CZĘŚĆ 4

…Spojrzałem na wszystkich obecnych.

Pani Whitfield leżała na dywanie, podpierając się dłonią o krawędź kominka. Naomi trzymała Zuri tak mocno, jakby chciała zasłonić ją własnym ciałem. Marta stała przy biurku z otwartą teczką.

Victor był najbliżej drzwi.

Ale pielęgniarka wypowiedziała nazwisko, którego się nie spodziewałem.

— Margaret Whitfield — powiedziała.

Kobieta na podłodze zamknęła oczy.

Przez kilka sekund słyszałem tylko szum deszczu uderzającego w wysokie okna.

— To niemożliwe — wyszeptała Naomi.

— Sama podpisała księgę — ciągnęła pielęgniarka. — Odwiedziła Elenę o dwudziestej trzeciej czterdzieści. Wpisała się jako ciotka.

Odłożyłem telefon.

— Pani Whitfield, dlaczego była pani w klinice?

Nie podnosiła głowy.

Victor odwrócił się do niej.

— Proszę nic nie mówić.

Ten rozkaz sprawił, że wszystko stało się jasne.

Pani Whitfield wreszcie usiadła na dywanie. Mosiężny klucz przy jej szyi drżał przy każdym oddechu.

— Nie chciałam, żeby to tak wyglądało — powiedziała.

— Jak miało wyglądać?

— Elena zadzwoniła do mnie tej nocy. Powiedziała, że Victor dowiedział się o rachunkach fundacji. Powiedziała, że jeśli coś jej się stanie, mam pilnować pana i dziecka.

Spojrzałem na Naomi.

— Wiedziała pani o dziecku?

Naomi skinęła głową.

— Elena urodziła Zuri kilka tygodni przed wypadkiem. Ukrywała ciążę, bo Victor kontrolował każdy jej krok. Chciała powiedzieć panu po podpisaniu dokumentów dotyczących fundacji.

— Dlaczego nikt mi nie powiedział?

Pani Whitfield zaczęła płakać.

— Bo Victor przyszedł do kliniki przede mną. Powiedział, że ma dowód, iż Elena nie żyje. Powiedział też, że jeśli zabiorę dziecko do pana, ludzie z jego firmy skrzywdzą Naomi i małą.

Victor wybuchnął:

— To bzdura! Próbowałem chronić firmę przed kobietą, która chciała ją zniszczyć.

Marta podeszła do niego.

— Zapłacił pan za fałszywy akt zgonu.

— Nie zabiłem jej.

— Ale zostawił ją w klinice bez lekarza, kiedy przestał pan płacić. To dlatego zmarła dziewiątego dnia.

Poczułem, jak coś we mnie pęka.

Elena nie zginęła w wypadku.

Zginęła, bo ktoś uznał, że jej życie jest mniej warte niż jego udziały.

Victor zaczął chodzić po gabinecie.

— Nie rozumiecie, ile pieniędzy było zagrożonych. Elena chciała ujawnić fundację, a wraz z nią wszystkie przelewy. Gdyby to zrobiła, firma by upadła. Pracownicy straciliby wszystko.

— Nie mów o pracownikach — odpowiedziałem. — Ukradłeś pieniądze przeznaczone na leczenie dzieci.

Wyjąłem telefon i zadzwoniłem do zarządu.

— Zablokujcie wszystkie rachunki Victora Hale’a. Natychmiast. Żadnej sprzedaży, żadnego przelewu i żadnego podpisu bez mojego potwierdzenia.

Victor rzucił się ku mnie.

Naomi odsunęła Zuri, a ja złapałem go za nadgarstek. Nie uderzyłem go. Nie musiałem.

Marta otworzyła kolejną kopertę.

— Jest jeszcze jedna rzecz.

W środku znajdował się wynik badania genetycznego wykonany trzy lata wcześniej. Elena zleciła go potajemnie, ponieważ bała się, że Victor podważy ojcostwo dziecka.

Dziewięćdziesiąt dziewięć przecinek dziewięć procent.

Zuri była moją córką.

Dziewczynka siedziała na dywanie obok złotego lwa i układała z klocków mały dom. Podniosła głowę.

— Tato, mogę już wrócić do kuchni?

To pytanie zabolało bardziej niż wszystko, co usłyszałem tego dnia.

Przez trzy lata nie wiedziałem, że mam córkę. Przez trzy lata pozwalałem, by grób z cudzym ciałem stał się końcem historii Eleny.

Podszedłem do Zuri i uklęknąłem.

— Możesz zostać tutaj, jeśli chcesz.

