Wpadłam do katedry podczas ślubu przywódcy mafii, a gdy mnie pochwycił, jego narzeczona nagle pobladła

Drzwi katedry otworzyły się trzy sekundy przed tym, jak Adrián Moretti miał powiedzieć „tak”.

Sześćset osób odwróciło głowy jednocześnie.

Stałam w progu, przemoczona przez ulewny deszcz nad Meksykiem, z jedną dłonią zaciśniętą na ciężkiej drewnianej framudze, a drugą przyciśniętą do brzucha. Każdy oddech rozdzierał mi żebra. Mój płaszcz kapał na marmurową posadzkę, a przy mankiecie wisiała mała mosiężna zawieszka w kształcie jaskółki — jedyna rzecz, którą zdążyłam zabrać z domu, zanim uciekłam.

— Adrián… — wyszeptałam.

Organy zagłuszyły moje słowa. Tylko mężczyzna przy ołtarzu je usłyszał.

Adrián Moretti uniósł głowę.

Nagle przestał słyszeć muzykę, deszcz uderzający w witraże i szepty rodzin, które od lat rządziły portami, kasynami i magazynami całego kraju.

— Klara?

Victoria Cruz, stojąca u jego boku w ślubnej sukni z kości słoniowej, powoli obróciła twarz. Jej diamentowy naszyjnik błysnął przy gardle.

— Adrián — powiedziała ostrzegawczo.

Nie spojrzał na nią. Zszedł z podwyższenia.

Próbowałam zrobić krok, ale kolana odmówiły mi posłuszeństwa. Poczułam zimny marmur pod podeszwą i nagle wszystko zaczęło odpływać.

Adrián dopadł mnie, zanim uderzyłam głową o posadzkę.

— Klara!

Jego ramiona były takie same jak dawniej: silne, gorące, zbyt znajome. Gdy rozchylił mój mokry płaszcz, zobaczył brzuch, którego nie dało się już ukryć.

Siedem miesięcy.

Widziałam, jak liczy w myślach. Osiem miesięcy wcześniej spaliśmy jeszcze w małym mieszkaniu nad gospodą w dzielnicy Robotniczej. Kłóciliśmy się o zepsuty podgrzewacz, piliśmy kawę z jednego wyszczerbionego kubka i planowaliśmy, że kiedyś wyjedziemy nad morze.

Potem jego ojciec zginął, Adrián przejął rodzinne imperium, a ja zniknęłam, zanim zdążyłam powiedzieć mu prawdę.

— Nie… — wydusił.

Otworzyłam oczy. Chwyciłam go za śnieżnobiałą koszulę.

— Wino…

— Co z winem?

— Nie pij go.

Pochylił się niżej.

— Mów do mnie.

— Wino podczas ceremonii… jest zatrute.

W katedrze zapadła cisza tak gwałtowna, że usłyszałam metalową zawieszkę u własnego rękawa.

Victoria zesztywniała.

— To brednie — syknęła.

Spojrzałam na Adriána, choć obraz rozpływał mi się przed oczami.

— Chcą cię zabić.

Potem straciłam przytomność.

Kiedy odziedziczył władzę po zamordowanym ojcu, ludzie nazwali Adriána Wilkiem. Miał trzydzieści dwa lata i twarz człowieka, który nigdy nie prosił o litość. Jednak teraz jego palce drżały, gdy przyciskał mnie do piersi.

— Lekarza! Natychmiast! — rozkazał.

Marcos Salgado, jego szef ochrony i przyjaciel od czasów szkolnych, rzucił się ku bocznym drzwiom.

— Nikt nie wychodzi z katedry — warknął. — Zamknąć wejścia.

Victoria podeszła o krok.

— Adrián, odłóż ją. Nie pozwolę, żeby ta kobieta zniszczyła mój ślub.

Spojrzałam na jej idealnie umalowane usta. Wiedziałam, że nie przyjechałam tu tylko po to, żeby ocalić Adriána. Przyjechałam, bo ktoś śledził mnie przez siedem miesięcy, a dziś rano znalazłam pod drzwiami kartkę z jednym zdaniem: Jeśli mu nie powiesz, dziecko umrze razem z nim.

Adrián uniósł wzrok.

— Marcos, przynieś moją teczkę.

— Panie, to może być pułapka.

— Powiedziałem: teczkę.

Marcos wybiegł. Po chwili wrócił z czarnym skórzanym neseserem, na którego zamku wisiała kropla deszczu. Adrián położył mnie ostrożnie na ławce, ale nie puścił mojej dłoni.

— Jeśli mnie słyszysz, zostań przytomna — szepnął.

Chciałam odpowiedzieć, lecz wtedy przy głównym ołtarzu rozległ się trzask odsuwanego stołu. Biskup, blady jak wosk, odsunął kielich.

Marcos otworzył teczkę.

