Urodziłam syna po pięciu latach leczenia, a mąż przyprowadził do sali ciężarną kochankę — wtedy jego ojciec pobladł

Godzinę po porodzie zobaczyłam, jak mój mąż wchodzi do sali z ciężarną kobietą trzymającą go za rękę, jakby to ona właśnie urodziła mu dziecko.

Na piersi miałam naszego syna. Max spał przy moim boku, owinięty w biały kocyk z małą żółtą żyrafą wyszytą przy brzegu. Jego oddech był cichy, nierówny i tak delikatny, że bałam się poruszyć.

Wtedy Andrea uśmiechnął się do wszystkich.

— Chciałem, żebyście poznali Martę — powiedział. — W naszej rodzinie niedługo pojawi się kolejny człowiek.

W sali zapadła cisza.

Słyszałam tylko rytmiczne piknięcia aparatury przy łóżku. Moja matka przestała układać kwiaty w wazonie. Teściowa ścisnęła pasek torebki tak mocno, że pobielały jej knykcie. Pietro, ojciec Andrei, powoli zdjął okulary.

Spojrzałam na brzuch Marty, potem na splecione palce jej i mojego męża.

— Andrea… co to znaczy?

— Elena, nie rób sceny — odparł, jakbym właśnie zepsuła rodzinną fotografię.

Przez pięć lat poddawałam się leczeniu niepłodności. Zastrzyki, badania, punkcje, zabiegi, hormony i noce, podczas których płakałam w łazience, żeby nie obudzić jego. Za każdym razem Andrea obejmował mnie i powtarzał:

— Przejdziemy przez to razem.

Wierzyłam mu.

Kiedy w końcu zobaczyłam dwie kreski, płakaliśmy oboje. Myślałam, że właśnie spełniło się nasze największe marzenie.

A teraz stał przede mną z inną kobietą, która była w ciąży z nim.

— Marta jest moją partnerką — powiedział. — I urodzi moje drugie dziecko.

Moja matka poderwała się z krzesła.

— Wychodź stąd natychmiast.

— To także moja rodzina — odpowiedział Andrea.

— Nie w tej sali — syknęła.

Marta spuściła wzrok, ale nie puściła jego dłoni. Miała na sobie jasną sukienkę, a na nadgarstku cienką bransoletkę z małym srebrnym kluczem. Ten szczegół utkwił mi w pamięci, choć wtedy nie wiedziałam dlaczego.

— Zdradzałeś mnie, kiedy byłam w ciąży? — zapytałam.

Andrea westchnął.

— Nasze małżeństwo od dawna nie wyglądało normalnie.

— Przechodziłam przez leczenie, a ty miałeś romans.

— Nie wszystko kręciło się wokół ciebie.

Pietro podniósł głowę.

— Urodziła twojego syna godzinę temu.

— Wiem, tato.

— Nie. Ty tylko widzisz dziecko. Nie widzisz kobiety, która je urodziła.

Andrea zacisnął szczękę.

— Marta dała mi coś, czego w domu już nie miałem.

— Czego? — zapytałam.

Spojrzał na moje zmęczone ciało, na włosy przyklejone do czoła, na szpitalną koszulę i opuchnięte dłonie.

— Dawnej siebie.

To zdanie zabolało bardziej niż przyznanie się do zdrady.

Pietro zrobił krok w jego stronę.

— Powtórz.

Andrea nie odwrócił wzroku.

— Jestem mężczyzną. Mam potrzeby. Nie planowałem, że tak się stanie, ale Marta mnie rozumiała.

— Rozumiała cię w czasie, gdy twoja żona walczyła o życie i dziecko? — zapytał Pietro.

Andrea wzruszył ramionami.

— Nie będę się tłumaczył.

Wtedy Pietro wyjął telefon. Nie drżały mu ręce, ale jego twarz stała się zupełnie nieruchoma.

— Muszę zadzwonić do kogoś, kto powinien o tym usłyszeć.

— Do kogo?

— Do osoby, której nie poinformowałeś o swoim nowym dziecku.

Andrea zmarszczył brwi.

— Tato, nie teraz.

— Właśnie teraz.

