Udawałem ciężką chorobę, żeby sprawdzić miłość Skyli, lecz po pięciu dniach jej powrót odebrał mi oddech

W chwili, gdy Skyla powiedziała, że leczenie kosztuje fortunę, zobaczyłem w jej twarzy coś, czego nie umiałem wtedy nazwać: nie strach o moje pieniądze, lecz strach o mnie.

Siedzieliśmy w małej kawiarni przy ulicy Kwiatowej. Był wtorek, kilka minut po dziewiętnastej, a za szybą mokry śnieg przyklejał się do latarni. Skyla ogrzewała dłonie o wyszczerbiony kubek herbaty. Na jej rękawie widniała biała plama po mące, bo wcześniej pracowała w piekarni.

— Lekarze mówią, że nie mogę dłużej czekać — powiedziałem.

To było kłamstwo. Najgorsze, jakie kiedykolwiek wypowiedziałem.

— Na co dokładnie? — zapytała cicho.

— Na zabieg. Kosztuje ponad dwieście tysięcy złotych. Rodzice nie mogą mi pomóc. Firma jest zamrożona, rachunki zajęte… nie wiem, co robić.

Skyla pobladła. Odstawiła kubek tak gwałtownie, że herbata wylała się na drewniany blat.

— Ile masz czasu?

— Kilka dni.

— Ile potrzebujesz ode mnie?

To pytanie powinno mnie zaboleć. Zamiast tego poczułem ulgę, bo właśnie na nie czekałem.

— Nic. I tak nie masz takich pieniędzy.

— Nie pytam, czy mam. Pytam, ile potrzebujesz.

Przez niemal dwa lata ani razu nie poprosiła mnie o pomoc. Sama opłacała studia, wynajem pokoju i jedzenie. Jeździła starym samochodem, który odpalał dopiero po trzeciej próbie, a książki kupowała używane, z podkreśleniami obcych studentów.

Kiedy proponowałem, że zapłacę jej czesne, odpowiadała:

— Chcę wiedzieć, że potrafię zrobić coś własnymi rękami.

Moi znajomi nazywali to przedstawieniem. Matka mówiła, że Skyla tylko udaje niezależną, czekając na właściwy moment. Ojciec ostrzegał mnie przy kolacji, że ludzie przyzwyczajeni do biedy potrafią bardzo długo grać rolę.

Ich słowa osiadały we mnie jak piasek w trybach. W końcu zacząłem patrzeć na każdy gest Skyli podejrzliwie.

Tamtego wieczoru podałem jej kwotę, której nie mogła zdobyć nawet po sprzedaży samochodu i wszystkich rzeczy, jakie posiadała.

— Znajdę sposób — powiedziała.

— Skyla, nie musisz…

— Nie mów mi, czego nie muszę robić. Powiedz, gdzie jest szpital.

Przez kolejne dwa dni dzwoniła do lekarzy, fundacji i banków. Widziałaem, jak zasypiała z telefonem w dłoni. O trzeciej nad ranem znalazłem ją przy kuchennym stole, z czterema kartkami zapisanymi drobnym pismem.

— Jest pożyczka dla osób w nagłej sytuacji — powiedziała. — Oprocentowanie jest straszne, ale…

— Nie bierz jej.

— Dlaczego?

Bo chciałem wiedzieć, czy zrobiłaby to dla mnie. Nie powiedziałem tego.

W piątek rano dostałem od niej wiadomość: „Wyjeżdżam na pięć dni. Nie dzwoń do mnie”.

Od razu zadzwoniłem. Potem jeszcze dziewięć razy. Telefon milczał.

Piątego dnia siedziałem w salonie, patrząc na zegar, i wmówiłem sobie, że jej cisza jest odpowiedzią. O siedemnastej trzydzieści usłyszałem klucz obracający się w zamku.

Skyla weszła powoli. Miała spękane dłonie, włosy związane gumką i granatową torbę przewieszoną przez ramię. Na jej policzku widniał ślad po smarze.

— Gdzie byłaś? — zapytałem.

Nie odpowiedziała. Postawiła torbę na stole i wyjęła z niej cienką, brązową teczkę.

— Skyla… co ty zrobiłaś?

Jej palce zatrzymały się na metalowym zapięciu. Uniosła wzrok, a ja zobaczyłem w nim nie tylko zmęczenie, ale też coś, co sprawiło, że serce zaczęło mi walić.

— Zanim ją otworzysz, obiecaj, że tym razem nie skłamiesz — powiedziała.

Dotknąłem zapięcia, lecz wtedy rozległ się dzwonek telefonu, a na ekranie pojawiło się imię mojego ojca…

CZĘŚĆ 2

Palec zawisł nad zieloną słuchawką, a Skyla cofnęła dłoń od teczki. W salonie pachniało mokrą wełną i smarem z jej ubrania. Ten zapach nie pasował do mojego domu, do białych kanap i szklanej witryny pełnej rzeczy, których nigdy naprawdę nie potrzebowałem.

