Przyszłam na rodzinną kolację narzeczonego z prezentem, lecz po jego słowach matka nagle przestała się uśmiechać

Miałam wejść do prywatnej sali restauracji, kiedy usłyszałam, jak mój narzeczony nazywa mnie najłatwiejszym sposobem na uratowanie rodzinnej firmy.

Zatrzymałam się przy uchylonych drzwiach, ściskając pudełko owinięte papierem w drobne miedziane liście. Kupiłam je tego ranka, bo Artur zawsze twierdził, że jego matka uwielbia stare mapy. W środku znajdowała się oprawiona mapa portów z 1932 roku. Teraz ciężar prezentu nagle wydawał się większy niż całej restauracji.

— Po ślubie wszystko da się naprawić — zaśmiała się jego matka, Helena.

— Właśnie o to chodzi — odpowiedział Artur. — Maja nie ma pieniędzy ani znajomości. Jest ładna, cicha i wierzy we wszystko, co jej powiem.

Przy stole ktoś zachichotał. Szkło zadźwięczało o porcelanę.

— Więc dlaczego właściwie chcesz się z nią ożenić? — zapytał jego ojciec, Roman.

— Bo jest łatwa.

To jedno słowo przeszło przeze mnie jak zimny metal. Nie poczułam łez. Poczułam coś gorszego: nagłe wyciszenie, jakby ktoś zgasił wszystkie wspomnienia, zostawiając tylko fakty.

Sześć miesięcy. Poranne kawy przynoszone do łóżka. Spacery nad rzeką. Jego dłoń na moim karku, kiedy mówił, że podoba mu się moja „zwyczajność”. Artur nie wiedział, że właścicielka firmy doradczej, w której rzekomo pracowałam jako zwykła konsultantka, stała właśnie za drzwiami jego rodzinnej sali.

Osiem lat temu założyłam Most Północny Logistyka z trzema pracownikami i jednym pożyczonym komputerem. Obecnie firma była warta ponad trzydzieści osiem milionów dolarów, a siedemdziesiąt jeden procent udziałów należało do mnie. Ukrywałam to nie z próżności, lecz ze strachu. Mój poprzedni partner po poznaniu prawdy zaczął zamieniać każdą rozmowę w propozycję inwestycji.

Artur miał dostać szansę poznać mnie bez pieniędzy.

Dostał ją. I właśnie ją zmarnował.

— Ona pomoże nam spłacić zobowiązania — powiedziała Helena. — Ciche kobiety zwykle podpisują wszystko, co podsunie im prawnik.

— Maja już myśli, że jesteśmy bogaci — odparł Artur. — Niech tak zostanie.

— Najważniejsze, żeby podpisała dokumenty dotyczące projektu Briarwood — wtrąciła jego siostra Klara. — Wtedy bank przestanie się dopytywać.

Projekt Briarwood. Nazwa zabrzmiała znajomo. Dwa tygodnie wcześniej mój dyrektor finansowy, Marek, pokazał mi analizę firmy deweloperskiej Wellsów. Słabe przepływy. Ukryte kredyty. Rosnące odsetki.

Weszłam do łazienki i spojrzałam na swoje odbicie. Na policzku miałam odrobinę pudru, a na palcu pierścionek, który Artur wybrał bez konsultacji ze mną.

Wyjęłam telefon.

„Nina, pilnie sprawdź Artura Wellsa i całą jego rodzinę. Majątek, długi, umowy, wszystko”.

Potem zadzwoniłam do Marka.

— Pamiętasz Wells Development i Briarwood?

— Tę firmę, która chce refinansowania? Ich liczby są fatalne.

— Wstrzymaj każdą zgodę. Żadnych listów intencyjnych.

— Maju, co się stało?

Spojrzałam na pudełko z prezentem.

— Właśnie dowiedziałam się, kim naprawdę jest mój narzeczony.

Po dwóch godzinach udawania, że nie słyszałam ani słowa, Nina pojawiła się w korytarzu. Miała twarz napiętą i cienką granatową teczkę pod pachą. Podeszła do mnie, położyła dłoń na zamku i powiedziała:

— Maju, zanim wejdziesz do środka, musisz zobaczyć, co znaleźliśmy…

CZĘŚĆ 2

Nina wysunęła z teczki pierwszy dokument, ale nie otworzyła go od razu. W korytarzu pachniało pieczonym rozmarynem, a zza drzwi dochodził śmiech Artura.

