Żona zostawiła mnie z umierającym dziadkiem zamkniętym w pokoju, lecz po jednym jego rozkazie moja ręka zaczęła drżeć

Kiedy otworzyłem drzwi do tylnego pokoju, zobaczyłem człowieka, którego rodzina zostawiła bez wody na śmierć, a on nagle zacisnął palce na moim nadgarstku.

— Nie dzwoń po karetkę — wyszeptał Mikołaj Sawczuk.

Telefon prawie wypadł mi z ręki. Przez dwa lata słyszałem, że po udarze nie rozumie już słów, nie rozpoznaje ludzi i reaguje tylko ciężkim oddechem. Tymczasem jego spojrzenie było ostre jak świeżo naostrzony nóż.

— Pan mówi? — zapytałem.

— Mówię. Pamiętam. Myślę. A teraz zamknij drzwi.

W pokoju pachniało wilgocią, lekarstwami i czymś kwaśnym, co osiadło w gardle. Na stoliku stała pusta szklanka. Mikołaj miał spękane usta, zapadnięte policzki i dłonie tak zimne, że poczułem pod palcami niemal samą kość. Na zewnętrznej stronie drzwi wciąż wisiała stara metalowa zasuwka, wyrwana przeze mnie z kawałkiem drewna.

Trzy godziny wcześniej wróciłem z górskiego składu drewna. Przez trzy doby spałem po dwie godziny, próbując uratować dostawę wartą prawie dwieście tysięcy dolarów. Jechałem do domu cztery godziny przez deszcz, błoto i osuwiska, marząc tylko o tym, żeby Elena postawiła przede mną herbatę i spytała, jak sobie poradziłem.

Zamiast niej znalazłem na kuchennym stole kartkę przyciśniętą cedrową szkatułką.

„Polecieliśmy z rodzicami na Bahamy. Ty zajmij się ciężarem w tylnym pokoju”.

Pod spodem Elena dopisała: „Wracamy za dwa tygodnie. Nie wydawaj pieniędzy na opiekunki. I tak za dużo im zapłacono”.

Czytałem te zdania, aż litery zaczęły mi się rozmazywać. Jej rodzice, Wiktor i Halina, wyjechali razem z Tarasem, młodym doradcą finansowym, który od miesięcy krążył wokół rodzinnego przedsiębiorstwa. Mikołaj był jego założycielem. Po zawale rodzina przeniosła go do najmniejszego pokoju za pralnią.

Tylko ja tam zaglądałem.

Przynosiłem mu rosół, miękką fasolę, świeży chleb. Opowiadałem o pracownikach i maszynach, choć odpowiadał wyłącznie mrugnięciem. Elena śmiała się wtedy, nie odrywając wzroku od telefonu.

— Możesz równie dobrze rozmawiać z szafą — mówiła.

Teraz Mikołaj powoli sięgnął pod łóżko i wskazał komodę.

— Odsuń ją.

Komoda zostawiła na podłodze jasny półksiężyc bez kurzu. Pod jedną deską znalazłem wodę, saszetki z solami nawadniającymi, telefon, dokumenty i małą czarną pamięć przenośną.

Mikołaj wypił kilka łyków, potem oparł się o ścianę.

— Dwa lata udawałem bezwładnego — powiedział. — Chciałem zobaczyć, kto zostanie, kiedy nie będzie można już niczego ze mnie wyciągnąć.

— Dlaczego mnie pan wezwał?

— Bo byłeś jedyny.

Wybrał numer zapisany pod inicjałem lekarza.

— Doktorze, próba się skończyła. Proszę przyjechać z adwokatem.

Odłożył telefon i podał mi pamięć.

— Elena nie wyjechała na wakacje, Marku. Ona wyjechała, bo myśli, że już wygrała. Zanim zobaczysz, co tu jest, musisz wiedzieć, że w tej rodzinie ktoś od dawna przygotowuje dla ciebie rolę winnego.

Gdy dotknąłem kciukiem czarnej obudowy, na korytarzu rozległ się metaliczny zgrzyt klucza w zamku…

CZĘŚĆ 2

Klucz obrócił się raz, potem drugi. Mikołaj natychmiast wsunął pamięć przenośną pod fałdę koca, a ja przykucnąłem za komodą. Serce waliło mi tak głośno, że byłem pewien, iż usłyszy je osoba po drugiej stronie.

