CZĘŚĆ 4
Anna rzuciła się do telefonu, ale Dima był szybszy. Chwycił kluczyki i wybiegł na korytarz. Piotr przewrócił stojak z parasolami, próbując zagrodzić mu drogę, lecz Dima odsunął go barkiem.
— Moje dzieci są w samochodzie! — krzyknęła Anna.
Pobiegliśmy za nim.
W garażu zapaliły się automatyczne lampy. Ich białe światło odbijało się od mokrej posadzki. Dima dopadł czarnego samochodu, ale zanim otworzył drzwi, z bocznego przejścia wyszła kobieta w czerwonym swetrze.
— Nie pojedzie pan — powiedziała.
Dima zatrzymał się.
Kobieta trzymała za rękę dwoje jasnowłosych dzieci. Chłopiec miał rozpiętą kurtkę, dziewczynka ściskała pluszowego lisa z urwanym uchem.
— Mamo! — zawołała dziewczynka i wyrwała się do Anny.
Anna przyklękła na mokrym betonie i objęła ją tak mocno, że dziecko zaprotestowało cichym jękiem.
— Co pani robi z moimi dziećmi? — zapytał Dima.
— To ja powinnam zapytać, co pan robił z nimi — odpowiedziała kobieta. — Jestem wychowawczynią Zosi. Pański syn powiedział mi, że tata zabiera ich do innego kraju i że mama nie może wiedzieć.
Dima pobladł.
— Zosia źle zrozumiała.
Chłopiec schował się za nauczycielką.
— Powiedziałeś, że mama jest niebezpieczna — wyszeptał.
Anna spojrzała na Dimę, ale nie podniosła głosu.
— Ile razy mówiłeś im, że jestem chora?
— Nigdy.
— Ile razy mówiłeś, że jeśli odejdę, stracą dom?
— Anna, przestań.
— Ile razy kazałeś im milczeć, kiedy przychodziła Marta?
Moje imię zabrzmiało w garażu jak coś obcego. Dziewczynka spojrzała na mnie z ciekawością.
Dima podszedł do Anny.
— Nie rób scen przy dzieciach.
— To ty zrobiłeś z naszego życia scenę, w której każdy miał wypowiadać twoje kwestie.
Piotr wyszedł zza mojego ramienia z segregatorem pod pachą.
— Zarząd czeka rano. A dokumenty są już skopiowane.
Dima spojrzał na mnie.
— Marta, możesz jeszcze wyjść z tego bez konsekwencji. Powiesz, że nie wiedziałaś, co podpisujesz. Ja zajmę się resztą.
Przez sekundę zobaczyłam mężczyznę z pierwszego spotkania. Wysokiego, spokojnego, pachnącego drogim oddechem kolońskiej wody. Mówił wtedy, że jestem jedyną osobą, przy której może być sobą.
Teraz zrozumiałam, że nie znałam jego prawdziwego oblicza. Znałam tylko rolę, którą opłacało mu się przy mnie odgrywać.
— Już raz chciałeś, żebym podpisała coś za ciebie — powiedziałam. — Nie podpiszę drugi raz.
— Jeśli otworzysz usta, stracisz pracę.
— Możliwe.
— I reputację.
— Tę reputację budowałeś na moim nazwisku.
Dima zrobił krok w moją stronę. Wychowawczyni odsunęła dzieci za siebie.
— Nie dotykaj jej — powiedziała.
To był pierwszy raz, kiedy ktoś wypowiedział te słowa przy nim. Prosto. Bez drżenia.
Pojechaliśmy do mieszkania Anny, ponieważ dzieci nie chciały wracać z ojcem do domu, a ona nie ufała, że Dima pozwoli im spokojnie zasnąć. O drugiej w nocy siedzieliśmy w jej salonie. Na stoliku stał kubek z pękniętym uchem, a Zosia spała na kanapie pod kocem w żółte gwiazdy.
Anna podała mi herbatę.
— Przepraszam — powiedziała.
— Za co?
— Za to, że przez chwilę myślałam, że jesteś jego wspólniczką.
— Ja przez trzy lata myślałam, że jesteś tylko przeszkodą.
Anna uśmiechnęła się bez radości.
— On bardzo dbał, żebyśmy nigdy nie usiadły przy jednym stole.
Piotr rozłożył dokumenty na dywanie. Znalazł jeszcze jedną umowę, tym razem dotyczącą mieszkania kupionego za pieniądze fundacji. Anna patrzyła na nią długo.
— To mieszkanie miało być dla dzieci — powiedziała.
— Nadal może nim być — odparł Piotr. — Jeśli zarząd uzna, że transakcja była częścią oszustwa.
— A jeśli nie?
— Wtedy będziemy walczyć inaczej. Ale już nie sama.
Rano, o ósmej, weszliśmy do sali posiedzeń. Na środku stołu stały szklane dzbanki z wodą, a przed każdym członkiem zarządu leżała kopia mojego rzekomego przyznania się do winy.
Dima siedział na końcu stołu. Ogolony, spokojny, w granatowym garniturze. Znowu miał tę twarz, której kiedyś ufałam.
