Zatrudniłam się jako opiekunka sparaliżowanego bossa, lecz kiedy odmówiłam posłuszeństwa, jego ochroniarz nagle pobladł

Pierwsze, co usłyszałam po wejściu do sypialni najgroźniejszego człowieka w Chicago, to rozkaz, żebym posprzątała whiskey z podłogi — a potem odmówiłam.

Mój samochód zgasł dokładnie trzy stopy od żelaznej bramy posiadłości Gallagherów. Oczywiście musiało się to wydarzyć w dniu rozmowy o pracę. Deszcz bębnił o dach mojego starego samochodu, kontrolka silnika świeciła jak mały czerwony wyrzut sumienia, a ja miałam w portfelu trzydzieści siedem dolarów i rachunek za prąd, którego nie mogłam opłacić.

Uderzyłam czołem w kierownicę.

— Idealnie, Leno — mruknęłam. — Naprawdę idealnie.

Dwóch uzbrojonych mężczyzn obserwowało mnie zza bramy, kiedy wyciągałam z bagażnika ogromną torbę z ubraniami, termometrem, bandażami i kanapką zawiniętą w folię.

— Przyszłam na rozmowę w sprawie opieki! — zawołałam. — Jeśli panowie też są opiekunami, mogę od razu wrócić do samochodu.

Żaden się nie uśmiechnął.

To powinno mnie ostrzec.

Nie ostrzegło.

Kilka minut później Frankie, niski mężczyzna z blizną przy uchu, odebrał mi gaz pieprzowy i przeprowadził przez marmurowy hol. Kamery obracały się za mną jak oczy owada. W powietrzu pachniało woskiem, drogim drewnem i czymś ostrym, metalicznym.

— Nie dotykaj niczego — powiedział Frankie.

— Nie martw się. Nie stać mnie na nic, co tu stoi.

Spojrzał na mnie tak, jakby właśnie rozważał, czy wyrzucić mnie przez okno.

Drzwi do gabinetu otworzyły się bez pukania.

Desmond Gallagher siedział przy wysokim oknie w elektrycznym wózku. Był szeroki w ramionach, miał czarne włosy i twarz człowieka, który nie musiał podnosić głosu, żeby inni zaczęli się bać. Na nogach trzymał grubą wełnianą narzutę w kolorze dojrzałej śliwki, choć w pomieszczeniu było duszno.

Nie odwrócił głowy.

— Prosiłem o doświadczoną pielęgniarkę — powiedział.

— Dostał pan mnie.

Wózek obrócił się cicho. Jego jasnoniebieskie oczy przesunęły się po moich poplamionych kawą ubraniach, niedbałym koku i tanich butach.

— Spóźniła się pani.

— Samochód umarł przy bramie.

— Nie ma pani doświadczenia z pacjentami po urazach postrzałowych.

— Mam licencję i sześć lat pracy na oddziale rehabilitacji.

— Sześć lat to niewiele.

— Wystarczyło, żeby rozpoznać człowieka, który próbuje przestraszyć każdą osobę w pokoju.

W gabinecie zrobiło się tak cicho, że usłyszałam tykanie mosiężnego zegara.

Desmond sięgnął po kryształową szklankę. Dłoń drżała mu lekko. Naczynie wyślizgnęło się z palców i roztrzaskało na drewnianej podłodze. Whiskey rozlała się między nami.

— Posprzątać — rozkazał.

Spojrzałam na szkło. Potem na niego.

— Nie.

Frankie poruszył się przy drzwiach.

— Słucham? — spytał Desmond.

— Jestem tu, żeby pilnować leków, cewnika, ciśnienia, oddechu i stanu skóry. Nie jestem pokojówką, a pan nie jest królem. Jeśli chce pan kogoś, kto będzie skakał na każde skinienie, proszę zatrudnić papugę.

Zanim zdążył odpowiedzieć, podeszłam do jego wózka i zerwałam narzutę z jego nóg.

Jego ręka zacisnęła się na moim nadgarstku.

— Co pani wyprawia?

— Sprawdzam to, czego wszyscy boją się dotknąć.

