Odmówiłam teściowej kolejnych pieniędzy, a mąż zamknął mnie w łazience — wtedy usłyszałam, jak jego głos nagle się załamał

Kiedy zamek w łazience kliknął po raz drugi, zrozumiałam, że mój mąż nie próbuje już wygrać kłótni — on próbuje coś przede mną ukryć.

Stałam boso na zimnych kafelkach, a zza drzwi dochodził szelest przesuwanego krzesła. Andrij oparł je o klamkę tak, żeby nawet mocne pociągnięcie nie pomogło. W lustrze widziałam własną twarz, bladą i nieruchomą, oraz małą srebrną spinkę w kształcie liścia, którą rano wpięłam we włosy.

— Wyjdziesz, kiedy nauczysz się rozmawiać z moją matką — powiedział zza drzwi.

— Odsuń krzesło.

— Najpierw przeprosisz.

— Za to, że nie dam jej kolejnych dwóch i pół tysiąca hrywien?

Zapadła krótka cisza.

— Nie chodzi o pieniądze.

Właśnie wtedy poczułam, jak strach ustępuje miejsca czemuś znacznie gorszemu. Przez jedenaście lat słyszałam, że przesadzam, kiedy pytałam, na co idą moje przelewy. Co miesiąc wysyłałam Halinie dwa tysiące, a kolejne tysiąc dwieście jej młodszemu synowi Maksymowi. Zawsze miało to potrwać jeszcze tylko miesiąc.

W czwartkowy wieczór siedzieliśmy przy stole w naszej kijowskiej kuchni. Na talerzu stygnęły pierogi, a Halina ściskała pasek swojej torebki.

— Maksymowi podnieśli czynsz — oznajmiła. — Potrzebują jeszcze dwóch i pół tysiąca. Tylko przez kilka miesięcy.

Odłożyłam widelec.

— Nie.

Andrij podniósł głowę.

— Nawet się nie zastanowisz?

— Zastanawiałam się przez jedenaście lat. Co miesiąc daję waszej rodzinie trzy tysiące dwieście hrywien. Wystarczy.

Halina przycisnęła dłoń do piersi.

— Kiedy chodzi o twoją siostrę, potrafisz być hojna.

— Natalia sama płaci swoje rachunki.

— Czyli mój syn jest gorszy?

Andrij gwałtownie odsunął krzesło. Jego kubek uderzył o stół i pękł przy samym uchu.

— Upokarzasz moją matkę.

— Powiedziałam tylko „nie”.

Halina wyszła, szlochając, a ja nie pobiegłam za nią. To był pierwszy raz, kiedy pozwoliłam jej odejść bez przeprosin i bez przelewu.

Wtedy Andrij zmienił ton.

— Skoro tak, problem z mieszkaniem będzie dużo większy.

Zamarłam.

Mieszkanie kupiłam przed ślubem, za własne oszczędności i pieniądze ojca. Od kilku miesięcy stało puste. Halina miała zapasowy klucz, bo kiedyś nocowała tam przed badaniami.

— Jakim mieszkaniem?

— Zapomnij.

— Nie zapomnę.

Chwycił mnie za ramię. Poczułam, jak paznokieć wbija mi się w skórę.

— Nie jesteś teraz sobą.

— Puść mnie.

Wepchnął mnie do łazienki i zatrzasnął drzwi.

Telefon miał siedemdziesiąt procent baterii. Napisałam do Natalii: „Andrij zamknął mnie w łazience. Nie przychodź sama”. Potem włączyłam nagrywanie.

Przez kilka minut słyszałam tylko jego kroki. Następnie zadzwonił do Haliny.

— Mówiłem ci, żebyś nie zaczynała dzisiaj — syknął.

Przycisnęłam telefon do drzwi.

— Klucz nadal masz? — zapytał.

Serce uderzyło mi tak mocno, że aż zabolały mnie żebra.

Po chwili Andrij wypowiedział zdanie, które odebrało tej kłótni o pieniądze wszelki sens:

— Mamo, ona dowiedziała się za wcześnie…

CZĘŚĆ 2

— Mamo, ona dowiedziała się za wcześnie…

Palce zacisnęły mi się na telefonie tak mocno, że obudowa wbiła się w skórę. Nagrywanie wciąż działało. Przez drzwi słyszałam przytłumiony głos Haliny, ale nie rozumiałam słów.

— Nie, jeszcze niczego nie podpisała — odpowiedział Andrij. — Powiedziałem, że ją przekonam.