Drzwi uchyliły się i do środka zajrzała sąsiadka, pani Zofia, która od czasu do czasu przynosiła Mikołajowi lekarstwa. W ręku trzymała lnianą torbę, a na jej płaszczu lśniły krople deszczu.

— Panie Marku? — szepnęła. — To ja. Widziałam samochód Eleny na lotnisku, ale nie wiedziałam, czy mogę wejść.

Mikołaj uniósł palec.

— Zamknij za sobą.

Zofia zamarła. Torba wysunęła jej się z dłoni.

— Matko Boska… pan mówi.

— Od dawna — odparł. — Tylko nie przy nich.

W łazience, pięć minut później, doktor Lewandowski badał Mikołaja przy świetle małej lampki. Sprawdził puls, źrenice i ciśnienie. Jego twarz stawała się coraz twardsza.

— Jest skrajnie odwodniony — powiedział. — Jeszcze jedna doba i mogło dojść do niewydolności nerek.

— Właśnie dlatego nie dzwoniliśmy po karetkę — przerwał Mikołaj. — Najpierw muszę wiedzieć, czy mój dom jest obserwowany.

Adwokat, mecenas Bielski, przyjechał o dwudziestej drugiej. W mokrym kapeluszu i z teczką przyciśniętą do piersi wyglądał jak człowiek, który od lat czekał na tę noc.

— Pański telefon jest czysty — powiedział, kiedy zamknął drzwi. — Ale rachunki firmowe nie.

Mikołaj skinął na mnie.

— Powiedz mu, co znalazłeś.

— Dokumenty pod podłogą. Listę przelewów. I tę pamięć.

Bielski spojrzał na czarną obudowę, lecz jej nie dotknął.

— Co dokładnie było w tej szafce? — zapytałem.

Mikołaj długo milczał. Po raz pierwszy zobaczyłem, że jego gniew przykrywa coś cięższego.

— Przez ostatnie dwa lata Wiktor i Taras wypłacali pieniądze z firmy przez spółki, których właścicielem miała być Elena. Ale to nie jest najgorsze.

— Co może być gorsze od kradzieży?

— Podpisali dokument, według którego to ty miałeś zatwierdzać przelewy. Twój podpis podrobiono na podstawie formularzy z magazynu.

Zrobiło mi się zimno, choć w pokoju było duszno. Pomyślałem o stercie faktur, które Elena przynosiła mi wieczorami, mówiąc, że potrzebuje tylko mojego podpisu pod dostawą drewna.

— Dlaczego miałbym im w ogóle pomagać?

— Bo kiedy odkryją brak pieniędzy, wszyscy uwierzą, że zrobiłeś to dla siebie — odparł mecenas. — A Mikołaj, według ich planu, nie będzie mógł temu zaprzeczyć.

Z zewnątrz dobiegł szum opon. Reflektory przesunęły się po ścianie, zatrzymały na sekundę na metalowej zasuwie i zgasły.

Zofia podeszła do firanki.

— To nie był samochód Eleny. Ten ma tablicę z firmy.

Mikołaj wyciągnął rękę.

— Marku, włóż pamięć do telefonu.

— Teraz?

— Jeśli to, co podejrzewam, jest prawdą, za chwilę nie będziemy mieli czasu na ostrożność.

Podłączyłem urządzenie. Na ekranie pojawił się jeden plik, zabezpieczony hasłem. Mikołaj podał mi cztery cyfry.

— Data śmierci mojego syna — powiedział.

Hasło zadziałało. W środku znajdował się skan aktu własności, kilka przelewów i zdjęcie podpisanej umowy. Podpis Eleny widniał pod klauzulą, która odbierała jej wszystko, jeśli opuści dziadka bez opieki.

— To niemożliwe — wyszeptałem.

— Nie — powiedział Mikołaj. — Niemożliwe jest tylko to, że myślą, iż nie mam drugiego egzemplarza.

W tej samej chwili telefon na stole zadzwonił. Numer był zagraniczny. Mikołaj odebrał i włączył głośnik.

Przez kilka sekund słychać było wyłącznie szum morza.

