Moja żona trafiła na stół operacyjny, gdy trzymałem za rękę kochankę — a wiadomość z jej telefonu odebrała jej uśmiech

Moja żona umierała kilka metrów ode mnie, kiedy trzymałem za rękę kobietę, z którą zdradzałem ją od jedenastu miesięcy.

Serena siedziała na szpitalnym łóżku i ściskała moje palce tak mocno, że pobielały mi knykcie.

— Nie zostawiaj mnie, Dom — wyszeptała. — Obiecaj.

— Nigdzie nie pójdę — odpowiedziałem.

Wypowiedziałem te słowa kilka minut przed tym, jak przez drzwi oddziału ratunkowego wbiegli sanitariusze z zakrwawionymi noszami.

Najpierw usłyszałem krzyki. Potem metaliczny szczęk kół. Na białym prześcieradle zobaczyłem zielony jedwab, poszarpany i nasiąknięty krwią. Kupiłem tę sukienkę Clarze w Paryżu, a ona żartowała, że wygląda w niej jak lampka choinkowa.

Teraz jej twarz była spuchnięta, rozcięta odłamkami szkła, a ciemne włosy przyklejały się do czoła.

— Clara! — rzuciłem się do noszy.

Sanitariusz oparł dłoń na mojej piersi.

— Proszę się odsunąć.

— To moja żona!

Spojrzał mi prosto w oczy.

— W takim razie niech pan pozwoli nam ją ratować.

Drzwi sali operacyjnej zatrzasnęły się przede mną. Na moich palcach została krew. Nie wiedziałem, czyja, ale czułem jej metaliczny smak w gardle, jakbym sam ją połknął.

Za plecami usłyszałem głos Sereny.

— Kim ona jest?

Odwróciłem się. Miała na sobie kremowy sweter, a na nadgarstku bransoletkę, którą dałem jej w dniu urodzin.

— Clara — powiedziałem. — Moja żona.

Serena cofnęła się o krok.

Mój telefon zawibrował. Cztery nieodebrane połączenia od Clary. Jedna wiadomość: „Zadzwoń. To pilne. Chodzi o coś, co znalazłam”.

Widziałem jej imię wcześniej, podczas gdy Serena płakała po przyjęciu. Wyciszyłem telefon. Nie chciałem tłumaczyć, dlaczego żona dzwoni do mnie, kiedy siedzę z inną kobietą.

Teraz ta decyzja wbijała mi się pod żebra.

O północy przyjechał Mateo Alvarez, mój najwierniejszy współpracownik. Podał mi informację bez zwykłego wstępu.

— Tommy Russo nie przeżył.

Tommy był kierowcą Clary od siedmiu lat. Znał każdy skrót, każdą ulicę, każdy samochód, który zbliżał się do naszej posiadłości.

— Co się stało? — zapytałem.

— Opancerzony samochód uderzył w ich auto na południu miasta. Jechał prawie sto dziesięć kilometrów na godzinę. Kierowca uciekł.

Wiedziałem, czyje terytorium to było. Lorenzo Moretti. Mój rywal, człowiek, który od lat próbował osłabić moje firmy.

— Dlaczego Clara tam pojechała? — spytałem.

Mateo zacisnął usta.

— Nie wiem.

— Wiesz więcej, niż mówisz.

Wyjął z płaszcza telefon Clary. Pęknięta jasna skórzana obudowa była poplamiona zaschniętą krwią. Clara wybrała ją sama, bo twierdziła, że mój czarny telefon wygląda jak groźba.

Odblokowałem ekran naszym dniem ślubu. W niedokończonej wiadomości widniał kontakt zapisany jako „E.M.”.

Clara pisała, że próbuje przekonać Lorenzo, by się wycofał, i że będę wściekły, kiedy dowiem się, co zrobiła.

Potem zobaczyłem imię Sereny.

Kliknąłem dane kontaktu. Mateusz nachylił się nade mną, a jego cień padł na popękany ekran.

Na wyświetlaczu pojawiło się nazwisko, którego nie spodziewałem się zobaczyć przy żadnej wiadomości mojej żony.

Elena Moretti.

