CZĘŚĆ 4
— Kim jest dawczyni? — zapytała Marta.
Doktor Lis nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na Pietro, jakby prosiła go o zgodę. On skinął głową.
— W zarodku nie ma materiału od innej dawczyni — powiedziała. — To błąd w dokumentacji. Materiał pochodzi od Eleny.
Marta zamknęła oczy.
Andrea oparł się o ścianę. Metalowa poręcz łóżka zadrżała, kiedy jego ramię o nią uderzyło.
— Powiedziała pani, że wykryto niezgodność — wyszeptał.
— Niezgodność dotyczyła informacji przekazanej Marcie. Andrea wpisał do systemu, że zarodek powstał z jej komórki jajowej. Badanie genetyczne wykazało coś innego.
Marta wyprostowała się powoli.
— Okłamałeś mnie przez siedem miesięcy.
— Bałem się, że odejdziesz.
— Bałeś się, że odejdę, kiedy dowiem się, że ukradłeś zarodek swojej żonie?
Andrea ruszył ku niej.
— Marta, posłuchaj mnie.
— Nie podchodź.
Zatrzymał się.
Marta położyła obie dłonie na brzuchu. Jej twarz była mokra od łez, ale mówiła spokojnie.
— Powiedziałeś, że wybrałeś mnie, bo jestem silna. Że zbudujemy własną rodzinę. A ty przyniosłeś do mojego ciała cudze dziecko i wmówiłeś mi, że jest moje.
— To nadal będzie nasze dziecko.
— Nie wiesz nawet, co znaczy „nasze”.
Pietro podszedł do stolika i wyjął z teczki jeszcze jeden dokument.
— Jest także umowa, którą podpisałeś trzy dni przed transferem.
Andrea spojrzał na kartkę.
— Tato, nie rób tego.
— Właśnie dlatego to robię.
Położył dokument przede mną. Zobaczyłam nazwę kliniki, datę i podpis Andrei. W umowie zapisano, że po urodzeniu dziecka Marta otrzyma pełne prawa rodzicielskie, a ja zrzeknę się wszelkich roszczeń do zarodka, ponieważ — jak twierdził — nie planowałam dalszego leczenia.
— Zawarłeś umowę za mnie — powiedziałam.
— Chciałem uporządkować sytuację.
— Sfałszowałeś mój podpis.
— Myślałem, że po porodzie zrozumiesz.
Poczułam, jak podnosi mi się żołądek. Nie przez ból po porodzie. Przez to, że człowiek, którego znałam dziesięć lat, przygotował dla mojego dziecka życie, w którym miałoby mnie nie być.
— Kiedy to zaplanowałeś? — spytałam.
Andrea milczał.
Pietro odpowiedział za niego:
— W dniu, w którym dowiedział się, że wasz ostatni zarodek jest zdolny do transferu.
Odwróciłam głowę.
Nagle wszystko połączyło się w jeden ciąg. Jego niechęć do kolejnych wizyt. Pośpiech, z jakim kazał mi podpisać dokumenty. Telefon, który zawsze zabierał do łazienki. Zdanie, że powinnam przestać żyć nadzieją.
— Ty wiedziałeś, że jestem w ciąży z Maxem, kiedy przeniosłeś drugi zarodek Marcie — powiedziałam.
— Nie wiedziałem, czy transfer się uda.
— Ale liczyłeś, że będziesz miał dwóch synów i żadnego obowiązku wobec mnie.
Andrea spojrzał na Maxa.
— Chciałem, żeby wszystko było prostsze.
— Dla kogo?
Nie odpowiedział.
Doktor Lis odebrała telefon i przez chwilę słuchała w skupieniu.
— Wynik badania serca jest dobry — powiedziała do Marty. — Dziecko rozwija się prawidłowo. Nie ma wady, o której pani mówił Andrea.
Marta drgnęła.
— On kłamał także w tej sprawie?
Doktor Lis spojrzała na Andreę.
— Wykorzystał niepełny opis badania, żeby skłonić panią do pozostania pod jego kontrolą. Powiedział pani, że tylko on może uzyskać pełne wyniki.
Marta roześmiała się krótko, ale w tym dźwięku nie było radości.
— Bał się, że odejdę. Więc zrobił ze mnie ciężarną zakładniczkę własnego kłamstwa.
Andrea spuścił wzrok.
Pietro wziął od niego kartę dostępu do kliniki.
— Jutro zarząd otrzyma pełny raport. Dziś nie wejdziesz już do żadnego pomieszczenia z próbkami.
— Chcesz zniszczyć mi życie.
— Nie. Chcę, żebyś przestał niszczyć życie innym.
— Jestem twoim synem.
Pietro spojrzał na niego długo.
— Właśnie dlatego tak długo ci ufałem.
Andrea podszedł do mojego łóżka. Zatrzymał się przy Maxie. Dziecko poruszyło ustami, szukając pokarmu. Instynktownie odwróciłam się od niego i poprawiłam kocyk.