Jego łydki były wychudzone po sześciu miesiącach bez ruchu. Na lewej pięcie zobaczyłam zaczerwienienie, które za dwa dni mogło zmienić się w ranę.

— Ma pan zły przepływ krwi, skórę podrażnioną od ucisku i początek odleżyny — powiedziałam. — A jeśli nie przestanie pan chować nóg pod tą narzutą, dojdzie zakażenie.

Puścił mnie.

Ja natomiast poczułam, że serce wali mi jak młot. Nie ze strachu. Z gniewu, że wszyscy wokół niego traktowali jego ciało jak zakazaną strefę.

— Pani nazwisko? — zapytał.

— Lena Kowalska.

— Jest pani zwolniona.

— Wspaniale. Czy mogę odzyskać gaz pieprzowy?

Przez chwilę patrzył na mnie bez słowa.

— Zostaje pani — powiedział w końcu. — Potrójna stawka.

Dwa tygodnie później znałam już rozkład jego leków, godziny spotkań i dźwięk silnika samochodu Frankiego. Wiedziałam też, że Desmond nie spał dłużej niż trzy godziny, odkąd bomba rozerwała jego samochód sześć miesięcy wcześniej.

O trzeciej nad ranem jego noga nagle szarpnęła pod prześcieradłem. Mięśnie spięły się jak stalowe linki. Wskoczyłam na łóżko i docisnęłam jego udo.

— Oddychaj, Desmond.

— Nie mów do mnie po imieniu.

— Przestań się wiercić, a przestanę.

— To nie ode mnie zależy.

— Wiem. Dlatego tu jestem.

Skurcz uderzył tak mocno, że łokciem trafiłam go w żebro.

— Przepraszam.

Z jego ust wyrwał się krótki, bolesny śmiech.

— Jest pani beznadziejną pielęgniarką.

— Ostrzegałam podczas rozmowy.

Powoli napięcie ustąpiło. Zostałam z dłonią na jego łydce, dopóki oddech mu się nie wyrównał.

— Potrzebuje pan większej dawki leku — powiedziałam.

— Otępia mnie.

— Nie spał pan od trzech dni.

— Mam firmę do prowadzenia.

— Nie poprowadzi pan niczego, jeśli pańskie nogi będą całą noc tańczyć.

Kącik jego ust drgnął.

— Jedna tabletka.

Sięgnęłam do szafki. Wtedy drzwi sypialni otworzyły się gwałtownie.

Frankie stał w progu. Był blady, a w dłoni ściskał metalowy brelok tak mocno, że knykcie miał białe.

— Szefie — powiedział.

Twarz Desmonda natychmiast stwardniała.

— Co się stało?

Frankie spojrzał na mnie, potem na niego.

— Znaleźli człowieka, który podłożył bombę. Musi pan go zobaczyć, zanim ktoś zdąży go uciszyć…

CZĘŚĆ 2

— Kogo znaleźliście? — Desmond uniósł głowę, a jego palce zacisnęły się na poręczy łóżka.

Frankie wszedł do sypialni i zamknął drzwi. Metalowy brelok uderzył o jego dłoń głuchym, nerwowym rytmem.

— Nazywa się Tomasz Rinaldi. Był kierowcą w magazynie przy południowym nabrzeżu. Jeden z naszych ludzi rozpoznał go na zdjęciu.

— Zdjęciu z czego?

— Z kamery przy stacji benzynowej.

— I nagle wszyscy jesteście pewni, że to on?

Frankie zacisnął szczękę.

— Miał przy sobie detonator.

W pokoju zrobiło mi się zimno, choć kaloryfer pod oknem syczał bez przerwy. Znałam ten ton. Desmond nie pytał, bo nie wiedział. Pytał, bo już zauważył kłamstwo.

— Zostajesz tutaj — powiedział do mnie.

— Nie jestem meblem.

— W takim razie proszę potraktować to jak rozkaz dotyczący bezpieczeństwa.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy zacznę się martwić, że masz więcej odwagi niż rozsądku.

— To uczucie jest wzajemne.

Przez moment patrzyliśmy na siebie. Potem Desmond nacisnął przycisk i jego wózek ruszył w stronę windy.