Adrián wyciągnął rękę do pierwszej, zapieczętowanej koperty…

CZĘŚĆ 2

…a ja, leżąc na twardej ławce, zobaczyłam pod jego mankietem tę samą bliznę, którą całowałam kiedyś w naszym małym mieszkaniu.

— Nie otwieraj jej tutaj — wyszeptałam.

Adrián odwrócił głowę.

— Dlaczego?

— Bo ktoś czeka, aż to zrobisz.

Marcos zatrzasnął ciężkie drzwi katedry. Zamek zgrzytnął jak nóż przeciągnięty po szkle.

— Nikt nie wyszedł — powiedział. — Ale w bocznej zakrystii znaleźliśmy pustą butelkę po winie.

Victoria gwałtownie odwróciła się do niego.

— Pustą? Przecież kielich jeszcze stoi na ołtarzu.

— Właśnie dlatego jest problem — odparł Marcos.

Adrián ukląkł przy mnie. Pachniał deszczem, dymem i drewnem cedrowym z kościoła. Próbowałam podnieść głowę, ale brzuch napiął się boleśnie.

— Dziecko — powiedział. Nie pytał. — To moje dziecko?

W jego głosie nie było gniewu. Było coś gorszego: nadzieja, której bał się dotknąć.

— Tak.

Jego twarz stężała.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Bo w noc, gdy zginął twój ojciec, ktoś przyszedł do mieszkania. Znał twoje zwyczaje, kody i godzinę, o której wracasz. Powiedział, że jeśli zostanę, dziecko stanie się zakładnikiem twojej wojny.

— Kto?

Zanim odpowiedziałam, Victoria podeszła bliżej.

— To absurd. Zniknęła bez słowa, a teraz pojawia się w dniu mojego ślubu i opowiada o truciznach oraz dziecku. Adrián, ona chce pieniędzy.

Podniosłam się na łokciu.

— Gdybym chciała pieniędzy, nie weszłabym do katedry pełnej twoich ludzi.

Victoria uśmiechnęła się cienko.

— Właśnie dlatego przyszłaś. Lubisz widowiska.

— Wystarczy — powiedział Adrián.

Jedno słowo, a uśmiech zniknął z jej twarzy.

Lekarz rodziny, doktor Ibarra, przybiegł z bocznego korytarza. Przyłożył mi do nadgarstka zimne palce i obejrzał źrenice.

— Musimy przewieźć ją do kliniki.

— Nigdzie jej nie zabierzesz bez mojej ochrony — rzucił Adrián.

— Jeśli zacznie rodzić, będziecie żałować każdej straconej minuty.

Marcos wskazał na kopertę.

— Najpierw trzeba wiedzieć, kto mógł podmienić butelkę.

Adrián rozerwał pieczęć. W środku znajdowała się tylko karta z nazwiskiem i godziną: Elena Rojas, siedemnasta trzydzieści.

— Kim ona jest? — zapytałam.

Marcos pobladł.

— Była pokojówką w domu twojego ojca. Zniknęła po jego śmierci.

Victoria cofnęła się o krok.

— To nic nie znaczy.

— Skąd znasz jej nazwisko? — spytał Adrián.

— Nie znam.

— Właśnie je wypowiedziałaś — powiedziałam.

Victoria zacisnęła palce na bukiecie białych lilii. Jedna łodyga pękła z cichym trzaskiem.

Doktor Ibarra pomógł mi wstać. Wtedy poczułam pod palcami coś twardego w kieszeni płaszcza. Kartkę, którą znalazłam rano. Wyjęłam ją i podałam Adriánowi.

Przeczytał ją raz.

Potem drugi.

— Kto ci to dał? — zapytał.

— Leżało pod drzwiami.

Marcos wyrwał kartkę z jego dłoni.

— Panie, papier pochodzi z kancelarii notariusza Berrery. Ten sam znak wodny jest na dokumentach dotyczących małżeństwa.

Victoria spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Oskarżasz mnie?

— Jeszcze nikogo nie oskarżam — odpowiedział Marcos. — Ale ktoś z twojego otoczenia znał każdy szczegół ceremonii.

Z oddali dobiegł dźwięk telefonu. Jeden z ochroniarzy odebrał, wysłuchał kilku słów i podszedł do Adriána.

— Panie, znaleziono samochód przed katedrą. Silnik pracuje. W środku jest kobieta, która twierdzi, że ma dowód dotyczący pani Klary.

Adrián spojrzał na mnie.

— Elena Rojas?

Ochroniarz pokręcił głową.

— Nie. Powiedziała, że nazywa się Marta Moretti.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

— To niemożliwe — szepnął Adrián.

Jego matka nie żyła od dziewięciu lat.

Wtedy z zewnątrz dobiegł krzyk, a przez witraże przemknął czerwony błysk. Ktoś wystrzelił w powietrze…

CZĘŚĆ 3

…a tłum runął ku ławkom. Dzieci płakały, kobiety przewracały krzesła, a pod kopułą katedry rozszedł się zapach prochu.