— Nie odbieraj — powiedziała.

— To mój ojciec.

— Wiem.

Telefon dzwonił uparcie. W końcu odebrałem.

— Gdzie ty jesteś? — warknął ojciec. — Miałeś być w klinice.

Zamarłem.

Skyla spojrzała na mnie. Jej twarz nie wyrażała zdziwienia.

— Skąd wiesz, że mam być w klinice? — zapytałem.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Powiedziałeś mi o tym wczoraj.

Nie powiedziałem. Nie rozmawialiśmy od trzech dni.

— Nie, tato. Nie mówiłem.

— Przyjedź do firmy. Natychmiast.

— Po co?

— Musimy porozmawiać, zanim zrobisz coś głupiego.

Skyla wskazała teczkę.

— Najpierw przeczytaj — szepnęła.

Rozłączyłem się i otworzyłem metalowe zapięcie. W środku leżały rachunki, potwierdzenia przelewów i kartka z nagłówkiem uniwersytetu Skyli. Przez kilka sekund nie rozumiałem, co widzę.

— To nie jest twoje konto — powiedziałem.

— Nie.

— Dlaczego przelałaś pieniądze na mój rachunek?

— Bo powiedziałeś, że umrzesz bez leczenia.

Poczułem, jak twarz robi mi się gorąca.

— Skąd miałaś tyle pieniędzy?

Skyla usiadła. Jej kolana drżały, ale próbowała je przytrzymać dłońmi.

— Sprzedałam samochód. Pożyczyłam od właścicielki piekarni. Wzięłam zaliczkę za pracę na nocnej zmianie przez najbliższe trzy miesiące. Resztę dostałam od człowieka, który prowadzi warsztat przy dworcu.

— Od obcego?

— Nie był obcy. Naprawiał mój samochód za darmo, kiedy nie miałam pieniędzy. Powiedział, że skoro teraz chodzi o życie, on też może dołożyć.

W teczce znalazłem mały, pomięty kwit z lombardu. Dotyczył srebrnej broszki w kształcie kasztanowego liścia.

— A to?

Skyla zacisnęła usta.

— Pamiątka po babci.

— Sprzedałaś ją?

— Nie. Zostawiłam jako zastaw. Jeżeli nie oddam pieniędzy w ciągu miesiąca, przepadnie.

Odwróciłem wzrok. W gardle czułem ciężką kulę, ale nadal próbowałem znaleźć usprawiedliwienie.

— Mogłaś mi powiedzieć.

— Próbowałam. Dzwoniłam przez dwa dni. Potem zrozumiałam, że nie potrzebujesz ode mnie pieniędzy, tylko dowodu.

— Jakiego dowodu?

— Że cię nie zostawię, kiedy będziesz bez pieniędzy.

Te słowa uderzyły we mnie mocniej niż krzyk.

— Skyla, ja…

— Nie kończ. Jeszcze nie.

Wyjęła z teczki kolejną kartkę. Była podpisana przez dziekana jej wydziału.

— Co to jest?

— Wniosek o przerwę w studiach. Jeśli nie zapłacę czesnego do jutra do południa, stracę miejsce na uczelni.

— Przez ten wyjazd?

— Przez ciebie.

Nie powiedziała tego z wyrzutem. Właśnie dlatego zabolało bardziej.

Na dnie teczki znalazłem kopertę z pieczątką kliniki. Papier był pognieciony, jakby przez kilka dni ktoś ściskał go w dłoni.

— Co jest w środku? — zapytałem.

Skyla podniosła się gwałtownie.

— Tego nie chciałam ci pokazywać.

— Dlaczego?

— Bo jeżeli to przeczytasz, nie będziesz już mógł udawać, że chodziło tylko o twoją chorobę.

Wtedy telefon zadzwonił ponownie. Tym razem numer był nieznany. Skyla spojrzała na ekran i cała krew odpłynęła jej z twarzy.

— Kto dzwoni? — spytałem.

— Człowiek, z którym rozmawiałam w twojej klinice.

— Jakiej klinice?

Nie odpowiedziała. Połączenie przerwano, a sekundę później przyszła wiadomość: „Jeśli on nadal twierdzi, że jest chory, musisz powiedzieć mu prawdę”.

Skyla zamknęła oczy.

— On wie — powiedziała. — Twój ojciec wie, że to wszystko było kłamstwem…

CZĘŚĆ 3

— Co powiedział? — zapytałem, choć już znałem odpowiedź.