Zjechaliśmy do podziemnego garażu kilka minut po trzeciej. Betonowe ściany odbijały odgłos kół, a pod sufitem migotała jedna lampa. W głębi stał mężczyzna z zakrwawioną wargą, przywiązany do metalowego krzesła. Miał około czterdziestu lat i mokre włosy przyklejone do czoła.

— To nie ja — wyszeptał.

Frankie chwycił go za kark.

— Powiedz to jeszcze raz.

— To nie ja podłożyłem ładunek.

— W kieszeni miałeś zapalnik.

— Znalazłem go w samochodzie!

Desmond podjechał bliżej.

— Kto ci kazał tam być?

Tomasz spojrzał na niego z przerażeniem.

— Nikt. Pracuję dla człowieka, który sprzedaje części. Nie wiedziałem, co przewożę.

Frankie uderzył dłonią w metalowy stół. Leżący na nim zapalnik podskoczył.

— Szefie, on łże.

Podeszłam do Tomasza, zanim ktokolwiek mnie zatrzymał.

— Proszę pokazać ręce.

— Co?

— Dłonie.

Drżały, ale nie były zabrudzone sadzą. Za to pod paznokciem kciuka miał cienką, żółtą warstwę proszku.

— To nie jest sadza — powiedziałam. — To proszek z opatrunku albo środek do tamowania krwi.

Frankie prychnął.

— Zajmij się lekami, Leno.

— Zajmuję się tym, co widzę. Ktoś go bił, zanim tu przywieziono.

Desmond odwrócił się do Frankiego.

— Kto go przesłuchiwał?

— Jeden z chłopaków.

— Nazwisko.

— Nie pamiętam.

To było zbyt szybkie. Zauważyłam, że Frankie odruchowo dotknął prawej kieszeni marynarki, tej samej, w której chował mały notes z numerami.

Desmond również to zauważył.

— Wypuśćcie go — rozkazał.

Frankie znieruchomiał.

— Szefie, on jest zamieszany.

— Powiedziałem: wypuśćcie.

— Jeśli wyjdzie, zniknie.

— Jeśli zostanie, to ty będziesz musiał mi wyjaśnić, dlaczego ma świeże obrażenia.

W garażu nikt się nie odezwał. Czułam, jak napięcie wspina mi się pod żebra.

Tomasz został odwiązany. Zanim odszedł, nachylił się ku mnie.

— Pani pielęgniarko — szepnął. — Człowiek, który kazał mi przewieźć skrzynkę, nosił srebrny zegarek z pękniętym szkłem. Powiedział, że pracuje dla pana brata.

Desmond usłyszał.

Miał brata o imieniu Connor, którego nie widziałem ani razu, choć każdego ranka na biurku pojawiały się dokumenty z jego podpisem.

— Connor jest w Bostonie — powiedział Frankie.

— Nie pytałem o jego miasto — odparł Desmond. — Pytałem, skąd Tomasz zna jego ludzi.

Frankie odwrócił wzrok.

Wróciliśmy do sypialni przed świtem. Desmond długo siedział przy oknie, a ja zmieniałam opatrunek na jego pięcie. Kiedy odkleiłam gazę, pod nią zobaczyłam cienką, czerwoną linię.

— Boli? — spytałam.

— Nie.

— To nie jest dobra odpowiedź.

— Od sześciu miesięcy nie czuję nóg.

Zatrzymałam rękę.

— A jednak skurcze pan czuje.

— Ból i ruch to nie to samo.

— Dlaczego nie powiedział mi pan, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy?

— Bo opiekunka ma pilnować oddechu, nie mojej przeszłości.

— A jeśli przeszłość próbuje pana zabić drugi raz?

Przez dłuższą chwilę obracał na palcu srebrną obrączkę, której nigdy wcześniej nie widziałam. W środku miała wygrawerowaną datę.

— Bomba była w moim samochodzie — powiedział. — Ale ktoś chciał, żebym przeżył.

— Skąd pan wie?

— Ładunek był wystarczająco silny, by rozerwać cały pojazd. Zamontowano go jednak pod podwoziem, z dala od zbiornika paliwa. Miał mnie zranić. Nie zabić.