Siostra mojego najniebezpieczniejszego wroga.

Wtedy drzwi sali operacyjnej otworzyły się, a pielęgniarka wbiegła do środka z metalową teczką w dłoni. Zatrzymała się przy mnie i powiedziała:

— Panie Valente, zanim lekarz podejmie decyzję, musi pan zobaczyć, co znaleźliśmy przy pańskiej żonie…

CZĘŚĆ 2

— Co znaleźliście? — zapytałem, ale pielęgniarka już odwracała się w stronę korytarza.

Mateo położył dłoń na moim ramieniu.

— Nie rób scen.

— Clara leży za drzwiami z pękniętą czaszką, a ty mówisz mi, żebym nie robił scen?

W poczekalni pachniało środkiem dezynfekującym i zimną kawą. Na plastikowym krześle obok siedziała Serena, blada jak ściana. Jej paznokcie wbijały się w papierowy kubek.

— Dom, może powinniśmy stąd wyjechać — powiedziała.

Spojrzałem na nią.

— My?

— Nie chciałam, żebyś dowiedział się o niej w taki sposób.

— O czym wiedziałaś?

Serena otworzyła usta, ale Mateo wszedł między nas.

— Później. Najpierw dowiedzmy się, czy Clara przeżyje.

— To właśnie próbuję zrobić — odsunąłem jego rękę. — A ty od początku tej nocy odpowiadasz za mnie.

Wtedy pielęgniarka wróciła z małą przezroczystą kopertą. W środku znajdował się metalowy klucz z wygrawerowanym numerem 18 i pomięty skrawek papieru.

— Znaleziono to w podszewce sukienki — wyjaśniła. — Lekarz poprosił, żeby przekazać panu wyłącznie osobiście.

Na papierze Clara napisała tylko: „Nie ufaj temu, kto pierwszy zaproponuje ci zemstę”.

Podniosłem wzrok.

Mateo stał obok mnie z twarzą pozbawioną koloru.

— Co oznacza klucz? — spytałem.

— Nie mam pojęcia.

— Kłamiesz.

Serena zaczęła płakać.

— Clara wiedziała o nas — powiedziała.

Słowa spadły między nami ciężej niż metalowy klucz.

— Od kiedy? — zapytałem.

— Od dawna.

— Dlaczego nic nie powiedziała?

Serena otarła policzek rękawem.

— Bo próbowała mnie ochronić.

Zaśmiałem się krótko, bez radości.

— Moja żona miała chronić kobietę, z którą ją zdradzałem?

— Nie rozumiesz — wyszeptała. — To nie zaczęło się od romansu.

Mateo nagle wyciągnął telefon.

— Elena Moretti jest tutaj.

Przy wejściu do poczekalni stała kobieta w granatowym płaszczu. Miała rozcięty łuk brwiowy i trzymała pod pachą cienką teczkę. Strażnik próbował ją zatrzymać, lecz Elena powiedziała coś cicho, po czym wskazała na drzwi operacyjne.

— Clara prosiła, żebym przyszła — oznajmiła.

— Clara jest nieprzytomna — odpowiedziałem.

— Była przytomna, kiedy Tommy wyciągał ją z samochodu. Powiedziała mi, że jeśli nie dotrze do szpitala, mam znaleźć ciebie.

— Dlaczego miałbym ci wierzyć?

Elena spojrzała na Serenę.

— Bo ona wie, co zrobił Mateo.

Serena odsunęła się od stołu. Kubek wypadł jej z dłoni i rozlał kawę na białe płytki.

Mateo gwałtownie ruszył w stronę Eleny.

— Nie waż się wypowiadać mojego imienia, jakbyś miała dowody.

Elena nie cofnęła się.

— Mam coś lepszego niż dowody. Mam podpis twojej siostry na umowie, którą próbowałeś ukryć.

— Mojej siostry? — spytałem.

— Lorenzo nie zlecił ataku na Clarę. Właśnie dlatego chciał, żebyś tak pomyślał. Ktoś wykorzystał jego ludzi, jego samochód i jego konflikt z tobą.