Skyla podniosła kopertę z pieczątką kliniki. Za oknem było ciemno, a światło lampy padało na jej spękane knykcie.

— Twój ojciec zadzwonił do mnie drugiego dnia — powiedziała. — Nie pytał, czy żyjesz. Pytał, ile jestem gotowa poświęcić.

Poczułem zimno pod żebrami.

— To niemożliwe.

— Powiedział, że ty nie jesteś chory.

Słowa zawisły między nami.

— Skąd miał wiedzieć?

— Bo to on wymyślił całą próbę.

Przez chwilę słyszałem tylko buczenie lodówki. Potem Skyla wyjęła z koperty kartkę, a za nią drugą. Na pierwszej znajdował się wydruk wiadomości wysłanej z numeru mojego ojca. Na drugiej widniała jego odręczna notatka z trzema zdaniami: „Nie przelewaj pieniędzy. Obserwuj, jak długo wytrzyma. Jeśli się wycofa, miałem rację”.

— To nie mój charakter pisma — powiedziałem automatycznie.

— Wiem. Dlatego poprosiłam panią Elżbietę z sekretariatu firmy, żeby to potwierdziła.

— Gdzie to znalazłaś?

— W biurze twojego ojca. Pojechałam tam, bo chciałam prosić go o pomoc. Nie wiedziałam, że zostawił dokumenty na biurku.

— Weszłaś do jego gabinetu?

— Nie sama. Sekretarka otworzyła mi drzwi. Była tam, kiedy przeczytałam notatkę.

W tej chwili rozległ się dzwonek. Ojciec stał za drzwiami razem z matką. Nie czekali na zaproszenie. Ojciec wszedł pierwszy, z twarzą napiętą jak skóra na bębnie.

— Oddaj te papiery — powiedział do Skyli.

— Nie — odpowiedziała.

Matka spojrzała na mnie.

— Synu, ona cię manipuluje. Chciała pieniędzy, więc teraz odgrywa ofiarę.

— Sprzedała samochód i zastawiła pamiątkę po babci — powiedziałem.

Ojciec prychnął.

— Właśnie. Zrobiła przedstawienie, żebyś poczuł winę.

Skyla wyjęła z teczki ostatnią kartkę.

— Pani Elżbieta podpisała oświadczenie. Napisała, że widziała, jak pański ojciec przygotował tę próbę. Widziałam też przelew na konto prywatnego konsultanta, który miał przekazać mi informację o rzekomej chorobie.

Ojciec rzucił się do przodu i wyrwał jej kartkę. Papier pękł na środku.

— To miało cię ochronić! — krzyknął do mnie. — Chciałem sprawdzić, czy nie jesteś ślepy!

— Sprawdzić mnie czy ją?

— Ciebie. Od miesięcy mówiłem, że ona wykorzystuje twoją słabość.

— To ty powiedziałeś mi, że mam udawać chorobę.

Matka zakryła usta dłonią. Ojciec zamarł z podartym dokumentem w rękach. Wreszcie prawda nie była już domysłem ani cudzą opinią. Wypowiedział ją sam.

Skyla spojrzała na mnie z bólem.

— Wiedziałeś od początku?

Nie potrafiłem kłamać po raz drugi.

— Tak.

Jej twarz zmieniła się tak, jakby ktoś zgasił w niej światło.

— A ja przez pięć dni myślałam, że możesz umrzeć.

— Skyla, przepraszam.

— Nie chcę przeprosin. Chcę wiedzieć, ile dla ciebie znaczy człowiek, którego trzeba wystawiać na próbę.

Nie znalazłem odpowiedzi.

Ojciec odłożył podarty papier na stół.

— Jeśli odejdziesz, wszystko dostaniesz z powrotem. Czesne, samochód, tę broszkę. Wystarczy, że przyznasz, iż przesadziłaś.

Skyla roześmiała się krótko, bez radości.

— Nie chcę pańskich pieniędzy.

Wtedy mój telefon zawibrował. Wiadomość pochodziła z dziekanatu. Termin zapłaty mijał następnego dnia w południe, a jej miejsce na uczelni miało zostać przekazane innej osobie.

Skyla przeczytała wiadomość i schowała telefon do kieszeni.

— Jutro wyjeżdżam — powiedziała.

— Dokąd? — spytałem.

— Tam, gdzie nikt nie będzie wiedział, że jesteś bogaty.

Chwyciła teczkę. Dopiero wtedy zobaczyłem, że na jej dnie leżał jeszcze jeden dokument, którego nie pokazała ani mnie, ani moim rodzicom. Podniosła go i spojrzała na podpis.

— Co to jest? — zapytałem.

Skyla odwróciła kartkę. Jej głos był ledwie słyszalny.

— Umowa, która może odebrać twojemu ojcu całą firmę…