Ojczym zamknął mnie na terenie prywatnego basenu, a gdy zapytałem o mamę, jego uśmiech nagle zniknął

Kiedy ciężka brama zatrzasnęła się za mną, zrozumiałem, że wiadomość od mamy nie mogła pochodzić od niej.

Stałem przy metalowym ogrodzeniu prywatnego basenu, ściskając telefon tak mocno, że krawędź obudowy wbiła mi się w dłoń. Przed chwilą szarpałem za klamkę, ale mechanizm nawet nie drgnął. Za plecami miałem pusty parking, czarne auto ojczyma i wysokie drzewa, których gałęzie ocierały się o siatkę z suchym, nieprzyjemnym zgrzytem.

Robert stał przy basenie.

Nie ruszał się. Patrzył na mnie z drugiego końca jasnych płytek, a chlor pachniał tak intensywnie, że piekły mnie oczy.

— Gdzie jest mama? — zapytałem.

— Najpierw wejdź do środka — odpowiedział spokojnie.

— Już tu jestem. Pytam, gdzie jest mama.

Jego twarz stężała, lecz zaraz znowu przybrał łagodny wyraz.

— Nie rób scen, Marku. Twoja matka potrzebuje spokoju.

— To dlaczego nie odbiera telefonu?

— Bo nie może.

Poczułem, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

Robert wskazał leżak stojący obok stolika. Na białym ręczniku leżała mała, mosiężna zawieszka w kształcie ryby. Mama nosiła ją przy bransoletce od dnia, w którym dostała ją od mojego ojca. Nigdy jej nie zdejmowała.

— Skąd to masz? — zapytałem.

Robert nie spojrzał na zawieszkę.

— Usiądź.

— Nie będę siadał, dopóki jej nie zobaczę.

Wtedy usłyszałem ciche buczenie dobiegające spod budynku. Pompa pracowała nierówno, jakby coś blokowało jej wirnik. Na powierzchni basenu drżały kręgi, chociaż nie było wiatru.

— Mama jest w środku? — spytałem.

Robert westchnął.

— Twoja matka zrobiła coś bardzo głupiego.

— Co?

— Podpisała dokumenty, których nie powinna podpisywać. Potem zaczęła grozić, że wszystko zgłosi.

— Jakie dokumenty?

Jego oczy przesunęły się w stronę niewielkiego budynku technicznego za basenem.

Poczułem zimno pod karkiem.

— Co jej zrobiłeś?

Robert podszedł do stolika i wyjął z szuflady cienką czarną teczkę. Nie otworzył jej. Położył tylko dłoń na metalowym zapięciu.

— Twoja matka żyje — powiedział. — Ale jeśli chcesz ją zobaczyć, musisz zachowywać się rozsądnie.

— Otwórz bramę.

— Najpierw podpiszesz oświadczenie.

— Jakie oświadczenie?

— Że przyjechałeś tutaj dobrowolnie. Że znalazłeś matkę w dobrym stanie. Że między nami nie było żadnej kłótni.

Parsknąłem z niedowierzaniem, choć serce waliło mi jak młot.

— Chcesz, żebym podpisał kłamstwo?

— Chcę, żebyś nie pogorszył jej sytuacji.

Z budynku technicznego dobiegł głuchy stuk.

Obaj odwróciliśmy głowy.

— Mamo! — krzyknąłem.

Robert ruszył w stronę drzwi, ale zatrzymał się po dwóch krokach. Na jego koszuli, tuż przy mankiecie, zauważyłem ciemną plamę. Nie wyglądała jak woda.

— Jeśli ją skrzywdziłeś… — zacząłem.

— Nie masz pojęcia, co zrobiła twoja matka.

— Wiem tylko, że zamknąłeś mnie na terenie basenu.

Robert wsunął rękę do kieszeni i wyjął klucz z czerwonym plastikowym oznaczeniem. Metal zadrżał między jego palcami.

— Podpiszesz. Potem ją wypuszczę.

— A jeśli odmówię?

Uśmiech, który pojawił się na jego twarzy, nie miał już nic wspólnego z łagodnością.

— W takim razie obaj poczekamy, aż pompa zrobi swoje.

Z wnętrza budynku dobiegło kolejne uderzenie. Tym razem wyraźniejsze.

Ktoś był za drzwiami.

Robert odwrócił się do mnie, zacisnął palce na kluczu i zaczął przekręcać zamek w czarnej teczce…

CZĘŚĆ 2

Robert przekręcił zamek, ale nie otworzył teczki. Zamiast tego wyjął z niej pojedynczą kartkę i położył ją na stoliku przy basenie. Papier był pomięty na rogach, jakby ktoś ściskał go w mokrej dłoni.

— Podpisz tutaj — powiedział.

— Najpierw pokaż mi mamę.

— Nie stawiaj warunków.

— To ty zamknąłeś bramę.

