CZĘŚĆ 4

…za pamięć mojego ojca.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem Amelia zamknęła księgę i przycisnęła ją do piersi.

— Nie możesz tam jechać — powiedziała.

— Muszę.

— Daniel chce, żebyś wszedł w jego pułapkę.

— Daniel chce, żebym uwierzył, że sam wybieram pułapkę.

Mateo starł deszcz z twarzy rękawem koszuli.

— W takim razie nie pojedziemy tam zgodnie z jego planem.

Spojrzałem na Amelię.

— Co dokładnie otworzyłaś rano?

Wyjęła kopertę i podała mi ją obiema rękami.

W środku znajdowała się umowa napisana odręcznie przez mojego ojca. Nie przekazywał mi udziałów w przedsiębiorstwach ani pieniędzy. Przekazywał mi prawo do zarządzania fundacją, ale pod jednym warunkiem: połowa każdego legalnego zysku miała trafiać do rodzin ludzi, których jego imperium skrzywdziło.

Podpis pod umową należał do niego.

Drugi podpis należał do Sofii Bennett.

— Twój ojciec wiedział, że Lucia go okrada — powiedziała Amelia. — Sofia miała ujawnić wszystko po jego śmierci. Ale zanim zdążyła, Daniel ją zastraszył. Przez dwa lata trzymał ją z dala od rachunków, a potem doprowadził do tego, że podpisała dokument oddający fundację w jego ręce.

— Moja matka podpisała go dobrowolnie? — zapytała Amelia sama siebie.

— Nie — odpowiedziałem. — Podpisała go, żeby ocalić ciebie.

Amelia zamknęła oczy.

Nie zapłakała. Zacisnęła tylko palce na mosiężnej pszczole, aż krawędź wbiła jej się w skórę.

Wróciliśmy do posiadłości boczną drogą. Gala odbywała się w oranżerii, gdzie szklany dach odbijał światła setek świec. Przy wejściu stali ludzie Daniela. Poznałem ich po tym, że nie patrzyli na gości, tylko na wyjścia.

Na stołach rozstawiono białe lilie.

Ten sam zapach, który poprzedniej nocy wypełniał moją jadalnię, teraz mieszał się z perfumami, szampanem i napięciem.

Lucia czekała przy podwyższeniu. Miała na sobie bordową suknię i perłowy naszyjnik po mojej babce. Obok niej stał Daniel, spokojny jak człowiek, który już wygrał.

— Alessandro — powiedziała Lucia. — Nareszcie. Właśnie wyjaśniałam gościom, że twój ojciec pozostawił po sobie chaos, który muszę uporządkować.

— Zawsze lubiłaś porządkować cudze rzeczy.

Jej uśmiech stężał.

Daniel podszedł bliżej.

— Amelia, chodź do mnie.

— Nie — powiedziała.

Wokół nas rozmowy ucichły. Kelner zatrzymał się z tacą w dłoni. Kropla szampana spłynęła po srebrnej krawędzi kieliszka.

— Nie rób scen — syknął Daniel.

— To ty przygotowałeś scenę.

— Podpisałaś dokumenty fundacji. Wszyscy je widzieli.

— Widzieli kopie, które sam podsunąłeś mojej matce.

Lucia zmrużyła oczy.

— Nie masz dowodu.

Mateo wystąpił z tłumu i położył księgę rachunkową na stole.

— Mamy coś lepszego niż dowód — powiedział. — Mamy początek całej historii.

Daniel spojrzał na księgę. Po raz pierwszy jego twarz straciła gładkość.

— Ukradłeś to z archiwum.

— Nie. To ty ukradłeś i nie zauważyłeś, że druga kopia istniała.

Lucia odwróciła się do Daniela.

— Mówiłeś, że wszystkie kopie spłonęły.

To był moment, którego potrzebowaliśmy.

Daniel zrobił krok w jej stronę.

— Zamknij się.

