CZĘŚĆ 4

— Komu? — zapytałem.

Kobieta po drugiej stronie zawahała się.

— Tego nie mogę powiedzieć przez telefon. Dokument wymaga pańskiej obecności i odcisku palca.

Mateo patrzył na mnie, stojąc przy windzie.

— Jedziemy — powiedział.

— Ty nigdzie ze mną nie jedziesz.

— Bez mojej karty dostępu nie wejdziesz do sejfu.

Elena podniosła się z podłogi. Na jej skroni pojawiła się cienka smuga krwi.

— Ma ją Clara — powiedziała.

Poczułem w kieszeni metalowy klucz znaleziony w podszewce sukienki.

Numer osiemnaście.

Nagle zrozumiałem, że Clara nie zostawiła go przypadkiem. To nie był klucz do banku. To był klucz do skrytki w szpitalnej przechowalni, tej samej, w której Tommy trzymał dokumenty kierowców i zapasowe urządzenia.

— Mateo, odsuń się od windy.

— Dominic, posłuchaj mnie. Clara chciała cię zniszczyć.

— Clara chciała powstrzymać ciebie.

Drzwi windy rozsunęły się. Mateo zrobił krok do środka, ale Elena podstawiła mu nogę. Upadł na jedno kolano.

Nie wezwałem ochrony. Nie chciałem, żeby ktoś odebrał mi tę chwilę, ale przede wszystkim nie chciałem, żeby Mateo zyskał czas na kolejne kłamstwo.

— Powiedz mi, gdzie jest kierowca — zażądałem.

— Nie wiem.

— Kto zapłacił za samochód?

— Nie wiem.

— Kto kazał ci śledzić Clarę?

Mateo spojrzał na Serenę, która stała kilka metrów dalej.

— Ona.

Serena wydała z siebie zduszony krzyk.

— To nieprawda!

Mateo uśmiechnął się krzywo.

— Sama powiedziałaś, że jeśli Clara zacznie mówić, stracimy wszystko.

Elena wyjęła z kieszeni mały notes.

— Mam zeznanie kierowcy, który dostarczył samochód. Znalazłam go, zanim Mateo zdążył go uciszyć. Powiedział, że instrukcje przekazywała mu kobieta przedstawiająca się jako Serena.

Serena oparła się o ścianę.

— Tak, dzwoniłam do niego — powiedziała. — Ale nie zleciłam zabójstwa. Mateo powiedział, że chce tylko przestraszyć Clarę, żeby oddała dokumenty. Myślałam, że samochód będzie pusty.

— Wiedziałaś, że w środku jest Tommy — powiedziałem.

— Nie wiedziałam.

— A gdy wiedziałaś?

Serena zaczęła płakać, lecz jej łzy nie zmieniły niczego w korytarzu pachnącym chlorem.

— Kazałam Mateo zadzwonić po pomoc. Powiedział, że wszystko załatwi.

Mateo poderwał się.

— Nie słuchaj jej! To ona namówiła cię na wyjazd, ona znała twój harmonogram, ona wiedziała, kiedy będziesz ze mną!

Spojrzałem na Serenę.

To był moment, w którym mogłem ją znienawidzić bez reszty. Przez prawie rok dawałem jej pieniądze, kłamałem dla niej i niszczyłem własne małżeństwo. Ona zaś wykorzystała każdą moją słabość, żeby wejść do mojego życia.

Ale prawda była jeszcze bardziej bolesna.

— Clara nie pojechała tam po to, żeby spotkać Elenę — powiedziałem.

— Pojechała, bo dowiedziała się, że Lorenzo nie kontrolował zamachu — odpowiedziała Elena. — Chciała zawrzeć z nim rozejm. Wiedziała, że jeśli obaj zaczniecie się mścić, Mateo wykorzysta chaos i przejmie wszystko.

Przypomniałem sobie wiadomość Clary: „Chodzi o coś, co znalazłam”. Nie pisała o zdradzie. Pisała o firmie, o ludziach, którym ufałem.

I o mnie.

Wtedy chirurg ponownie otworzył drzwi sali.

— Potrzebuję rodziny pacjentki — powiedział.

— Jestem jej mężem.

— Pańska żona jest przytomna. Na krótko. Chce pana widzieć.

Mateo rzucił się za mną.

— Dominic, nie możesz wejść tam z pustą głową. Clara cię znienawidzi.

Odwróciłem się.

— Może ma do tego prawo.

— A jeśli umrze?

— Wtedy przynajmniej umrze, wiedząc, że przestałem cię słuchać.

W sali intensywnej terapii aparatura wydawała równy, lodowaty rytm. Clara była podłączona do respiratora, miała opatrunek na skroni i unieruchomioną lewą rękę.