Przekonam. Nie zmuszę. Nie wyjaśnię. Przekonam.

Wysłałam Natalii kolejną wiadomość: „Chodzi o moje mieszkanie. Zapisz wszystko. Jeśli nie odpiszę, dzwoń po pomoc”.

— Otwórz drzwi — powiedziałam.

— Już ci lepiej?

— Otwórz.

Krzesło zaskrzypiało po panelach. Potem klamka opadła, lecz drzwi nie drgnęły.

— Przeprosisz mamę?

— Najpierw powiesz, co zrobiliście z moim mieszkaniem.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Usłyszałam, jak Andrij pociera dłonią kark. Znałam ten odgłos. Robił tak zawsze, kiedy kłamał i próbował wymyślić wersję, która zabrzmi rozsądnie.

— Nikt niczego nie zrobił.

— Przed chwilą powiedziałeś, że nie podpisałam jakiegoś dokumentu.

— Nie wiesz, co słyszałaś.

— Wiem, że trzymasz mnie zamkniętą w łazience.

— To dla twojego dobra.

Oparłam czoło o chłodne lustro. W szczelinie przy umywalce tkwił pojedynczy czarny włos. Patrzyłam na niego, żeby nie ulec panice.

W końcu krzesło odsunęło się.

— Wyjdź — powiedział Andrij.

Drzwi otworzyły się na kilka centymetrów. Zobaczyłam jego twarz i ślad po moich paznokciach na jego szyi.

Nie wyszłam.

— Odpowiedz mi.

— Halina znalazła kogoś, kto chce wynająć mieszkanie.

— Dlaczego miałabym o tym nie wiedzieć?

— Bo od razu robisz problem.

— To moje mieszkanie.

— Jesteśmy małżeństwem.

— To nie znaczy, że możesz nim dysponować.

Przez moment patrzył na mnie z czymś, czego wcześniej u niego nie widziałam. Nie złością. Obawą.

— Gdybyś była rozsądna, sama byś podpisała.

— Co miałabym podpisać?

Nie odpowiedział. Zamiast tego wyrwał telefon z kieszeni i sprawdził ekran. W tej samej chwili na korytarzu rozległ się dzwonek.

Andrij pobladł.

— Kto to?

— Natalia — powiedziałam.

— Nie prosiłem jej, żeby przychodziła.

— Ja prosiłam.

Podszedł do drzwi wejściowych, ale zanim je otworzył, dzwonek zabrzmiał ponownie. Tym razem ktoś zapukał trzy razy, mocno i równo.

— Olena! — zawołała Natalia. — Otwórz albo wyważę te drzwi razem z sąsiadem!

Andrij odwrócił się do mnie.

— Nie rób sceny.

— To ty zamknąłeś mnie w łazience.

Natalia weszła do środka, gdy tylko otworzył drzwi. Miała mokre od śniegu końcówki włosów i skórzaną teczkę pod pachą.

— Pokaż rękę — powiedziała.

— Nic mi nie jest.

— Olena.

Podwinęłam rękaw. Na skórze już ciemniały ślady palców.

Natalia spojrzała na Andrija.

— Co jest w mieszkaniu?

— Nic.

— W takim razie pojedziemy tam razem.

— O tej porze?

— Właśnie o tej porze.

Andrij zastąpił jej drogę.

— Nie macie po co tam jechać.

Natalia otworzyła teczkę. Wyjęła kartkę z adresem i fotografię wejścia do mojego mieszkania.

— Sąsiadka z naprzeciwka zadzwoniła do mnie dwadzieścia minut temu. Powiedziała, że od kilku dni ktoś wnosi tam pudła. A dziś widziała Halinę z mężczyzną w garniturze.

Andrij cofnął się o krok.

— Natalia, nie rozumiesz.

— To nam wytłumacz.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj.

Wtedy telefon Andrija zabrzęczał. Spojrzał na wiadomość, a jego twarz stężała.

— Kto napisał? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Natalia wyciągnęła rękę.

— Pokaż.

Andrij odwrócił telefon ekranem do dołu, lecz na sekundę zdążyłam zobaczyć początek wiadomości: „Jeśli właścicielka nie podpisze jutro do południa, tracimy zaliczkę…”

— Jaką zaliczkę? — wyszeptałam.

Andrij chwycił kluczyki z komody.

— Musimy tam pojechać.

— Dlaczego?