Poczułam ciężar tych słów.

— Kto chciałby tak pana ukarać?

— Każdy, kto uważa, że żywy Desmond Gallagher jest przeszkodą.

W południe Frankie przyniósł kolejną wiadomość. Connor miał wrócić do miasta i zażądać nadzwyczajnego zebrania wspólników. Twierdził, że Desmond nie jest zdolny kierować firmą.

— Chce przejąć udziały — powiedziałam.

— Chce przejąć wszystko.

— A pan mu na to pozwoli?

Desmond spojrzał na mnie, lecz zanim odpowiedział, ktoś zapukał do drzwi gabinetu. W progu stała drobna kobieta w granatowym fartuchu. Miała siwe włosy spięte klamrą z bursztynowym koralikiem.

— Pani Marta? — spytałam.

Była gospodynią w posiadłości od ponad dwudziestu lat. Nigdy wcześniej nie widziałam jej takiej.

— Panie Gallagher — powiedziała, ściskając szmatkę w dłoni. — Powinnam była powiedzieć to dawno temu.

— Co pani widziała? — zapytał Desmond.

Marta spojrzała na Frankiego.

I wtedy cofnęła się o krok.

— To nie Tomasz podłożył bombę — wyszeptała. — Widziałam, kto wszedł do garażu tej nocy. To był ktoś, kto miał klucz do pańskiego pokoju i znał kod do bramy…

Z kieszeni fartucha wyjęła złożoną kartkę. Desmond wyciągnął rękę, lecz zanim jej dotknął, rozległ się trzask tłuczonego szkła na korytarzu. Frankie odwrócił się, a jego dłoń powędrowała pod marynarkę…

CZĘŚĆ 3

Frankie wyciągnął broń, ale Desmond był szybszy, niż ktokolwiek się spodziewał. Wcisnął przycisk na podłokietniku, a jego wózek ruszył gwałtownie do przodu i uderzył Frankiego w kolana.

Broń wypadła na dywan.

Marta krzyknęła. Ja chwyciłam ją za ramię i odciągnęłam za ciężki fotel.

— Nie strzelaj! — zawołał Desmond.

— Nie zamierzałem — odpowiedział Frankie, lecz jego twarz mówiła coś innego.

Podniosłam broń i odsunęłam ją nogą pod komodę. Desmond patrzył na Frankiego z lodowatym spokojem.

— Dotknij kartki, Marto.

Kobieta trzęsła się tak mocno, że bursztynowy koralik w jej klamrze stukał o szyję.

— Znalazłam to w pralni — powiedziała. — W kieszeni płaszcza, który oddano do czyszczenia rano po wybuchu.

Rozłożyła papier na biurku.

Był to fragment księgi dostaw, z datą sprzed sześciu miesięcy. Przy jednej pozycji widniał podpis: „F. Bell”. Obok zapisano numer garażu, godzinę i krótką uwagę: „ładunek odebrany”.

Frankie roześmiał się krótko.

— Podpis można podrobić.

— Owszem — powiedział Desmond. — Ale nie numer seryjny zegarka wpisany na odwrocie.

Frankie pobladł.

Desmond wskazał kartkę.

— Marta nie umie czytać po angielsku, ale umie rozpoznać nazwiska. Powiedziała mi, że człowiek z płaszczem miał zegarek z pękniętym szkłem. Tomasz opisał go tak samo.

— To niczego nie dowodzi — warknął Frankie.

— Nie. Dlatego mamy jeszcze to.

Desmond otworzył dolną szufladę biurka i wyjął mały, mosiężny klucz. Na jego główce wyryto numer siedemnaście.

— Ten klucz należał do mojego ojca — powiedział. — Otwiera schowek w starej bibliotece. Po wybuchu zniknęła z niego księga rachunkowa i lista ludzi, którzy finansowali transporty broni. Tylko trzy osoby wiedziały o schowku. Ja, Connor i ty.

Frankie zacisnął palce.

— Connor kazał mi przygotować samochód. Nie wiedziałem, że chce cię zabić.

— Nie kłam — powiedział Desmond.