Podszedłem do kartki. W nagłówku widniało oświadczenie, że moja mama, Teresa, opuściła dom dobrowolnie po rodzinnej sprzeczce i nie życzy sobie kontaktu ze mną. Pod spodem znajdowało się miejsce na mój podpis oraz data jutrzejsza, nie dzisiejsza.

— To jest przygotowane wcześniej — powiedziałem.

Robert zacisnął szczękę.

— Chciałem uniknąć zamieszania.

— Skąd wiedziałeś, że dziś tu przyjadę?

— Sam cię zaprosiłem.

— Nie o to pytam. Skąd wiedziałeś, co się wydarzy?

Przez moment słyszałem wyłącznie buczenie pompy. Woda za moimi plecami pachniała ostrym środkiem do dezynfekcji, a pod stopą poczułem drobny kamyk, który wbił się w podeszwę buta.

Z budynku technicznego dobiegł stłumiony głos.

— Marek!

Serce podskoczyło mi do gardła.

— Mamo!

Robert rzucił się w moją stronę, lecz odsunąłem się i chwyciłem metalowe krzesło. Nie chciałem go zaatakować. Chciałem tylko mieć coś między nami.

— Otwórz te drzwi — powiedziałem.

— Ona nie wie, co mówi.

— Otwórz je!

— Jeśli podejdziesz do budynku, przysięgam, że nie zobaczysz jej już żywej.

Te słowa zawisły między nami jak ciężki przedmiot.

Wsunąłem telefon do kieszeni, udając, że wciąż szukam zasięgu. Tak naprawdę włączyłem połączenie alarmowe, ale ekran pokazywał tylko jedną kreskę. Nie wiedziałem, czy sygnał wychodzi.

Robert wskazał kartkę.

— Podpis. Natychmiast.

— Co jeszcze ukradłeś?

Jego twarz zmieniła kolor.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Mama powiedziała mi tydzień temu, że sprawdzała konto firmy. Powiedziała, że ktoś wypłaca pieniądze bez jej wiedzy.

— Kłamie.

— A jej mieszkanie? Też kłamie?

Robert odwrócił wzrok.

To wystarczyło.

Poczułem, że za jego gniewem kryje się coś większego niż zwykła awantura. Nie chodziło o podpis na oświadczeniu. Chodziło o to, by ten podpis znalazł się w odpowiednim miejscu, zanim ktokolwiek zorientuje się, co naprawdę zrobił.

Wtedy z pomieszczenia technicznego rozległ się metaliczny trzask. Drzwi zadrżały, lecz nie otworzyły się.

— Marku, posłuchaj mnie! — krzyknęła mama. — Nie podpisuj niczego!

Robert pobladł.

— Teresa, przestań!

— W szafce pod filtrem jest księga rachunkowa! — zawołała. — On ją zabrał z mojego biura!

Robert ruszył ku budynkowi, ale zastąpiłem mu drogę.

— Co to znaczy?

— Zejdź mi z drogi.

— Powiedz, gdzie jest mama.

— W środku. Żyje. I właśnie przez ciebie może stać się jej krzywda.

Nagle zza ogrodzenia dobiegł dźwięk samochodu. Żwir zachrzęścił pod kołami. Robert spojrzał w stronę bramy, a na jego twarzy pojawiła się ulga.

— Kto przyjechał? — spytałem.

— Człowiek, który zabierze stąd dokumenty.

— Jakie dokumenty?

Nie odpowiedział. Wyjął klucz do budynku technicznego i zacisnął go w dłoni.

Przy bramie zatrzymał się biały samochód dostawczy. Z kabiny wysiadła niska kobieta w granatowym płaszczu. Poznałem ją dopiero, gdy podeszła bliżej.

Była to Irena, dozorczyni ośrodka, która kiedyś sprzątała mamie gabinet.

Robert ruszył ku niej.

— Pani Ireno, proszę natychmiast otworzyć bramę.

Kobieta nie sięgnęła po klucze. Spojrzała na niego, potem na mnie, a następnie na drzwi pomieszczenia technicznego.

— Nie otworzę bramy — powiedziała. — Przyjechałam po Teresę.

Robert cofnął się o krok.

— Niech pani uważa na słowa.

Irena wyjęła z kieszeni mały klucz z mosiężną blaszką.

— Przez trzy dni milczałam, bo bałam się o syna — powiedziała. — Ale dziś rano Teresa zadzwoniła do mnie z telefonu kierowcy. Powiedziała, że jeśli nie przyjadę, nie przeżyje kolejnej nocy.

Mama uderzyła od środka w drzwi.

Irena wsunęła klucz do zamka.

Robert rzucił się, by ją zatrzymać, a ja chwyciłem go za ramię. W tym samym momencie kobieta przekręciła klucz, drzwi ustąpiły i z ciemnego pomieszczenia wysunęła się blada twarz mamy…

CZĘŚĆ 3

Mama miała rozcięty łuk brwiowy i ręce związane plastikową opaską. Irena natychmiast ją osłoniła, a ja podbiegłem i przeciąłem opaski ostrym brzegiem metalowej klamry z leżaka.