— Zanim zaczniemy — powiedział — chcę wyjaśnić, że Marta działała poza zakresem obowiązków.
— Kłamie — przerwał Piotr.
Przewodnicząca podniosła rękę.
— Każdy zabierze głos po kolei.
Dima przedstawił swoją wersję. Mówił o mojej ambicji, błędach i rzekomym uzależnieniu od jego aprobaty. Nie użył słowa „kochanka”. Nie musiał. Wystarczyło, że patrzył na mnie z udawanym rozczarowaniem.
Kiedy skończył, Anna wstała.
— Mój mąż od pięciu lat wypłacał pieniądze z fundacji, którą założyliśmy dla dzieci. Przekonywał mnie, że rachunki są kontrolowane. Potem wmówił mi, że nie pamiętam podpisów.
Dima zacisnął palce na piórze.
— To prywatny konflikt małżeński.
— Nie — odpowiedziała Anna. — To twoje środowisko pracy, twoje fałszerstwa i pieniądze ludzi, którzy ci zaufali.
Piotr pokazał ślad matrycy na dokumencie. Następnie podał zarządowi umowę z odciskiem palca Dimy. Przewodnicząca długo oglądała oba papiery.
— Dlaczego, Dimo, twierdziłeś, że Marta podpisała ten protokół własnoręcznie?
— Bo widziałem, jak go podpisywała.
— Gdzie?
— W moim gabinecie.
— O której?
Dima spojrzał na mnie, potem na zegar.
— Nie pamiętam.
Piotr przesunął przed nim kalendarz.
— Podałeś zarządowi godzinę siedemnastą. O siedemnastej tego dnia byłeś jednak na spotkaniu z rzeczoznawcą. Podpisałeś listę obecności.
Dima zerwał się z krzesła.
— To niczego nie dowodzi!
— Dowodzi, że nie mogłeś widzieć tego podpisu — powiedziała przewodnicząca.
Po spotkaniu zarząd odsunął go od wszystkich projektów i zabezpieczył rachunki. Nie było wielkiej sceny ani kajdanek. Dima stracił coś, na czym zależało mu bardziej niż na pieniądzach: możliwość opowiadania innym, kim mają być.
Anna złożyła pozew o rozwód, ale nie zabrała dzieciom ojca. Ustaliła, że będzie mógł je widywać tylko wtedy, gdy przestanie posługiwać się nimi jak tarczą. To była jej decyzja, nie moja.
Ja odeszłam z firmy miesiąc później. Nie dlatego, że mnie wyrzucono. Zostałam, bo zarząd zaproponował mi stanowisko, którego Dima używał jako przynęty. Przyjęłam je na krótko, żeby uporządkować dokumenty i pomóc Piotrowi odtworzyć wszystkie przelewy, a potem założyłam małe biuro kontroli finansowej z jednym biurkiem i żółtą teczką na ważne sprawy.
Anna przyszła do mnie pewnego czwartkowego popołudnia. Nie po poradę.
Przyniosła kopertę z kawiarni.
— Zostawiłam ją wtedy pustą — powiedziała. — Chciałam tylko sprawdzić, czy przyjdziesz.
— A teraz?
— Teraz jest w niej coś dla ciebie.
Wyjęła zdjęcie. Nie przedstawiało pieniędzy ani dokumentów. Był na nim dziecięcy stół, a na nim kartka z krzywo narysowanym planem domu. Zosia dopisała pod spodem: „Miejsce dla Marty, jeśli chce”.
Poczułam pieczenie pod powiekami.
— Nie muszę być częścią waszej rodziny — powiedziałam.
— Nie proszę cię o to — odparła Anna. — Proszę tylko, żebyś nie pozwoliła mu odebrać ci również tej części siebie, która umiała kochać.
Nie odpowiedziałam od razu.
Wzięłam zdjęcie i schowałam je do żółtej teczki, tej samej, w której trzymałam kopie dokumentów Dimy. Obok leżała lista przelewów i kartka z nazwiskami ludzi, których próbował obciążyć własnym kłamstwem.
Wieczorem zadzwoniła Zosia.
— Ciociu Marto?
— Słucham?
— Mama mówi, że dobrze czytasz liczby. Pomożesz mi policzyć, ile ciastek upieczemy na kiermasz?
Zaśmiałam się. Pierwszy raz tego dnia naprawdę.
— Pomogę. Ale pod jednym warunkiem.
— Jakim?
— Żadnych tajnych podpisów bez przeczytania całej kartki.
Po drugiej stronie rozległ się dziecięcy śmiech. W tle Anna zawołała, że ciasto już rośnie.
Spojrzałam na dokument, który Dima podpisał własnym odciskiem palca. Ten mały, nieusuwalny ślad zamknął jego kłamstwo lepiej niż jakiekolwiek wyznanie.
A potem Zosia zapytała, czy na jej planie domu może dorysować jeszcze jeden pokój.
— Może — odpowiedziałam. — Tylko podpisz go swoim imieniem.
Przegapiłeś początek?