— Powiedziałeś, że Sofia oddała ci wszystko.

— Powiedziałem, że nie będzie problemu.

— A twój podpis? — zapytałem. — Pod przelewem z nocy śmierci mojego ojca?

Daniel spojrzał na mnie.

— Byłem młody.

— Miałeś dziewiętnaście lat, ale wystarczająco dużo rozsądku, żeby wiedzieć, po co zanosisz broń do magazynu.

Amelia cofnęła się o krok.

— Broń?

Daniel pobladł.

Lucia patrzyła na niego z niedowierzaniem.

— Miałeś go tylko przestraszyć — powiedziała.

— Zamknij się! — krzyknął Daniel.

Jego dłoń powędrowała pod marynarkę.

W oranżerii rozległ się krzyk. Ludzie cofnęli się od stołów, przewracając krzesła. Jeden z ochroniarzy Daniela sięgnął po broń, lecz Mateo był szybszy. Uderzył go łokciem w nadgarstek, a pistolet upadł między lilie.

Daniel złapał Amelię za ramię.

— Idziesz ze mną.

— Puść ją.

— Ty nie rozumiesz, Alessandro. To wszystko miało należeć do mnie. Fundacja, port, udziały twojego ojca. Lucia miała podpisać przekazanie, a ty miałeś zostać uznany za człowieka, który zabił własnego ojca w walce o władzę.

— A Amelia?

Jego palce zacisnęły się na jej ramieniu.

— Ona miała potwierdzić, że widziała cię tej nocy w magazynie. Gdyby odmówiła, dokumenty znalezione w jej samochodzie zrobiłyby to za nią.

Amelia spojrzała na niego z bólem, który nie był już strachem.

— Chciałeś mnie zabić po gali.

Daniel nic nie odpowiedział.

Nie musiał.

Lucia zrobiła krok do tyłu i oparła się o stół z kwiatami.

— Daniel… powiedziałeś, że Sofia zmarła naturalnie.

— Bo tak było.

— Nie — powiedziała Amelia. — Moja matka nie miała chorego serca. Miała w organizmie środek, który podawałeś jej w lekarstwach.

Daniel spojrzał na nią gwałtownie.

— Skąd to wiesz?

Amelia wyjęła z torebki złożony dokument.

— Od lekarza, który bał się mówić. Ale dziś rano podpisał oświadczenie.

Wokół nas ludzie zaczęli odsuwać się od Daniela. Nie dlatego, że nagle stali się odważni. Po prostu zobaczyli, że jego plan przestał być bezpieczny.

Daniel chwycił stojący na stole świecznik.

Ruszył w stronę Amelii.

Złapałem go za nadgarstek.

Przez sekundę patrzyliśmy sobie w oczy. Jego twarz była mokra od potu, moja dłoń zaciskała się na jego ręce, a między nami leżały białe lilie, z których jedna przewróciła się na marmurową posadzkę.

— Puść — warknął.

— Całe życie myślałeś, że wszystko można kupić.

— Ty też.

— Nie. Ja odziedziczyłem rachunek.

Pchnąłem go na stół. Świecznik upadł, lecz płomień zgasł na mokrym obrusie. Mateo zabrał broń spod nóg ochroniarza. Pozostali ludzie Daniela odsunęli się od niego, jakby nagle przestał być ich pracodawcą, a stał się ciężarem.

Lucia patrzyła na podpisy w księdze.

— Twój ojciec naprawdę chciał oddać pieniądze tym rodzinom — powiedziała cicho.

— Chciał, ale nie zdążył.

— A ty? Co zrobisz z fundacją?

Spojrzałem na Amelię.

Przez dwa dni znałem ją jako przypadkową dziewczynę z naręczem kwiatów. Potem jako narzeczoną człowieka, który ją więził strachem. Teraz widziałem kobietę, która przez dwa lata mieszkała obok mordercy, żeby znaleźć prawdę o matce.

— Fundacja wróci do niej — powiedziałem.

