CZĘŚĆ 4
— Na czym? — zapytałam.
Patrycja siedziała na brzegu łóżka Mateusza. Była noc, a lampka przy przewijaku rzucała na ścianę żółty prostokąt. W dłoni obracała smoczek dziecka, jakby próbowała znaleźć na nim odpowiedź.
— Na umowie kredytowej — powiedziała.
Poczułam, jak coś ciężkiego opada mi w żołądku.
— Jakiej umowie?
— Tej, którą Daniel podpisał, kiedy kupowaliśmy samochód. Powiedział, że potrzebuje mojego podpisu jako współkredytobiorcy, bo bank wymagał potwierdzenia dochodów. Wtedy zobaczyłam też twój podpis na dodatkowej kartce.
— Dlaczego miałby mieć mój podpis?
Patrycja podniosła wzrok.
— Powiedział, że dałaś mu kiedyś zgodę na poręczenie. Nie uwierzyłam mu, ale nie chciałam wszczynać awantury. Myślałam, że może naprawdę coś podpisałaś.
W pokoju zaszumiała elektroniczna niania. Każdy trzask z głośnika brzmiał jak czyjś oddech.
— Patrycjo, ja nigdy nie podpisywałam żadnego poręczenia.
— Wiem.
— Od kiedy to wiesz?
— Od dzisiaj. Zadzwoniłam do banku.
Wstała, podeszła do komody i wyjęła przezroczystą koszulkę. W środku znajdowała się kopia dokumentu z moim nazwiskiem. Podpis był podobny do tego z rezerwacji sali. Ta sama przesadnie wysoka litera K. Ten sam krótki, nerwowy zawijas na końcu.
Daniel nie zaczął kłamać z powodu chrztu.
Chrzest był tylko momentem, w którym zabrakło mu miejsca na kolejne kłamstwo.
Rano spotkałyśmy się z dyrektorem jego firmy w niewielkiej sali konferencyjnej. Na stole stała karafka wody, a obok niej miska z owocami, których nikt nie tknął. Weronika siedziała po lewej stronie dyrektora. Daniel po prawej. Miał na sobie granatową koszulę, ale mankiet drżał mu tak mocno, że metalowa spinka co chwilę uderzała o blat.
— Chcę, żebyście usłyszeli wszystko bez domysłów — powiedział dyrektor. — Weronika zgłosiła wykorzystanie danych pracowniczych. Klaudia przedstawiła dokument z podrobionym podpisem. Patrycja dostarczyła kopię wcześniejszej umowy.
Daniel spojrzał na mnie.
— Klaudio, nie chciałem cię skrzywdzić.
— Chciałeś, żebym zapłaciła za coś, czego nie zamawiałam.
— Myślałem, że się zgodzisz.
— A jeśli bym się nie zgodziła?
Otworzył usta, lecz odpowiedź nie przyszła. Weronika położyła przed nim wydruk wiadomości.
— Napisałeś, że „przekonasz ją poczuciem winy”. To nie było przypuszczenie. To był plan.
— Byłem pod presją.
— Każdy jest pod presją — powiedziała Weronika. — Nie każdy kradnie cudzy podpis.
Dyrektor przesunął w jego stronę kopertę.
— Zostaje pan odsunięty od projektów finansowych. Rozwiązujemy również umowę z zachowaniem procedury dyscyplinarnej. Nie ze względu na rodzinny konflikt, tylko na dostęp do danych i próbę obciążenia osoby trzeciej.
Daniel chwycił oparcie krzesła.
— Jeśli mnie zwolnicie, nie spłacę kredytu.
Patrycja, która siedziała obok mnie, spojrzała na niego bez łez.
— Ten kredyt spłacałeś moim nazwiskiem. A samochód, który kupiłeś, stoi pod naszym domem.
— Patrycja…
— Sprzedamy go. Nie będę mieszkać pod jednym dachem z kimś, kto fałszuje podpisy moich przyjaciół.
To był moment, którego się nie spodziewałam. Myślałam, że Patrycja będzie go tłumaczyć, bo tak robiła przez cały poranek, kiedy płakała i powtarzała, że może Daniel po prostu spanikował. Teraz jednak położyła na stole obrączkę.