— Mamo, możesz chodzić?

— Tak — wyszeptała. — Tylko nie pozwól mu zabrać teczki.

Robert stał kilka kroków dalej. Woda z pompy spływała po płytkach cienką strużką, omijając jego buty.

— Teresa, powiedz mu, że to nie tak wygląda — rzucił.

Mama oparła się o moje ramię.

— Właśnie tak wygląda. Zamknąłeś mnie tutaj, bo znalazłam przelewy.

— Nie masz dowodów.

Irena podeszła do szafki pod filtrem. Wyjęła z niej grubą księgę w brązowej oprawie. Jej rogi były spuchnięte od wilgoci, a na pierwszej stronie widniała pieczęć firmy mamy.

— To znalazłam wczoraj — powiedziała. — Za panelem, który Robert kazał mi przykręcić.

Robert poderwał głowę.

— Ireno, oddaj to.

— Nie.

— Nie wie pani, co pani robi.

— Wiem aż za dobrze. Widziała panią Teresę, kiedy przywiózł ją tu w poniedziałek. Widziała pani, jak zabrał jej telefon. Widziała pani, jak podpisał dokumenty jej nazwiskiem.

Mama spojrzała na mnie.

— Przelewał pieniądze z ośrodka na konto zadłużonej spółki. Myślał, że nie sprawdzę. Kiedy znalazłam brakujące faktury, chciałam pojechać do notariusza.

— I wtedy mnie zabrał — dodała. — Powiedział, że jeśli nie podpiszę sprzedaży domu, będziesz następny.

Robert uderzył dłonią w stolik. Czarna teczka spadła na płytki i otworzyła się. W środku leżały umowy, kopie dowodów osobistych oraz dokument z podpisem mamy.

— Ten podpis jest podrobiony — powiedziałem.

— Nie — odparł Robert. — Teresa podpisała go dobrowolnie.

Mama podniosła drżącą rękę.

— Spójrz na datę. Tego dnia byłam w szpitalu z zapaleniem płuc.

Irena otworzyła księgę na zaznaczonej stronie. Przy jednym z przelewów widniała odręczna notatka Roberta: „Po podpisie Marka wszystko będzie zamknięte”.

Nikt się nie odezwał.

Robert spojrzał na mnie z wściekłością.

— To niczego nie dowodzi. Mogłem zapisać cokolwiek.

— Ale nie mogłeś wiedzieć, że przyjadę tutaj — odpowiedziałem. — Chyba że planowałeś to od początku.

— Chciałem tylko odzyskać pieniądze.

— Ukradłeś je mojej matce.

— Zainwestowałem!

— W spółkę, której właścicielem jest twój brat?

Robert cofnął się. Irena ścisnęła księgę tak mocno, że pobielały jej palce.

Mama wyjęła z kieszeni płaszcza mały, pomięty skrawek papieru.

— Nie znalazł tego — powiedziała. — To kopia pełnomocnictwa, które podpisałam trzy lata temu. Ograniczonego wyłącznie do zarządzania basenem. Nie do sprzedaży domu. Nie do przelewów. Nie do zaciągania długów.

Robert wpatrywał się w dokument.

— Gdzie jest oryginał?

— U notariusza. Od wczoraj.

— Kłamiesz.

— Nie. Rano złożyłam dyspozycję blokady wszystkich rachunków firmy. Twój brat nie dostanie ani złotówki.

Na parkingu zawył klakson. Z białego samochodu wysiadł mężczyzna w roboczej kamizelce i podszedł do bramy.

— Robert! — zawołał. — Mam zabrać dokumenty i pojechać z tobą?

Robert odwrócił się gwałtownie.

— Nie podchodź!

Mężczyzna jednak już widział otwarte drzwi i Teresę stojącą obok mnie. Jego twarz stwardniała.

— Mówiłeś, że ona jest poza miastem.

— Zamknij się.

— Mówiłeś, że podpisze wszystko.

Mama spojrzała na niego uważnie.

— A pan jest Dariuszem Krawcem, pełnomocnikiem spółki, która miała kupić mój dom za jedną dziesiątą wartości?

Mężczyzna spuścił wzrok.

Robert rzucił się do czarnej teczki, ale Irena podniosła księgę wysoko.

— Tutaj jest nazwisko każdego, kto brał udział w tej kradzieży — powiedziała.

W oddali rozległ się dźwięk nadjeżdżających samochodów. Nie wiedziałem jeszcze, kto został wezwany ani jak szybko Robert zdoła się wyplątać. Wiedziałem tylko, że moja mama żyje, a jego plan przestał być tajemnicą.

Wtedy Teresa ścisnęła moje ramię i wyszeptała:

— Marku, jest jeszcze jeden dokument. Jeśli Robert go znajdzie, może sprawić, że nawet moje zeznania niczego nie zmienią…