Potem Elena powiedziała:

— Dziadek nadal oddycha, prawda? Bo jeśli nie, musimy natychmiast zmienić plan…

CZĘŚĆ 3

— Elena? — zapytałem, pochylając się nad telefonem.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Usłyszałem brzęk szkła i czyjś nerwowy śmiech. Mikołaj podniósł dłoń, żebym nie mówił dalej.

— Marek jest z tobą? — spytała Elena.

Jej głos był spokojny, niemal znudzony. Właśnie to przeraziło mnie najbardziej.

— Jest — odpowiedział Mikołaj.

— To dobrze. Powiedz mu, żeby nie ruszał żadnych dokumentów. Wszyscy wiemy, co zrobił z pieniędzmi.

— Wszyscy? — Mikołaj uśmiechnął się bez radości. — Wiktor, Halina i Taras przy basenie?

Po drugiej stronie ktoś gwałtownie odsunął krzesło.

— Dziadku, ty nie rozumiesz, w co się wtrącasz.

— Rozumiem doskonale. Rozumiem również, że przez dwa lata płaciłaś pielęgniarce za wpisywanie do kartoteki, iż nie rozpoznaję rodziny.

Doktor Lewandowski pobladł. Zofia zasłoniła usta dłonią. Ja poczułem, jak pod paznokciami zaciska mi się skóra.

— To nie tak — powiedziała Elena. — Chciałam tylko zabezpieczyć firmę.

— Przed kim? Przed człowiekiem, który ją założył, czy przed sobą?

Wtedy odezwał się Wiktor. Jego głos był szorstki, rozkazujący.

— Mikołaj, podpisz cesję i skończmy tę farsę. Jeśli nie, Marek odpowie za wszystkie przelewy.

Mecenas Bielski otworzył teczkę i wyjął dokument.

— Niech pan posłucha — powiedział do Mikołaja. — To oryginał umowy z depozytu notarialnego. Podpis Eleny uruchamia testamentową klauzulę. Jeśli pozostawiła pana bez jedzenia i wody, traci prawo do udziałów, a zarząd przechodzi na wskazanego opiekuna.

Elena musiała usłyszeć te słowa przez głośnik, bo nagle zaczęła mówić szybciej.

— To nie mogło zadziałać. Taras twierdził, że dokument zniknął.

Taras. To jedno imię wystarczyło, by wszystko ułożyło się w całość. Jego codzienne wizyty w biurze, pytania o moje podpisy, udawana troska o kondycję Mikołaja.

— Taras nie wiedział o drugiej kopii — powiedział Mikołaj. — Tak samo jak nie wiedział, że pani Zofia widziała, kto zamykał drzwi.

Zofia podeszła do telefonu.

— Widziałam Elenę trzy dni temu. Przyniosła kłódkę i powiedziała, że dziadek śpi. Wczoraj słyszałam, jak Wiktor mówił, że po powrocie będzie już po wszystkim.

Elena wybuchła:

— Nikt nie będzie ci wierzył!

— Będą — odparła spokojnie Zofia. — Bo mam kopię zeszytu, w którym zapisywałam każdą dostawę wody, której zabroniliście.

Mikołaj odłożył słuchawkę. W pokoju przez chwilę słychać było tylko kapanie kranu.

— To nie ja jestem twoim największym problemem — powiedział do mnie. — Największy problem leży w księgowości.

Otworzył ostatni dokument z pamięci. Widniał na nim numer rachunku, na który trafiały pieniądze firmy. Właścicielem konta był Taras, ale niżej znajdowała się adnotacja bankowa z podpisem Wiktora.

— Ukradli ponad milion — wyszeptałem.

— I chcieli, żebyś przyjął winę za całość.

Wtedy telefon zadzwonił ponownie. Tym razem nie był to numer zagraniczny, lecz numer naszej głównej księgowej, Marii.

Marek, pomyślałem, zanim odebrałem. Maria nigdy nie dzwoniła po godzinach.

— Panie Marku — powiedziała drżącym głosem. — Muszę panu coś przekazać. Znalazłam przelew, który pokazuje, że Elena nie była tylko wspólniczką tego planu. Ona wpłaciła pieniądze na konto, z którego opłacono…

Nagle usłyszałem trzask, krótki krzyk i głuchy upadek telefonu. Potem Maria wyszeptała jeszcze jedno zdanie, tak ciche, że musiałem przycisnąć aparat do ucha:

— Proszę nie ufać człowiekowi, który przywiezie panu dokumenty rano…