— Co to jest? — zapytałam.

— Umowa kredytowa Wells Development sprzed trzech lat. Podpis Romana Wellsa widnieje na pierwszej stronie. Na drugiej jest poręczyciel, którego nazwisko powinno cię zainteresować.

Przesunęła kartkę.

Zobaczyłam własne nazwisko.

Przez sekundę nie rozumiałam, co widzę. Litery układały się w moje imię, lecz podpis pod nimi był krzywy, zbyt mocno pochylony w lewo.

— Ja tego nie podpisałam.

— Wiem. Dokument został przygotowany na podstawie kopii twojego dowodu osobistego. Takiej, jaką wysłałaś Arturowi, kiedy rezerwował dla was podróż do Pragi.

Poczułam ucisk pod żebrami.

— On miał tylko skan do hotelu.

— Ktoś użył go do przygotowania poręczenia na cztery miliony osiemset tysięcy.

Zza drzwi dobiegł głos Heleny:

— Maja jest zbyt zajęta planowaniem ślubu, żeby czytać prawnicze drobiazgi.

Artur roześmiał się cicho.

Nina schowała dokument.

— Nie możesz teraz wejść tam sama. Musimy ustalić, co jeszcze mają.

— Właśnie dlatego wejdę.

Otworzyłam drzwi. Na stole płonęły wysokie świece, a obok talerza Artura stał kieliszek z odciskiem czerwonej szminki. Podniósł się z miną troskliwego narzeczonego.

— Kochanie, gdzie byłaś?

— Rozmawiałam z Niną. Przyniosła mi dokumenty do podpisania.

Helena zmrużyła oczy.

— W czasie rodzinnej kolacji?

— Skoro dokumenty są takie ważne, chyba nie powinny czekać.

Roman odłożył nóż. Metal zgrzytnął po talerzu.

— To zwykłe formalności dotyczące ślubu.

— Ciekawe — odpowiedziałam. — Klara wspomniała przed chwilą o Briarwood.

Klara zamarła z widelcem w dłoni.

Artur podszedł do mnie i położył rękę na moim ramieniu.

— Nie przejmuj się nimi. Mój ojciec chce tylko zabezpieczyć sprawy firmy.

— Czym?

— Twoim podpisem. To znaczy… wspólną odpowiedzialnością małżonków.

Marek przysłał mi wtedy wiadomość: „Nie zatwierdziłem niczego. Ale ktoś próbował pobrać z serwera pełny pakiet dotyczący Briarwood”.

Podniosłam wzrok na Artura.

— Czy ty próbowałeś dostać się do dokumentów mojej firmy?

Uśmiech zniknął z jego twarzy na ułamek sekundy.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— A wiesz, jak nazywa się firma, dla której pracuję?

Helena prychnęła.

— Przestań robić przedstawienie. Artur mówił, że jesteś konsultantką bez większych oszczędności.

— Tak mu powiedziałam.

Roman nachylił się nad stołem.

— Co to ma znaczyć?

Wyjęłam z torebki małą metalową wizytówkę. Nie było na niej mojego stanowiska, tylko nazwa firmy i numer identyfikacyjny właściciela. Położyłam ją obok świecy.

Artur spojrzał na nią i pobladł.

— Maja…

— Słucham.

— Skąd to masz?

Nina stanęła za moim krzesłem.

— To nie ona powinna odpowiadać na to pytanie.

Helena zacisnęła palce na serwetce.

— Kim ty jesteś?

Odpowiedziałam spokojnie:

— Osobą, od której chcecie pieniędzy.

Telefon Niny zawibrował. Przeczytała wiadomość, a potem spojrzała na mnie z wyrazem twarzy, którego nie widziałam u niej nigdy wcześniej.

— Maju, znaleźliśmy jeszcze jeden dokument. Tym razem podpisał go Artur. I jeśli data jest prawdziwa, wszystko zaczęło się dużo wcześniej, niż myślałaś…

CZĘŚĆ 3

— Pokaż mi — powiedziałam.

