Miałam tylko dostarczyć suknię przyszłej żony szefa, lecz gdy założyłam niewłaściwą, jego narzeczona nagle zbladła

W chwili, gdy drzwi butiku eksplodowały od strzału, stałam przed lustrem w karmazynowej sukni, której nie miałam prawa nawet dotknąć.

Przez miesiąc Sebastian Valerio kazał mi znaleźć sobie żonę. Nie sekretarkę, nie kochankę i nie kobietę do dekoracji przy stole, lecz żonę, którą mógłby przedstawić komisji chicagowskiego podziemia. Odrzucił czternaście kandydatek. Jedna była córką senatora, druga właścicielką połowy portu, a trzecia przyniosła na spotkanie umowę małżeńską z gotowym podziałem majątku.

Każdą odprawił w ten sam sposób.

— Nie.

Ja musiałam potem dzwonić do ich rodzin i udawać, że decyzja nie była osobistą zniewagą.

Przetrwałam dwa lata u boku Sebastiana dzięki trzem zasadom: nigdy go nie okłamywać, nie dotykać jego biurka bez pozwolenia i nie zastanawiać się, dlaczego czasem patrzył na mnie tak, jakby zapomniał, co chciał powiedzieć.

Trzecia zasada zaczynała mnie wykańczać.

Następnego wieczoru Sebastian miał ogłosić narzeczoną. Wszyscy wiedzieli, że będzie nią Bianca Conti — olśniewająca, wpływowa i tak okrutna, że nawet jej ochroniarze unikali kontaktu wzrokowego.

Moim zadaniem było dowieźć jej suknię do butiku Madame Celeste.

Oczywiście wtedy nad Chicago rozpętała się ulewa.

Kiedy wpadłam do sklepu, miałam mokre włosy, zabłocone spodnie i rozcięte kolano. Suknia za dziewięćdziesiąt tysięcy dolarów pozostała sucha. Ścisnęłam pokrowiec obiema rękami, jakbym niosła dziecko.

— Suknia przeżyła — mruknęłam. — Ja nie jestem pewna.

Madame Celeste spojrzała na moje kolano i zniknęła na zapleczu. Wróciła z drugim pokrowcem.

— Dziesięć minut — oznajmiła.

— Nie mogę przebrać się w cudzą suknię.

— Możesz. I zrobisz to, bo wyglądasz, jakbyś miała za chwilę zemdleć na mojej podłodze.

W środku znalazłam karmazynowy aksamit. Nie czerwony jak krew, tylko głęboki, winny, połyskujący przy każdym ruchu. Krój nie próbował ukrywać szerokich bioder ani pełnych ramion. Został stworzony dla kobiety o takich kształtach jak moje.

Wsunęłam się w suknię, zapięłam haftki i podniosłam wzrok.

Przez chwilę nie rozpoznałam własnego odbicia.

Brzuch nie zniknął. Ramiona nie stały się węższe. Niczego nie udawałam. A jednak nie szukałam w lustrze rzeczy do poprawienia.

— Wyglądam… — wyszeptałam.

Nie dokończyłam.

Szyba przy wejściu rozprysła się z hukiem. Madame krzyknęła, a ja odruchowo chwyciłam metalowy stojak. Na zewnątrz zawyły opony.

— Zabezpieczyć wejście! — wrzasnął Dante, szef ochrony Sebastiana.

Serce podeszło mi do gardła.

Skoro Dante tu był, Sebastian musiał być niedaleko.

Ciężkie kroki zatrzymały się przed przymierzalnią. Zasłona odsunęła się gwałtownie. Sebastian stał za nią w mokrym czarnym płaszczu. Krew spływała mu z rozciętego czoła, a w dłoni trzymał pistolet.

Spojrzał na mnie.

Broń opadła.

— Harper?

— Tak.

— Co ty…

Głos uwiązł mu w gardle. Nigdy wcześniej tego nie widziałam. Zrobił krok, potem drugi. Jego wzrok zatrzymał się na sukni, ale nie było w nim rozbawienia ani krytyki. Było coś znacznie bardziej niebezpiecznego.

Sięgnęłam za plecy do zamka.

— Zdejmę ją.

— Nie.

Zastygłam.

— Słucham?

Sebastian podszedł bliżej.

— Nie zdejmuj jej.

— To nie jest moja suknia.

— Powinna być.

Wtedy drzwi butiku otworzyły się ponownie. Bianca Conti weszła do środka, otoczona dwoma mężczyznami. Najpierw spojrzała na Sebastiana, potem na mnie, a na końcu na karmazynowy aksamit.

Jej twarz zmieniła się w jednej sekundzie.

Cofnęłam się, lecz Sebastian natychmiast to zauważył.

— Co ona ma na sobie? — syknęła Bianca.

Sebastian odwrócił się ku niej. Jego twarz stała się zupełnie nieruchoma, a palce zacisnęły się na rękojeści pistoletu.