Adrián zasłonił mnie własnym ciałem.

— Na ziemię!

Marcos wyciągnął broń, lecz nie oddał strzału. Po kilku sekundach zapanowała cisza, przerywana tylko moim przyspieszonym oddechem.

— To był sygnał — powiedział. — Nikt nie chciał trafić.

— Po co? — spytałam.

— Żebyśmy przestali patrzeć na ołtarz — odpowiedział Adrián.

W tym samym momencie drzwi zakrystii otworzyły się z hukiem. Do środka weszła drobna kobieta w granatowym płaszczu, przemoczona i blada. Za nią szedł ochroniarz.

— Elena Rojas — powiedziała, zanim ktokolwiek zdążył zapytać.

Adrián skierował ku niej broń.

— Podejdź powoli.

Kobieta zatrzymała się przy świeczniku. W dłoni ściskała metalową kasetkę, na której widniał herb jego ojca.

— Nie przyszłam was skrzywdzić. Przyszłam powiedzieć, kto wydał rozkaz.

Victoria prychnęła.

— To pewnie kolejna aktorka wynajęta przez Klarę.

Elena spojrzała na nią bez lęku.

— Widziałam panią w gabinecie pana Morettiego dwa dni po jego śmierci. Pani i notariusz Berrera przeglądaliście księgi rachunkowe.

Wśród gości przeszedł szmer.

Victoria uniosła brodę.

— Kłamiesz.

— Nie. I mam coś, czego nie da się wyjaśnić kłamstwem.

Elena postawiła kasetkę na ołtarzu i otworzyła ją kluczykiem wyjętym spod kołnierza. W środku leżała księga z pożółkłymi stronami oraz kopia aktu urodzenia.

Adrián podszedł pierwszy.

— Co to jest?

— Testament pańskiego ojca. Ten prawdziwy. Berrera sporządził drugi, kiedy odkrył, że pański ojciec zamierza przekazać część majątku dziecku, które miało się urodzić pani Klarze.

Poczułam, jak lodowate palce zaciskają mi się na brzuchu.

— On wiedział? — spytałam.

Elena skinęła głową.

— Pański ojciec dowiedział się o ciąży, zanim pani uciekła. Chciał zakończyć wojnę między rodzinami i oddać Adriánowi legalny zarząd, ale zastrzegł, że dziecko ma być chronione poza organizacją.

Adrián przerzucił strony. Na jednej widniał podpis jego ojca, na drugiej podpis Berrery, a na trzeciej lista przelewów dla prywatnej kliniki w Guadalajarze.

— To nie moja ręka — powiedział Adrián.

— Nie — odpowiedziała Elena. — Ale ten podpis jest prawdziwy.

Victoria zrobiła krok do tyłu.

— Dlaczego miałabym mieć z tym coś wspólnego?

Elena odwróciła księgę.

— Ponieważ to pani opłacała ludzi, którzy śledzili Klarę. Przelewy wychodziły z fundacji noszącej pani nazwisko. Berrera miał zdobyć dziecko, zanim Adrián dowie się o jego istnieniu. Dzisiejsze zatrute wino miało załatwić resztę.

— Nie! — krzyknęła Victoria.

Jej głos odbił się od kamiennych ścian.

Adrián patrzył na nią długo.

— Dlaczego?

— Bo twój ojciec obiecał mi miejsce u twojego boku! — wybuchła. — Powiedział, że tylko ja potrafię utrzymać tę rodzinę przy życiu. Kiedy dowiedziałam się o Klarze, zrozumiałam, że wszystko stracę. Ciebie, wpływy, przyszłość.

— Więc chciałaś zabić moje dziecko?

Victoria zakryła usta dłonią.

— Chciałam, żebyś nigdy się o nim nie dowiedział.

Marcos wyrwał kielich z rąk biskupa i powąchał jego zawartość.

— Nie ma w nim trucizny — powiedział.

Spojrzałam na niego.

— Co?

— Trucizna była w butelce przygotowanej dla Adriána, ale ktoś ją usunął przed ceremonią. Prawdziwy atak miał nastąpić później, podczas przyjęcia.

Elena pobladła.

— To niemożliwe. Człowiek Berrery miał pilnować butelki.

Telefon Marcosa zadzwonił. Odebrał, a potem spojrzał na Adriána.

— Berrera uciekł. Zabrał wszystkie księgi z magazynu i jedzie do portu.

Adrián spojrzał na Victorię, potem na mnie i na dokument z podpisem ojca.

— Jeśli wyjedzie, nigdy nie dowiemy się, kto naprawdę rozkazał zamordować mojego ojca.

Wtedy Elena wyjęła z kasetki jeszcze jedną kartkę.

— Panie Moretti… pański ojciec nie został zabity przez ludzi z konkurencyjnej rodziny. Podpisał własny wyrok dzień przed śmiercią. A nazwisko osoby, która go do tego zmusiła, znajduje się tutaj…