Nina położyła na stole wydruk przelewu. Papier był jeszcze ciepły od drukarki, a czarny tusz pachniał świeżo. W rubryce odbiorcy widniała spółka należąca do Klary. W tytule przelewu zapisano: „wynagrodzenie za pozyskanie narzeczonej”.

Pod spodem znajdował się podpis Artura.

— To niemożliwe — wyszeptał.

— Przelew wykonano pięć miesięcy temu — powiedziała Nina. — Tydzień po tym, jak poznaliście się na konferencji.

Klara odsunęła krzesło tak gwałtownie, że noga uderzyła w parkiet.

— To była zaliczka za konsultacje!

— Jakie konsultacje? — zapytałam.

— Nie masz prawa…

— Mam prawo wiedzieć, ile kosztowało twojego brata udawanie miłości.

Artur podniósł się, lecz Roman chwycił go za nadgarstek.

— Usiądź. Teraz.

Przez chwilę słyszałam tylko tykanie zegara nad kominkiem. Każde uderzenie rozcinało kolację na mniejsze kawałki.

Nina wyjęła kolejne kartki.

— Klara prowadzi agencję pośredniczącą w kontaktach biznesowych. Roman przekazał jej informacje o Maji, zanim Artur zaprosił ją na pierwszą kawę. Wiedzieli, że jest właścicielką Mostu Północnego Logistyka.

Artur spojrzał na mnie.

— Nie wiedziałem, ile masz udziałów.

— Ale wiedziałeś, że jestem właścicielką.

Nie odpowiedział.

To wystarczyło.

Helena podniosła się i uderzyła dłonią w stół.

— Artur, powiedz jej, że to nie tak!

— Miałem tylko zdobyć jej zaufanie — powiedział, patrząc na mnie. — Ojciec potrzebował czasu. Bank odrzucał każdy wniosek. Gdyby Briarwood upadło, stracilibyśmy wszystko.

— Więc postanowiliście mnie wykorzystać.

— Miałem się z tobą ożenić.

— To nie jest odpowiedź.

— Początkowo nie. Potem… naprawdę cię polubiłem.

Zaśmiałam się krótko, choć gardło miałam zaciśnięte.

— W którym momencie polubiłeś mnie bardziej niż cztery miliony osiemset tysięcy?

Roman poderwał się.

— Dosyć. Wszyscy podpiszemy ugodę i zapomnimy o tej rozmowie.

— Nie — powiedziała Nina. — Najpierw wyjaśnijmy drugi podpis.

Przesunęła na środek stołu kopię poręczenia. Pod moim sfałszowanym podpisem znajdowała się adnotacja notariusza. Świadkiem była Helena Wells.

Matka Artura przestała oddychać na kilka sekund.

— To nie mój podpis — powiedziała.

— Owszem, twój — odparła Nina. — Tyle że złożyłaś go jako świadek fikcyjnego pełnomocnictwa. I zrobiłaś to trzy dni przed poznaniem Mai przez Artura.

Artur odwrócił się do matki.

— Wiedziałaś o tym?

— Robiłam to dla rodziny!

— Dla rodziny czy dla domu w Briarwood? — zapytała Nina.

Helena pobladła. Roman próbował wyrwać jej dokument, lecz Klara cofnęła rękę.

— Nie dotykaj tego — powiedziała. — Jeśli to wyjdzie, wszyscy będziemy odpowiadać.

Wtedy zadrżał telefon Niny. Spojrzała na ekran i podała mi go bez słowa.

Wiadomość pochodziła od Marka: „Bank właśnie odblokował awaryjną linię kredytową dla Wells Development. Ktoś użył twojej firmy jako zabezpieczenia, mimo mojego zakazu. Transakcja została zatwierdzona przez osobę z twoim pełnomocnictwem”.

Podniosłam wzrok na Artura.

— Kto ma moje pełnomocnictwo?

Artur spojrzał na Romana. Roman na Helenę. A wtedy Klara wyszeptała:

— Maja, osoba, która zatwierdziła przelew, siedzi przy tym stole…