Pietro wyszedł na korytarz. Marta pochyliła się do Andrei i coś wyszeptała. Odpowiedział jej cicho:

— Spokojnie. Mój ojciec jest w szoku.

Po pięciu minutach Pietro wrócił. Podał synowi telefon.

— Słuchaj uważnie.

Andrea przyłożył aparat do ucha.

— Halo?

Przez chwilę milczał. Potem uśmiech zniknął z jego twarzy. Zbladł, a następnie zaczerwienił się aż po szyję.

— Nie możecie tego zrobić.

Nikt się nie poruszył.

— To moje stanowisko. Pracuję tam od dwunastu lat!

Pietro patrzył na niego bez mrugnięcia.

Andrea zacisnął dłoń na telefonie.

— Co ma do tego moje życie prywatne?

Pietro odezwał się spokojnie:

— To nie jest już życie prywatne.

Andrea zasłonił mikrofon dłonią.

— Co zrobiłeś?

— Na razie poprosiłem, żeby porozmawiali z kimś, o kim ty zapomniałeś — odpowiedział Pietro.

Andrea ponownie przyłożył telefon do ucha, a osoba po drugiej stronie zaczęła mówić. Jego palce zadrżały.

Wtedy Pietro wyjął z kieszeni cienką, granatową teczkę i położył ją na stoliku obok mojego łóżka. Na okładce widniała naklejka z numerem, który natychmiast rozpoznałam z dokumentów mojego leczenia.

Pietro położył dłoń na teczce i powiedział:

— Elena, zanim Andrea dokończy tę rozmowę, musisz zobaczyć, co podpisał…

CZĘŚĆ 2

— Co to za teczka? — zapytałam, choć odpowiedź już ścisnęła mi gardło.

Pietro nie spojrzał na Andreę. Otworzył granatową okładkę. W środku znajdowały się wydruki, formularze i karta z zamrażarki kliniki. Papier pachniał środkiem dezynfekującym, takim samym jak korytarze, na których spędziłam pięć lat.

Andrea wyrwał telefon z kieszeni i odłożył go na stolik.

— Tato, nie masz prawa przynosić tu dokumentów kliniki.

— Mam większe prawo niż ty, skoro to ja ją założyłem.

Znałam klinikę Pietro. To tam przechodziliśmy większość zabiegów. Andrea pracował w niej jako koordynator embriologii. Powtarzał, że dzięki temu rozumie każdy etap mojego leczenia.

Nagle poczułam zimno pod łopatkami.

— Co podpisał? — zapytałam.

Pietro przesunął pierwszy dokument w moją stronę.

— Na razie chcę, żebyś sama zobaczyła nazwisko.

Andrea stanął między nami.

— Elena jest po porodzie. Nie będziesz jej teraz obciążał.

— Ty przyprowadziłeś kochankę do jej sali — odpowiedziała moja matka. — Nie udawaj opiekuńczego męża.

Marta nagle odezwała się cicho:

— Andrea, powiedz jej.

Odwrócił się do niej gwałtownie.

— Nie teraz.

— Właśnie teraz zaczyna się robić niebezpiecznie.

To zdanie sprawiło, że podniosłam wzrok. Marta nie wyglądała już na pewną siebie. Ściskała srebrny klucz przy nadgarstku, aż wbijał się jej w skórę.

— Co jest niebezpieczne? — zapytałam.

— Nic — powiedział Andrea.

Pietro prychnął.

— Kłamiesz nawet wtedy, gdy dziecko śpi obok ciebie.

Sięgnęłam po dokument. Na górze widniała nazwa kliniki, data sprzed siedmiu miesięcy i numer próbki. Pod nim zapisano: „materiał przeznaczony do transferu”. Nazwisko pacjentki było zamazane czarnym markerem.

— Dlaczego to ma numer mojego leczenia? — zapytałam.

Andrea pobladł.

— To dokument techniczny. Nie rozumiesz go.

— Pracowałam z tymi papierami przez pięć lat. Rozumiem wystarczająco dużo.

Pietro wyjął kolejną kartkę.

— W klinice wykryto niezgodność w rejestrze. Jedna z zamrożonych komórek zarodkowych została przeniesiona do programu transferowego bez zgody pacjentki.