— A mogę mieć własne krzesło?

— Możesz mieć ich tyle, ile zdołasz zbudować z tych klocków.

Uśmiechnęła się i wskazała złotego lwa.

— Ten też jest mój?

— Był twojej mamy.

— To teraz pilnuje mnie.

Poczułem łzy pod powiekami.

— Tak. Teraz ciebie.

Naomi odwróciła się do mnie.

— Damon, ja nie chciałam cię okłamać. Elena kazała mi czekać, aż znajdę dowód. Kiedy umarła, Victor zaczął mnie śledzić. Przyjęłam pracę tutaj, żeby być blisko Zuri i sprawdzać, czy niczego nie szuka.

— Mogłaś mi powiedzieć.

— Bałam się, że mi nie uwierzysz.

Spojrzałem na kopertę z pismem Eleny.

— Nie wiem, czy potrafiłbym ci uwierzyć. Ale powinienem był cię wysłuchać.

Pani Whitfield podniosła się z podłogi. Podeszła do mnie, zdjęła z szyi klucz i położyła go na biurku.

— To klucz do pokoju Eleny. Nigdy go nie wyrzuciłam.

— Dlaczego?

— Bo czekałam, aż pan przestanie patrzeć na jej śmierć jak na zamknięte drzwi.

Victor prychnął.

— Wszyscy jesteście szaleni. Bez mojego podpisu firma nie przetrwa tygodnia.

Telefon w mojej kieszeni znów zawibrował. Tym razem dzwonił przewodniczący zarządu.

— Panie Ashford, mamy problem — powiedział. — Pracownicy właśnie otrzymali kopie przelewów z fundacji. Ktoś wysłał je do całej rady nadzorczej.

Spojrzałem na Martę.

— To nie ja — powiedziała.

Naomi objęła Zuri.

Pani Whitfield wskazała na starą pozytywkę stojącą na półce.

— Elena zostawiła ją w klinice. Dałam ją Naomi, kiedy przyjęła pracę tutaj.

Podszedłem do pozytywki i otworzyłem drewniane wieko. Pod mechanizmem znalazłem maleńką kartę pamięci oraz zapisany numer telefonu.

Marta pobladła.

— Elena powiedziała mi, że jeśli nie wróci, mam przekazać to jej mężowi. Nie wiedziałam, jak pana odnaleźć bez narażania Naomi.

Włączyłem nagranie nie dlatego, że chciałem usłyszeć ostatnie słowa Eleny. Chciałem wiedzieć, czy przed śmiercią zdążyła wybrać dla nas jakiś kierunek.

Jej głos był słaby, ale spokojny.

„Damonie, jeśli tego słuchasz, Zuri jest naszą córką. Nie pozwól, żeby dorastała w przekonaniu, że była powodem mojego strachu. I nie oddawaj Victorowi firmy. Nie dlatego, że jest twoja. Dlatego, że tysiące dzieci czekają na pieniądze, które ukradł.”

Nagranie urwało się.

Nikt się nie odezwał.

Victor osunął się na krzesło.

Nie czekał na wezwanie ani na decyzję zarządu. Próbował wyjść, ale przy bramie zatrzymali go ludzie z ochrony, których sam zatrudnił. Tym razem nie wykonywali jego poleceń.

Pani Whitfield przyznała się do ukrywania dokumentów i zrezygnowała z pracy, ale przekazała wszystkie klucze oraz księgi fundacji. Nie usprawiedliwiałem jej. Wiedziała zbyt dużo i milczała zbyt długo.

Naomi nie została moją służącą.

Zaproponowałem jej stanowisko dyrektorki fundacji, ponieważ znała każdy jej problem od środka. Odmówiła pierwszego dnia.

— Nie chcę stanowiska z litości — powiedziała.

— To nie litość. To dług, którego nie spłacę pieniędzmi.

Przyjęła dopiero wtedy, gdy obiecałem, że będzie mogła odejść, jeśli choć raz ktoś spróbuje użyć Zuri jako narzędzia.

Wieczorem wróciłem do gabinetu z córką.

Zuri zabrała z biurka złotego lwa i postawiła go na stosie dokumentów dotyczących fundacji.

— On ma pilnować pieniędzy — oznajmiła.

— A kto będzie pilnował ciebie?

Pomyślała chwilę, po czym wsunęła swoją małą dłoń w moją.

— Ty. Ale nie chowaj już rzeczy w ścianie.

Spojrzałem na miejsce, w którym przez trzy lata ukrywałem obrączkę Eleny.