— Nie składam dziś pozwu — powiedziała. — Nie dlatego, że ci wybaczam. Dlatego, że muszę najpierw zabezpieczyć siebie i Mateusza. Ale jutro rano podpiszesz zrzeczenie się dostępu do naszych kont i wyprowadzisz się do brata.
Daniel patrzył na obrączkę jak na przedmiot, którego nie potrafił rozpoznać.
— Chcesz zniszczyć rodzinę przez jeden chrzest?
— Nie. Ty ją niszczyłeś po kawałku, za każdym razem, kiedy mówiłeś, że to tylko mała przysługa.
Po spotkaniu Weronika zatrzymała mnie na korytarzu.
— Muszę pani coś wyjaśnić — powiedziała.
— Słucham.
— Ja naprawdę chciałam zostać matką chrzestną. Nie z miłości do Mateusza. Daniel obiecał, że jeśli pokaże mnie jako osobę organizującą ważną uroczystość, dyrektor rozważy jego awans, a ja dostanę udział w projekcie. Zgodziłam się, bo chciałam wygrać z inną kierowniczką.
— Czyli pani też chciała coś zyskać.
— Tak. I dlatego nie będę udawać niewinnej. To, że Daniel poszedł dalej, nie czyni mnie lepszą. Zapłacę za anulowanie rezerwacji i oddam Patrycji pieniądze, które wpłacił na dekoracje.
Patrzyłam na nią przez chwilę.
— Nie musi pani kupować sobie przebaczenia.
— Nie kupuję. Oddaję to, co powstało z kłamstwa.
Tydzień później chrzest odbył się w małej parafii na obrzeżu miasta. Bez wynajętej sali, bez firmowych gości i bez dekoracji większych od dziecka. Patrycja założyła Mateuszowi kremowy sweterek, a na jego kołnierzyku przyszyła maleńką drewnianą gwiazdkę.
Nie zostałam matką chrzestną.
Mimo to przyszłam.
Stałam z tyłu kościoła, obok ławki, na której Patrycja położyła torbę z pieluchami. Daniel nie usiadł obok niej. Przyjechał osobno i zatrzymał się przy filarze. Wyglądał na starszego, ale nie żałowałam go. Żal pojawiał się dopiero wtedy, gdy patrzyłam na Mateusza.
Po ceremonii Patrycja podeszła do mnie z małym pudełkiem.
— To dla ciebie.
W środku leżała moja łyżeczka z literą K. Ta sama, którą zostawiłam kiedyś u niej po kursie cukiernictwa.
— Znalazłam ją w szufladzie Daniela — powiedziała. — Trzymał ją razem z kopiami dokumentów. Pewnie wziął ją, żeby porównać podpis.
Przesunęłam palcem po wygrawerowanej literze. Metal był chłodny, ale znajomy.
— Zatrzymaj ją — dodała Patrycja. — Nie chcę, żeby cokolwiek po nim zostało u mnie.
— To nie jest jego rzecz.
— Wiem. Dlatego oddaję ją tobie.
Daniel podszedł kilka kroków. W ręku trzymał kartkę z adresem brata.
— Klaudio, chciałem przeprosić.
Patrycja odwróciła się do niego.
— Nie tutaj.
— Muszę jej powiedzieć…
— Nie musisz. Wszystko już powiedziałeś, kiedy podpisałeś za nią.
Spojrzał na mnie.
— Czy kiedyś mi wybaczysz?
Przez chwilę słyszałam tylko krople wody spadające z chrzcielnicy na kamienną posadzkę.
— Nie wiem — odpowiedziałam. — Ale wiem, że nie będę już udowadniać, że jestem dobrą przyjaciółką, płacąc za cudze decyzje.
Nie była to kara ani wielkie zwycięstwo. Była to granica, której wcześniej nie umiałam narysować.
Patrycja wzięła Mateusza na ręce. Mała drewniana gwiazdka na jego kołnierzyku poruszyła się, gdy dziecko ziewnęło.
— Klaudio — powiedziała — chcesz potrzymać go przez chwilę?
Tym razem nie odpowiedziałam z poczucia winy.
Podeszłam, ujęłam Mateusza ostrożnie i poczułam, jak jego dłoń zaciska się na moim palcu.
W drugiej ręce trzymałam łyżeczkę z literą K.
— Bez podpisów — szepnęła Patrycja, a ja po raz pierwszy tego dnia naprawdę się uśmiechnęłam.