— Bo jeśli nie przyjedziemy przed nimi, wszystko się skończy…

CZĘŚĆ 3

— Bo jeśli nie przyjedziemy przed nimi, wszystko się skończy…

Natalia nie pozwoliła mu prowadzić. Pojechaliśmy jej samochodem, a Andrij siedział z tyłu, między mną a drzwiami. Przez całą drogę milczał. Co kilka minut zerkał na zegarek, jak człowiek, który wie, że czas działa przeciwko niemu.

Do budynku dotarliśmy o dwudziestej trzeciej czterdzieści. Na klatce schodowej pachniało mokrym tynkiem i kurzem. Sąsiadka, pani Zofia, czekała pod moimi drzwiami w wełnianym szalu.

— Mówiłam, że coś jest nie tak — powiedziała. — Wczoraj słyszałam, jak ten pan tłumaczył komuś, że mieszkanie niedługo będzie jego.

Andrij rzucił jej gniewne spojrzenie.

— To prywatna sprawa.

— Prywatna sprawa nie polega na wnoszeniu cudzych mebli do cudzego mieszkania — odparła.

Włożyłam klucz do zamka. Zanim przekręciłam, drzwi otworzyły się od środka.

Halina stała w przedpokoju. Za nią widziałam kartony, zwinięty dywan i stół, którego nigdy wcześniej tam nie było. Obok okna siedział mężczyzna w granatowym garniturze. Trzymał na kolanach teczkę.

— Olena — powiedział. — Dobrze, że pani przyjechała.

— Kim pan jest?

— Roman Sawczuk. Reprezentuję małżeństwo, które wpłaciło zaliczkę za to mieszkanie.

Poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod stóp.

— Jaką zaliczkę?

Roman wyjął z teczki dokument. Na pierwszej stronie widniał mój adres, moje imię i nazwisko oraz kwota trzystu tysięcy hrywien.

— Umowa przedwstępna — powiedział. — Zawarta trzy tygodnie temu.

— Ja jej nie podpisałam.

— Wiem.

To krótkie słowo sprawiło, że wszyscy zamilkli.

Andrij odwrócił się do niego.

— Mieliśmy to wyjaśnić jutro.

— Nie, Andriju. Mieliśmy jutro otrzymać podpis właścicielki. Dziś dowiedziałem się, że dokument, który mi pan przekazał, jest nieważny.

Halina zaczęła płakać.

— Nie mieliśmy wyjścia.

— Zawsze jest wyjście — odpowiedziałam. — Tylko nie zawsze wybieracie takie, w którym ja mam coś do powiedzenia.

Roman położył obok umowy kopię rzekomego pełnomocnictwa. Podpis wyglądał podobnie do mojego, ale litera „O” była zbyt okrągła. Ojciec nauczył mnie podpisywać dokumenty jednym charakterystycznym pociągnięciem. Ten podpis był kopią z mojego starego wniosku kredytowego.

— Kto to zrobił? — zapytała Natalia.

Andrij spuścił wzrok.

— Ja zaniosłem wzór do człowieka, który miał przygotować dokument.

— Czyli wiedziałeś? — zapytałam.

— Chciałem tylko kupić czas.

— Na co?

Halina ścisnęła pasek torebki.

— Maksym był winien pieniądze niewłaściwym ludziom. Powiedzieli, że zabiorą mu wszystko. Andrij obiecał, że sprzeda mieszkanie, spłaci dług i zostanie jeszcze na leczenie mojego serca.

— Sprzeda moje mieszkanie.

— Miał oddać pieniądze — wyszeptała.

Roman gwałtownie wstał.

— Pański brat podpisał mi pokwitowanie. Wziął zaliczkę w dwóch przelewach. Jeśli rano nie odzyskam pieniędzy, mój klient traci całe oszczędności.

Andrij podszedł do mnie.

— Olena, podpiszesz jutro. Potem wszystko ci wyjaśnię.

— Nie podpiszę niczego.

— Jeśli nie podpiszesz, Maksym może nie przeżyć.

— To nie jest mój dług.

— Jesteśmy rodziną!

— Rodzina nie zamyka człowieka w łazience, żeby wymusić zgodę.

W tej chwili mój telefon zadzwonił. Numer był nieznany. Odebrałam przy wszystkich.

— Pani Oleno? — odezwał się mężczyzna. — Nazywam się doktor Mykoła Hryn. Dzwonię ze szpitala. Pani ojciec właśnie został przyjęty. W jego dokumentach znaleźliśmy kopertę zaadresowaną do pani. Powiedział, że ma pani ją otrzymać natychmiast. I że jeśli Andrij jest przy pani, nie wolno mu jej przekazywać…