W sali zrobiło się tak cicho, że słyszałam szelest folii pod kocykiem Maxa.

— Czyją komórkę? — spytała moja matka.

Pietro spojrzał na mnie.

— Tego jeszcze nie mogę powiedzieć bez potwierdzenia.

— Możesz — odezwał się Andrea. — To nie ma nic wspólnego z Eleną.

Pietro położył palec na ostatniej stronie.

— Właśnie dlatego dyrektorka kliniki telefonowała do ciebie. Znalazła podpis osoby zatwierdzającej transfer.

Andrea rzucił się do teczki. Pietro cofnął ją przed jego ręką.

— Nie dotykaj.

— To mój dział.

— Był.

Telefon na stoliku znów zadzwonił. Na ekranie pojawiło się nazwisko dyrektorki, doktor Wandy Lis. Pietro odebrał i włączył głośnik.

— Panie Pietro, przepraszam, że dzwonię w takiej chwili — powiedziała kobieta. — Ale sprawa nie może czekać.

Andrea zacisnął zęby.

— Wanda, porozmawiajmy później.

— Nie, Andrea. Rozmawialiśmy już wystarczająco długo.

Marta odsunęła się od niego o krok.

— Co ona wie? — zapytała.

Wanda milczała przez sekundę.

— Wiem, że zarodek przeniesiony do pani Marty nie pochodził od niej.

Marta zbladła.

— Co?

Andrea gwałtownie wyłączył głośnik.

— To pomyłka w dokumentacji.

— Nie — odpowiedział Pietro. — Pomyłką byłoby jedno pole. Tu są trzy podpisy, dwa numery próbek i jeden przelew.

— Jaki przelew? — zapytałam.

Pietro odwrócił ostatnią kartkę. Na dole widniała kwota i numer konta należącego do Andrei.

Mój mąż spojrzał na papier, potem na Martę.

— To nie tak, jak myślisz.

— A jak? — zapytała Marta.

Andrea otworzył usta, lecz nie zdążył odpowiedzieć.

Drzwi sali otworzyły się i stanęła w nich doktor Lis z pielęgniarką. W ręku trzymała małe pudełko zabezpieczone białą plombą.

— Przywiozłam wynik badania zgodności próbek — powiedziała.

Pietro odsunął się od łóżka.

Doktor Lis spojrzała najpierw na mnie, potem na Martę.

— Musimy ustalić, która z was jest biologiczną matką dziecka, zanim dokument zostanie odczytany…

CZĘŚĆ 3

Doktor Wanda Lis zamknęła za sobą drzwi i postawiła białe pudełko na metalowym stoliku. Plomba była nienaruszona. Na sali pachniało alkoholem medycznym i świeżo zaparzoną kawą z korytarza.

— Zanim cokolwiek powiem, muszę wyjaśnić procedurę — zaczęła.

— Niech pani mówi wprost — przerwałam. — Czy Marta nosi moje dziecko?

Andrea zrobił krok do przodu.

— Elena, jesteś osłabiona.

— Przestań mówić, co mogę znieść.

Doktor Lis otworzyła pudełko i wyjęła zapieczętowany wynik.

— Próbka zarodka oznaczona numerem siedemnaście została pobrana podczas leczenia Eleny. Komórka jajowa należała do niej, a materiał nasienny do Andrei.

Marta zasłoniła usta dłonią.

— To niemożliwe.

— Zarodek został zamrożony po jednym z państwa zabiegów — ciągnęła doktor. — Według dokumentacji miał pozostać w przechowaniu do czasu decyzji obojga pacjentów.

Spojrzałam na Andreę.

— Powiedziałeś mi, że wszystkie zarodki przestały się rozwijać.

— Lekarz tak wtedy ocenił.

— Ty byłeś tym lekarzem?

— Nie.

Pietro otworzył teczkę i wyjął kopię formularza.

— Był pracownikiem, który zatwierdził zmianę przeznaczenia próbki.

Andrea rzucił mu wściekłe spojrzenie.

— Nie masz pojęcia, dlaczego to zrobiłem.

— Więc powiedz.

