nie jest złodziejką tylko dlatego, że pani potrzebowała pieniędzy.
Ojciec Chloe oparł się plecami o ścianę.
— Nie wiedziałem o podpisie — powiedział. — Ale wiedziałem, że Chloe szuka znajomości. Wiedziałem też, że żona pyta o pańską firmę.
Tata spojrzał na niego.
— I nic pan nie zrobił.
— Bałem się, że stracę wszystko.
— Właśnie dlatego straci pan zaufanie córki.
Chloe odwróciła się do ojca.
— Powiedziałeś, że nie masz wyboru.
— Nie miałem odwagi powiedzieć ci prawdy.
— A ja miałam ci znaleźć pieniądze.
— Nie prosiłem cię o oszustwo.
— Nie musiałeś. Wszyscy patrzyliście, jak to robię.
Jej głos pękł, ale nie poczułam satysfakcji. Tylko zmęczenie.
Wtedy tata podszedł do mnie i wyjął z kieszeni kluczyki.
— Chodź. Pokażę ci, co naprawdę przywieźliśmy.
Na parkingu stała ciemnoniebieska ciężarówka z zamkniętą przyczepą. Wujek Dave otworzył tył, a ze środka wysunęły się moje prawdziwe walizki, biurko, materac i mała lodówka pełna przekąsek, które lubiłam.
Pomiędzy rzeczami leżał mój granatowy płaszcz. Ten sam, który rano został upchany w czarnym worku.
Podniosłam go i przesunęłam dłonią po miękkim kołnierzu.
— Mogliście od razu mi powiedzieć — powiedziałam do rodziców.
Mama dotknęła mojego ramienia.
— Chcieliśmy, żebyś sama zobaczyła różnicę między człowiekiem a opakowaniem.
— Widziałam. Ale przez kilka godzin czułam się, jakbym była częścią waszego przedstawienia.
Tata spuścił wzrok.
— Masz rację. To nie było fair. Chcieliśmy cię ochronić, ale zapomnieliśmy, że ochrona bez zaufania też może boleć.
To było zdanie, którego się nie spodziewałam.
Nie tłumaczył się. Nie żartował. Przyznał, że przekroczyli granicę.
— Następnym razem zapytajcie mnie, zanim zrobicie ze mnie próbę charakteru — powiedziałam.
— Umowa — odparł.
W tym momencie Hannah podeszła do nas z plecakiem.
— Czy naprawdę mogę zostać w tym pokoju? — zapytała.
— Jeśli nadal chcesz — odpowiedziałam.
— Chcę. Tylko… nie mam własnego biurka.
Tata wskazał moje nowe.
— To biurko jest większe, niż potrzebuje jedna osoba. Możecie korzystać z niego razem.
Hannah uśmiechnęła się nieśmiało.
— Dziękuję.
— A lodówkę dzielimy po równo — dodałam. — Poza półką z czekoladą. Ta jest moja.
Hannah roześmiała się po raz pierwszy.
W głównym wejściu pojawiła się Chloe z rodzicami. Nie mieli już tej samej pewności siebie. Jej matka trzymała dokumenty, a ojciec telefon. Opiekunka piętra czekała przy windzie.
Chloe zatrzymała się przede mną.
— Maya…
Czekałam.
— Nie wiem, co powiedzieć.
— To dobrze. Tym razem niczego ode mnie nie potrzebujesz.
Jej twarz drgnęła.
— Chciałam, żebyś mnie polubiła.
— Mogłaś zacząć od prawdy.
— Bałam się, że jeśli dowiesz się o długach, odejdziesz.
— Odeszłabym, gdybyś powiedziała mi prawdę i próbowała mnie wykorzystać. Ale może nie odeszłabym, gdybyś poprosiła o zwykłą rozmowę.
Chloe spojrzała na Hannah, potem na czarne worki stojące przy wejściu.
— Myślałam, że ludzie tacy jak wy zawsze mogą zapłacić za cudze problemy.
— A ja myślałam, że ludzie tacy jak ty potrafią odróżnić przyjaźń od interesu — odpowiedziałam.
Nie powiedziałam nic więcej.
Nie musiałam.
Późnym popołudniem opiekunka przekazała mi, że Chloe nie zamieszka na czwartym piętrze. Jej wniosek został anulowany, a uczelnia rozpoczęła własne postępowanie w sprawie fałszywych oskarżeń. Rodzice Chloe musieli wyjaśnić bankowi podpis i przelewy. Ich rodzinna firma nie została uratowana przez mój adres ani nazwisko taty.
Nie wiem, co ostatecznie z nią będzie.
Wiem tylko, że kiedy następnego ranka weszłam do pokoju 204, Hannah siedziała przy biurku i próbowała złożyć plan zajęć. Na środku stołu postawiła dwie papierowe kubki z herbatą.
— Jedna dla ciebie — powiedziała.
Spojrzałam na granatowy płaszcz przewieszony przez krzesło i na kubek, który podała mi bez pytania o dom, samochód czy pieniądze.
— Dzięki — odpowiedziałam.
Hannah wskazała stos czarnych worków w kącie.
— Co z nimi zrobimy?
Podniosłam jeden z nich, rozwiązałam supeł i wyjęłam z niego ostatni płaszcz.
— Przydadzą się — powiedziałam. — Na rzeczy, których już nie zamierzam nosić.
Za ścianą ktoś zatrzasnął drzwi, a Hannah pochyliła się nad planem zajęć.
Na jej kartce obok mojego nazwiska dopisała jedno słowo: „razem”.
Przegapiłeś początek?