— Elena — powiedział cicho. — Nie odbieraj mi dzieci.
— Nie odbieram ci Maxa.
— A drugiego?
— Nie wiem, jakie prawa będziesz miał do dziecka, które stworzyłeś przez oszustwo. Wiem tylko, że nie zdecydujesz o tym sam.
Marta wstała z krzesła. Jedną ręką podtrzymywała brzuch, drugą zdjęła z nadgarstka bransoletkę z małym srebrnym kluczem.
Podeszła do Pietra i podała mu ją.
— To otwiera szafkę, w której Andrea trzymał kopie dokumentów. Znalazłam ją rano. Bałam się, że jeśli odejdę, zabierze wszystko.
Pietro wziął klucz.
— Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej?
— Bo myślałam, że noszę jego i moje dziecko. A potem zobaczyłam podpis Eleny.
Spojrzała na mnie.
— Nie wiedziałam, że to twoja komórka. Przysięgam.
— Wierzę ci — odpowiedziałam.
Te słowa przyszły łatwiej, niż się spodziewałam. Marta nie była osobą, która odebrała mi męża. Była kolejną kobietą, której Andrea odebrał prawo do prawdy.
Pietro zadzwonił do dyrektorki kliniki i przekazał jej informacje o szafce. Nie wzywał nikogo do sali. Nie urządzał przedstawienia. Po prostu polecił zabezpieczyć dokumenty i zabronił Andrei wracać do pracy.
To wystarczyło, żeby cały jego plan zaczął się rozpadać.
Później, gdy pielęgniarka przyszła sprawdzić Maxa, Andrea próbował jeszcze raz podejść do łóżka.
— Mogę go potrzymać?
Spojrzałam na jego dłonie. Te same ręce, które podpisywały cudze zgody. Te same palce, które przez lata trzymały mnie za rękę po zabiegach, choć równocześnie układały za moimi plecami inne życie.
— Nie dziś.
— Elena, jestem jego ojcem.
— A ja jestem jego matką. I właśnie urodziłam go godzinę temu. Dzisiaj decyduję, kto go dotyka.
Pielęgniarka stanęła obok mnie. Andrea cofnął się.
Marta została jeszcze chwilę. Nie pytała, czy może zobaczyć Maxa. Nie próbowała udawać rodziny.
— Co teraz ze mną będzie? — zapytała.
Pietro odpowiedział:
— Otrzyma pani niezależnego lekarza i niezależną poradę prawną. Nie od Andrei. Nie z kliniki.
Marta skinęła głową.
— A dziecko?
Spojrzałam na jej brzuch.
— Dziecko nie jest winne temu, co zrobił jego ojciec.
Marta popatrzyła na mnie z bólem.
— Chcesz je ode mnie zabrać?
To było pytanie, którego bałam się najbardziej.
Pomyślałam o pięciu latach leczenia. O igłach. O pustym wyniku. O Maxie śpiącym przy moim boku. O zarodku, którego istnienie ukryto przede mną. O kobiecie, która zgodziła się urodzić go z miłości do mężczyzny, który nie powiedział jej prawdy.
— Chcę, żeby decyzję podjęto uczciwie — powiedziałam. — Nie przez jego kłamstwa.
Marta rozpłakała się i przytaknęła.
Andrea patrzył na nas obie. Chciał mieć jedną rodzinę, którą można przesuwać jak figury po planszy. Żonę, kochankę, dwóch synów i klinikę, nad którą miał kontrolę.
Stracił coś innego.
Kontrolę nad opowieścią.
Pietro poprosił go, żeby wyszedł. Tym razem Andrea nie protestował. Zatrzymał się jednak przy drzwiach i spojrzał na Maxa.
— On jest mój — powiedział.
— Jest także mój — odpowiedziałam. — A prawda o nim nie należy do żadnego z nas. Musimy ją dopiero ochronić.
Kiedy drzwi się zamknęły, doktor Lis położyła na stoliku dwa dokumenty: akt urodzenia Maxa i wynik zgodności zarodka.
Na pierwszym widniało moje nazwisko.
Na drugim — numer próbki, który Andrea próbował ukryć.
Pietro spojrzał na granatową teczkę.
— Co zrobisz z tym wszystkim?
Popatrzyłam na śpiącego syna. Jego maleńka dłoń zacisnęła się na brzegu kocyka z żółtą żyrafą.
— Zachowam każdy dokument — powiedziałam. — Nie po to, żeby go zniszczyć. Po to, żeby żadne z dzieci nie musiało kiedyś pytać, dlaczego wszyscy dorośli kłamali.
Marta stanęła przy łóżku, ale nie dotknęła Maxa. Położyła tylko srebrną bransoletkę na zamkniętej teczce.
Mały klucz zadźwięczał o metalowy stolik.
A ja po raz pierwszy zobaczyłam w nim nie znak zdrady, lecz dowód, że nawet najbardziej pilnowana tajemnica zawsze zostawia gdzieś zamek, do którego ktoś zachował klucz.
Przegapiłeś początek?