Bianca podeszła o krok.

— Powiedziałam: co ona ma na sobie?

Madame Celeste upuściła na podłogę srebrne nożyczki. Ich brzęk zabrzmiał jak ostrzeżenie.

A potem Bianca wypowiedziała zdanie, którego Sebastian najwyraźniej słyszał już zbyt wiele razy…

CZĘŚĆ 2

— Ta kobieta nie może pojawić się jutro przy moim boku — powiedziała Bianca. — Chyba że Sebastian chce, żeby wszyscy dowiedzieli się, jak bardzo lubi bawić się własną służbą.

W butiku zapadła cisza. Poczułam, jak ciepło ucieka mi z twarzy. Karmazynowy aksamit, który przed chwilą wydawał się zbroją, nagle zaczął ciążyć na ramionach.

— Harper nie jest służbą — odparł Sebastian.

— Och, wybacz. Jest twoją sekretarką, prawda? Tą, która nosi twoje dokumenty, odbiera telefony i biegnie, kiedy pstrykniesz palcami.

— Bianca — ostrzegł Dante.

— Nie wtrącaj się.

Sebastian stanął między nami. Woda kapała z jego płaszcza na marmurową posadzkę, tworząc ciemne plamy.

— Jeszcze jedno słowo o Harper i odwołuję jutrzejsze spotkanie.

Bianca uśmiechnęła się, lecz jej oczy pozostały zimne.

— Nie możesz. Komisja czeka na narzeczoną. Twój ojciec podpisał umowę, zanim umarł.

To zdanie uderzyło mnie mocniej niż huk wystrzału.

Sebastian odwrócił głowę.

— Skąd wiesz, co podpisał mój ojciec?

Bianca wzruszyła ramionami.

— Wszyscy wiedzą.

— Nie. Wszyscy wiedzą, że istniały rozmowy. Dokumentu nie widział nikt poza mną.

Uśmiech zniknął z jej ust.

Zapamiętałam ten moment. Mały, prawie niewidoczny skurcz pod jej lewym okiem. W mojej pracy nauczyłam się zauważać takie rzeczy. Ludzie zdradzali się nie słowami, ale tym, co robili z dłońmi.

Sebastian chwycił mnie za łokieć.

— Do samochodu.

— A suknia Bianki?

— Dante ją dostarczy.

— Nie — przerwała Bianca. — Ona pojedzie ze mną.

— Nie wydajesz mi poleceń.

— Jutro, o dwudziestej, cała komisja będzie patrzeć na kobietę stojącą obok ciebie. Jeśli wycofasz się teraz, twój wuj przejmie wszystkie dzielnice na południu. Chcesz wojny?

Sebastian patrzył na nią tak długo, że poczułam napięcie w jego palcach.

— Wojna już się zaczęła — powiedział.

Na ulicy znów rozległ się pisk opon. Dante podszedł do rozbitej witryny i znalazł pod ramą mały metalowy odłamek. Uniósł go w rękawiczce.

— To nie był przypadkowy strzał. Ktoś celował w boczne drzwi.

Bianca spojrzała na niego zbyt szybko.

Sebastian to zauważył.

W drodze do rezydencji siedziałam na tylnym siedzeniu obok niego. Karmazynowa suknia szeleściła przy każdym zakręcie, a ja trzymałam dłonie na kolanach, żeby nie dotknąć jego płaszcza.

— Dlaczego patrzyłeś na mnie w ten sposób? — zapytałam.

— W jaki sposób?

— Jakbyś zobaczył coś, czego nie powinieneś.

Sebastian milczał przez kilka sekund.

— Bo zobaczyłem coś, czego nie pozwoliłem sobie zobaczyć wcześniej.

— To nie jest odpowiedź.

— Wiem.

Kiedy dotarliśmy do rezydencji, na biurku w gabinecie czekała drewniana kaseta. Znałam ją. Sebastian trzymał w niej dokumenty ojca i nigdy nie zostawiał jej bez ochrony.

Na wieczku leżała koperta z moim nazwiskiem.

— Nie otwieraj — powiedział.

— Dlaczego?

— Bo jeśli mam rację, ktoś chce, żebyś to zrobiła.

— A jeśli się mylisz?

— Wtedy dowiemy się, kto próbuje cię wciągnąć w tę sprawę.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, drzwi gabinetu otworzyły się. Wszedł starszy mężczyzna w przemoczonym kapeluszu. Rozpoznałam go dopiero po chwili. To był Elias Moretti, dawny księgowy ojca Sebastiana, człowiek, którego od ośmiu lat uznawano za zmarłego.

Elias spojrzał na mnie w karmazynowej sukni i pobladł.

— Ona nie może tego nosić — wyszeptał.

— Dlaczego? — zapytałam.

Starzec podszedł do mnie, ale zatrzymał się tuż przed aksamitem. Jego palce drżały.