— Chciał tylko, żebyś podpisał pełnomocnictwo. Miałeś być ranny, przestraszony, zależny od niego. Bomba miała cię zmusić do odejścia.

— A ty dostałeś za to pieniądze.

— Dostałem obietnicę.

— Czego?

Frankie spojrzał na mnie, jakby nagle przypomniał sobie, że stoję w pokoju.

— Że Connor ocali moje dziecko przed ludźmi, którym był winien pieniądze.

Marta zakryła usta dłonią. Ja poczułam, jak gniew miesza się z czymś trudniejszym. Nie współczuciem. Zrozumieniem, którego nie chciałam mu dawać.

Desmond podjechał bliżej.

— Gdzie jest Connor?

— W drodze na zebranie wspólników.

— Co przygotował?

Frankie milczał.

— Co przygotował? — powtórzył Desmond.

— Dokumenty. Sfałszowane raporty medyczne. Ma udowodnić, że nie możesz podejmować decyzji. Jeśli podpiszesz rezygnację, przejmie firmę bez walki.

Desmond spojrzał na mnie.

— A jeśli nie podpiszę?

Frankie przełknął ślinę.

— Wtedy pokaże zarządowi nagrania, na których jesteś pod wpływem leków. Powie, że nie rozumiesz, co podpisujesz.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego Desmond odmawiał baclofenu. Nie chodziło wyłącznie o otępienie. Bał się, że każda chwila słabości stanie się bronią.

— Musimy jechać na zebranie — powiedziałam.

— Ty nigdzie nie jedziesz.

— Nie pytam o pozwolenie.

— Connor może mieć tam ludzi.

— A pan ma mnie. Jestem mniejsza, tańsza i potrafię rozpoznać, kiedy ktoś próbuje pana otruć własną dawką leku.

Desmond spojrzał na mnie długo.

— Co pani chce powiedzieć?

— Wczoraj wieczorem pańskie tabletki miały inny kolor.

W pokoju zapadło napięcie.

Wyjęłam z kieszeni małą torebkę. Od dwóch dni odkładałam po jednej tabletce, bo opakowanie nie pasowało do zawartości.

— To nie jest pański lek. To środek uspokajający o znacznie większej dawce. Ktoś podmienia tabletki.

Desmond spojrzał na Frankiego.

— To nie ja — powiedział Frankie natychmiast.

— Wiem — odparłam. — Ty nie wchodzisz do pokoju rano. Robi to ktoś inny.

Marta nagle podniosła głowę.

— Connor — wyszeptała. — Widziałam go przy szafce z lekami dziś rano.

Desmond zamknął oczy na sekundę. Kiedy je otworzył, nie było w nich złości. Była decyzja.

— Zabieramy księgę ze schowka i jedziemy.

W bibliotece pod numerem siedemnaście znaleźliśmy nie tylko rachunki. W metalowej przegródce leżał list napisany ręką ojca Desmonda. Na dole widniało nazwisko, którego nie znałam.

„Jeśli Connor spróbuje przejąć firmę, oddaj wszystko fundacji św. Anny. Nie pozwól, żeby pieniądze, które zarobiliśmy na cudzym bólu, dalej służyły rodzinie.”

Desmond czytał list z twarzą pozbawioną koloru.

— Mój ojciec planował odebrać nam firmę — powiedział.

— Może próbował naprawić to, co zbudował.

— A ja przez całe życie uważałem, że chciał ją zostawić mnie.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon na biurku zadzwonił. Numer był nieznany.

Desmond odebrał.

— Gallagher.

Po drugiej stronie odezwał się Connor.

— Jeśli wejdziesz na zebranie z tą księgą, twój brat nie będzie jedynym człowiekiem, który straci wszystko.

Desmond zesztywniał.

— Co zrobiłeś?

— Spójrz na swoją opiekunkę.

Connor się rozłączył.

W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Wiadomość zawierała zdjęcie mojego mieszkania. Na wycieraczce leżała koperta z moim nazwiskiem, a obok niej stał człowiek w srebrnym zegarku.

Pod zdjęciem widniało jedno zdanie: „Wiesz już, dlaczego wybraliśmy właśnie ciebie.”…