Marta odsunęła się od niego, a jej bransoletka uderzyła o poręcz krzesła.

— Mówiłeś, że to nasze dziecko — wyszeptała.

— Jest nasze.

— Powiedziałeś, że pobrano je z mojej komórki jajowej.

— Musiałem tak powiedzieć.

— Musiałeś?

Andrea zacisnął pięści.

— Marta miała trzy nieudane próby. Jej lekarz powiedział, że kolejna może ją zniszczyć psychicznie. Elena miała zarodek, który i tak miał pozostać zamrożony.

Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

— „Miała”? To był mój zarodek.

— Chciałem mieć dziecko, które urodzi się bez kolejnych lat leczenia.

— Ty chciałeś? A ja nie miałam nic do powiedzenia?

Doktor Lis położyła drugi dokument obok pierwszego.

— Transfer wykonano siedem miesięcy temu. Zgoda została podpisana nazwiskiem Eleny, ale podpis jest sfałszowany. Numer identyfikacyjny użyto z konta pracowniczego Andrei.

Andrea przymknął oczy.

Pietro powiedział cicho:

— A przelew?

Marta odwróciła się do Andrei.

— Zapłaciłeś za transfer?

— To były koszty procedury.

— Z mojego konta zniknęło dwanaście tysięcy — powiedziała. — Mówiłeś, że klinika pobrała opłatę.

Spojrzała na niego z przerażeniem.

— Zapłaciłeś sam sobie.

Andrea nie odpowiedział.

Dziecko w moich ramionach poruszyło się i wydało cichy dźwięk. Natychmiast przycisnęłam Maxa do piersi. Całe ciało miałam obolałe, ale ten ból był prosty. Prawdziwy. Wiedziałam, skąd pochodzi.

— Marta nosi moje dziecko — powiedziałam.

— Tak — potwierdziła doktor Lis. — Zarodek jest genetycznie spokrewniony z Eleną i Andreą. Marta jest kobietą, która go urodzi, ale nie jest jego matką biologiczną.

Marta usiadła ciężko na krześle.

— On wiedział.

— Wiedział od dnia transferu — odpowiedziała doktor.

Andrea spojrzał na mnie.

— Chciałem, żeby Max miał rodzeństwo.

— Chciałeś odebrać mi decyzję o moim dziecku, a potem przyprowadziłeś jego matkę zastępczą do mojego łóżka i nazwałeś to rodziną.

Mój głos nie drżał. To przestraszyło mnie bardziej niż krzyk.

Pietro odebrał telefon, który znów zaczął wibrować. Tym razem słuchał krótko, po czym spojrzał na syna.

— Zarząd kliniki natychmiast odsunął cię od wszystkich próbek. Twoje uprawnienia zostały zablokowane.

Andrea ruszył w jego stronę.

— Nie możesz mnie wyrzucić.

— Mogę. I właśnie to zrobiłem.

— To moja kariera!

— Nie. To była moja klinika, którą przez lata traktowałeś jak prywatny magazyn cudzych nadziei.

Marta nagle podniosła głowę.

— Jest jeszcze coś — powiedziała.

Andrea zamarł.

Pietro spojrzał na nią uważnie.

— Co jeszcze?

Marta położyła dłoń na brzuchu.

— Lekarz powiedział mi, że dziecko może mieć wadę serca. Dlatego zrobiono dodatkowe badanie genetyczne.

Doktor Lis pobladła.

— Jakie badanie?

— To, którego wynik miałam dostać jutro. Andrea zabrał kopertę z gabinetu i powiedział, że wszystko jest w porządku.

W sali znów zapadła cisza.

Marta spojrzała na niego.

— Co ukryłeś przede mną?

Andrea cofnął się o krok. Doktor Lis sięgnęła po telefon.

— Pani Marto, wynik nie dotyczy tylko zdrowia dziecka. Wykryto także niezgodność z informacją, którą pani otrzymała podczas kwalifikacji.

— Jaką niezgodność?

Doktor Lis spojrzała na mnie.

— Ten zarodek ma jeszcze jedno źródło materiału, którego Andrea nigdy nie zgłosił. A dawczyni nie jest przypadkową pacjentką kliniki…