Jej oczy otworzyły się, zanim zdążyłem podejść.

— Tommy? — wyszeptała.

Usiadłem przy niej.

— Nie przeżył.

Clara zamknęła oczy. Jej palce poruszyły się na prześcieradle.

— Powiedz mi prawdę — powiedziała.

Nie zapytała o Serenę. Nie zapytała, gdzie byłem.

To bolało bardziej.

— Zdradzałem cię — odpowiedziałem. — Przez prawie rok.

Jej oddech zadrżał.

— Wiedziałam.

— Dlaczego nic nie powiedziałaś?

— Bo zanim mogłam odejść, musiałam powstrzymać ludzi, którzy chcieli zabrać ci wszystko. Nawet jeśli nie zasługiwałeś, żeby to ratować.

Pochyliłem głowę.

— Klucz prowadzi do czego?

— Do koperty Tommy’ego. W schowku numer osiemnaście. Zostawił ją tam, zanim pojechał po mnie.

— Co w niej jest?

Clara spojrzała na mnie z trudem.

— Lista nazwisk. I twoje prawdziwe księgi. Nie te, które trzyma Mateo.

Jej ręka zacisnęła się na moim palcu.

— Dominic, nie oddawaj firmy bankowi.

— Bank powiedział, że aktywa mają trafić do wskazanej osoby.

— Do pracowników. Do fundacji Tommy’ego. Tak zapisałam.

— Wszystko?

— Wszystko, co zarobiłeś na umowach, o których nie wiedziałeś. Nie twoje mieszkanie. Nie moje leczenie. Tylko pieniądze ukradzione przez ludzi, którzy udawali, że chronią twoje nazwisko.

Spojrzałem na nią.

— A ty?

— Ja chcę tylko, żebyś podpisał dokumenty i powiedział prawdę o Tommy’m.

To był jej warunek. Nie zemsta. Nie pieniądze. Nazwisko człowieka, który umarł, ponieważ zbyt długo wierzył niewłaściwym ludziom.

Nad ranem w banku podpisałem przekazanie nielegalnie wyprowadzonych środków na fundusz dla rodziny Tommy’ego i pracowników firmy. Clara zachowała własne oszczędności oraz dom, ale nie chciała, żebym w nim mieszkał.

Mateo został zatrzymany przez ochronę banku, kiedy próbował użyć swojej karty dostępu do sejfu. Serena sama podpisała zeznanie przeciwko niemu. Nie uniknęła odpowiedzialności, ale przestała kłamać, zanim ktokolwiek zmusił ją do tego.

Lorenzo Moretti przyjechał do szpitala następnego dnia. Przyniósł dokument potwierdzający, że nie miał nic wspólnego z zamachem.

— Clara uratowała mojego syna przed ludźmi Mateo — powiedział. — Dług spłaca się inaczej niż zemstą.

Podał mi rękę.

Nie przyjąłem jej od razu.

— Najpierw pomóż rodzinie Tommy’ego.

— Już to zrobiłem.

Dopiero wtedy uścisnęliśmy dłonie.

Clara przeżyła, ale lekarze powiedzieli, że czeka ją długa rehabilitacja. Nie obiecała mi przebaczenia. Ja nie prosiłem o nie.

Codziennie przynosiłem jej nowe informacje o funduszu i odchodziłem, kiedy mówiła, że jest zmęczona.

Pewnego popołudnia poprosiła, żebym przyniósł klucz z numerem osiemnaście.

Położyłem go na jej stoliku.

— Tommy nosił go na łańcuszku — powiedziała. — Zgubił go dopiero podczas wypadku.

— Dlaczego mi go zostawił?

Clara przesunęła metal między palcami.

— Bo myślał, że jeśli ktoś ma jeszcze uratować tę firmę, to ty. Nie dlatego, że byłeś najlepszy. Dlatego, że byłeś jedynym człowiekiem, który mógł powiedzieć wszystkim, jak bardzo się mylił.

Zaśmiałem się cicho, ale oczy zaszły mi łzami.

— Nie wiem, czy umiem być takim człowiekiem.

— Zacznij od podpisu.

Podała mi dokument o funduszu.

Podpisałem go jej długopisem, tym samym, którym przez lata zapisywała na lodówce godziny moich rzekomych spotkań biznesowych.

Clara zabrała kartkę i spojrzała na podpis.

— Tym razem jest prawdziwy — powiedziała.

Za szybą oddziału czekała rodzina Tommy’ego. W dłoniach jego córki wisiał mały mosiężny brelok z numerem osiemnaście.

Clara wskazała ją ruchem głowy.

— Zanieś jej klucz.

Wyszedłem z sali i położyłem brelok na dłoni dziewczyny.

Nie powiedziałem, że jej ojciec umarł, ratując moją żonę.