Amelia pokręciła głową.

— Nie mogę prowadzić jej sama.

— Nie będziesz sama.

— Nie chcę twojej litości.

— To nie litość. To dług.

— Twój ojciec zostawił ci obowiązek, nie mnie.

— W takim razie potraktuj to jak pracę. Z własnym podpisem, własnymi rachunkami i prawem do wyrzucenia mnie z każdego zebrania.

Mateo parsknął śmiechem.

— To będzie pierwsza osoba, która naprawdę wyrzuci Alessandro z jego własnej fundacji.

Amelia spojrzała na niego.

— Nie żartuj.

— Nie żartuję. Widzę już ten dzień.

Daniel został zabrany przez ludzi, którzy wcześniej stali za nim. Nie przekazaliśmy go w ręce obcych, zanim nie odzyskaliśmy wszystkich dokumentów i nazwisk. Lucia podpisała rezygnację z udziałów następnego ranka. Nie zrobiła tego z żalu. Zrobiła to, bo zrozumiała, że Daniel ukrył przed nią prawdę o śmierci mojego ojca i Sofii.

To nie była skrucha.

To była cena.

Amelia nie wróciła ze mną do posiadłości. Pojechała do szpitala, gdzie czekał lekarz jej matki. Chciała usłyszeć wszystko osobiście, bez ksiąg, podpisów i cudzych interpretacji.

Spotkałem ją trzy dni później w fundacji.

Na stole leżały nowe formularze, stare rachunki i jedna z mosiężnych pszczół, którą zdjęła z płaszcza. Włosy miała związane ołówkiem, a na palcu wciąż nosiła plaster.

— Twój zakład — powiedziała, nie podnosząc wzroku.

— Pamiętasz?

— Pamiętam wszystko. Powiedziałeś, że pierwsza kobieta przechodząca przez twoje drzwi będzie twoja.

— Byłem idiotą.

— To akurat wiedziałam od pierwszego zdania.

Usiadłem naprzeciwko niej.

— Nie jesteś moja.

— Dobrze.

— I nigdy nie będziesz.

Dopiero wtedy spojrzała na mnie.

— Jeszcze lepiej.

Położyła przede mną dokument założycielski fundacji. W rubryce dotyczącej zarządzania zostawiła puste miejsce na mój podpis, lecz obok wpisała swoje nazwisko.

— Podpiszesz? — zapytała.

— Jeśli ty podpiszesz pierwsza.

— Dlaczego?

— Bo tym razem chcę wiedzieć, kto naprawdę wybiera.

Przez chwilę w pomieszczeniu było słychać tylko szelest papieru. Potem Amelia wzięła pióro.

Nie patrzyła na mnie, kiedy składała podpis.

Ja również nie próbowałem jej zatrzymać, gdy odsunęła dokument w moją stronę.

Podpisałem pod jej nazwiskiem.

Na zewnątrz czekały skrzynki świeżych kwiatów. Amelia podniosła jedną wiązankę lilii i podała ją wolontariuszce, która miała rozdać je rodzinom dzieci leczonych w fundacji.

Jedna z łodyg złamała się przy samej główce.

Amelia nie wyrzuciła jej. Włożyła ją do małej szklanej butelki stojącej przy księdze rachunkowej Sofii.

— Ta zostaje tutaj — powiedziała.

— Dlaczego?

Dotknęła mosiężnej pszczoły na stole.

— Bo moja matka zawsze mówiła, że nawet najmniejsza rzecz może znaleźć drogę do właściwego miejsca.

Spojrzałem na podpisy pod umową: jej, mój, a pod nimi blady ślad dłoni człowieka, który próbował kupić odkupienie zbyt późno.

Amelia wsunęła księgę do szuflady i przekręciła zamek, nie oddając mi klucza.

— Jutro o ósmej rano — powiedziała — zaczynamy od rachunków twojego ojca.

— Będę.

— I Alessandro?

— Tak?