— Bo ten haft był znakiem umowy. A ta suknia miała nigdy nie trafić do Bianki.

Sebastian otworzył kasetę.

— Mów wszystko.

Elias spojrzał na zamkniętą kopertę z moim nazwiskiem, potem na mnie.

— Najpierw musicie wiedzieć, dlaczego twój ojciec kazał mi ukrywać pewne nazwisko. I dlaczego Bianca zrobi wszystko, żeby Harper nie dotarła jutro do sali komisji…

CZĘŚĆ 3

— Twoje nazwisko — powiedział Elias — znajduje się w umowie, którą Bianca próbowała przejąć.

Stałam przy biurku, a karmazynowy aksamit ocierał się o moje kolana. Nagle suknia przestała być pięknym przypadkiem. Poczułam pod palcami wypukły haft przy talii: trzy splecione gałązki laurowe i maleńką koronę.

— Co to znaczy? — zapytałam.

Sebastian spojrzał na Eliasa.

— Mów jasno.

Starzec wyjął z kasety pożółkły akt i położył go na blacie.

— Twój ojciec, Arturo Valerio, nie zawarł z rodziną Contich umowy małżeńskiej. Zawarł umowę ochronną. Po śmierci jego najstarszego syna majątek i wpływy miały przejść na osobę wskazaną przez świadka zewnętrznego.

— Na mnie? — zapytał Sebastian.

— Nie. Na Harper Evans.

Poczułam, jak uginają się pode mną nogi.

— To niemożliwe. Nie znałam pańskiego ojca.

— Znałaś jego sekret, choć o tym nie wiedziałaś — odparł Elias. — Twoja matka pracowała kiedyś w jego księgowości. Kiedy odkryła, że Bianca i jej brat wyprowadzają pieniądze z funduszu dzielnicowego, przekazała Arturo kopię rachunków. Potem zniknęła. Arturo obiecał, że jeśli coś mu się stanie, zabezpieczy ciebie.

Sebastian wziął akt do ręki. Na dole widniał podpis jego ojca oraz podpis mojej matki, Margaret Evans.

Nie widziałam jej podpisu od jedenastego roku życia. Rozpoznałam go natychmiast. Okrągłe litery. Długi ogon przy nazwisku.

— Moja matka nie żyje — wyszeptałam.

— Dlatego Bianca sądziła, że prawda umarła razem z nią — powiedział Elias.

Sebastian przewrócił kolejną kartkę.

— A suknia?

— Arturo zamówił ją dla kobiety, która miała zostać publiczną opiekunką funduszu. Nie dla narzeczonej. Haft oznaczał nazwisko chronione umową. Celeste przechowała suknię, bo wiedziała, że pewnego dnia wróci właściwa osoba.

Drzwi gabinetu otworzyły się z impetem. Bianca stała na progu. Za nią pojawił się jej brat Marco.

— Elias — powiedziała. — Powinieneś był umrzeć osiem lat temu.

— Próbowałem — odparł. — Ale twoi ludzie byli mniej dokładni, niż sądziłaś.

Bianca wyciągnęła dłoń.

— Oddaj dokument.

Sebastian złożył akt.

— Nie.

— Jeśli Harper pojawi się jutro przed komisją, fundusz zostanie jej przekazany, a ty stracisz prawo do dzielnic.

— Nie stracę. Uwolnię je od was.

Marco wysunął broń. Dante natychmiast stanął przy ścianie, a ja usłyszałam szczęk odbezpieczanej broni Sebastiana.

— Marco — powiedziałam, zanim ktokolwiek zdążył strzelić. — To Bianca kazała zaatakować butik?

Marco spojrzał na siostrę.

To wystarczyło.

— Miała tylko nastraszyć dziewczynę — wyrzucił z siebie. — Nie wiedziałem, że jej ochroniarz będzie tam tak szybko.

Bianca odwróciła się ku niemu z niedowierzaniem.

— Ty głupcze.

Sebastian nie podniósł głosu.

— Dante, zabierz ich.

— Zaczekaj — powiedział Elias. — Jest jeszcze druga strona umowy.

Wyjął z kieszeni mały mosiężny klucz.

— Arturo przewidział, że Bianca spróbuje zniszczyć dokument. Oryginał nie jest w tej kasecie. Jest w archiwum funduszu, pod szufladą oznaczoną nazwiskiem Margaret Evans.

Zanim zdążyłam zadać pytanie, telefon Sebastiana zawibrował na biurku. Spojrzał na ekran. Jego twarz stężała.

— Kto dzwoni? — zapytałam.

Sebastian odebrał. Słuchał przez kilka sekund, a potem podał mi telefon.

— To człowiek z archiwum.

Przyłożyłam aparat do ucha.

Usłyszałam drżący głos starszej kobiety:

— Pani Evans? Znalazłam teczkę pani matki. Ale ktoś jest już w budynku. I właśnie próbuje podpalić magazyn…