W korytarzu zabrzęczał wózek z narzędziami. Ten dźwięk przypomniał mi o Clarze za drzwiami, o jej pierścionku migającym pod jarzeniówkami.

— Powiedz wszystko — zażądałem.

Elena położyła teczkę na stole.

— Clara znalazła przelewy z twojej firmy. Pieniądze znikały przez fundację Sereny. Ale nie Serena była pierwszą osobą, która je podpisywała.

Serena zakryła twarz.

Mateo zrobił krok ku teczce.

— Dominic, nie otwieraj tego.

— Dlaczego?

— Bo jeśli to zobaczysz, nie będziesz już wiedział, komu możesz ufać.

Elena odsunęła zamek. W środku leżał jeden dokument, a na jego dole widniał podpis, który rozpoznałem natychmiast.

Nie należał do Sereny ani do Mateo.

Należał do mnie…

CZĘŚĆ 3

Należał do mnie, ale pod podpisem widniała data sprzed pięciu miesięcy, kiedy byłem w Zurychu.

— To niemożliwe — powiedziałem.

Elena rozłożyła dokument na metalowym stoliku. Papier zaszeleścił pod jarzeniówką.

— Właśnie dlatego Clara zaczęła wszystko sprawdzać.

Na pierwszej stronie znajdowała się zgoda na przelewanie pieniędzy z jednej z moich spółek do fundacji prowadzonej przez Serenę. Na drugiej — upoważnienie do podpisywania dokumentów w moim imieniu.

Podpis wyglądał jak mój. Był jednak zbyt równy, zbyt ostrożny.

— Kto to podpisał? — spytałem.

Elena wskazała Serenę.

— Ona może ci odpowiedzieć.

Serena siedziała na krześle, a jej dłonie drżały tak mocno, że bransoletka stukała o metalowy blat.

— Nie chciałam, żeby to zaszło tak daleko — powiedziała.

— Co zrobiłaś?

— Mateo znalazł mnie po tym, jak ojciec wyrzucił mnie z domu. Wiedział, że potrzebuję pieniędzy. Powiedział, że jeśli będę przy tobie, dostanę wszystko, czego chcę.

Poczułem, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

— Byłaś ze mną dla pieniędzy?

— Na początku.

— A potem?

Serena spojrzała na mnie.

— Potem naprawdę cię pokochałam. To nie usprawiedliwia niczego.

Mateo uderzył dłonią w stół.

— To bzdury. Serena sama chciała kontroli nad fundacją.

— Nie — przerwała mu Elena. — To ty wypłacałeś pieniądze. Ona podpisywała dokumenty, ale ty miałeś dostęp do księgowości.

Mateo odwrócił się do mnie.

— Dominic, przez lata wyciągałem cię z problemów. Każdy przelew był dla twojego bezpieczeństwa.

— A moja żona?

— Clara zaczęła zadawać pytania.

Elena wyjęła drugi arkusz.

— Znalazła też faktury za opancerzony samochód. Samochód należał do firmy, którą kontroluje twój człowiek. Nie Lorenzo.

Spojrzałem na Mateo.

Nie musiałem pytać.

— To ty kazałeś ich śledzić — powiedziałem.

Mateo zacisnął szczękę.

— Miałem zatrzymać Clarę, nie zabić ją. Kierowca spanikował.

— Tommy nie spanikował. Tommy nie żyje.

W tym momencie z korytarza dobiegł krzyk pielęgniarki. Drzwi sali operacyjnej otworzyły się, a chirurg wybiegł z zakrwawionymi rękawiczkami.

— Panie Valente, pańska żona odzyskała przytomność na kilka sekund — powiedział. — Wypowiedziała jedno nazwisko.

— Jakie?

Lekarz spojrzał na Mateo.

— Powiedziała: „Nie pozwólcie mu dotrzeć do sejfu”.

Mateo rzucił się do wyjścia.

Elena chwyciła go za płaszcz, lecz wyrwał się i uderzył ją barkiem. Upadła na kolano, a teczka zsunęła się na podłogę.

Ruszyłem za nim. Dogoniłem go przy windach, gdzie czerwone światło piętra odbijało się w chromowanych drzwiach.

— Dokąd idziesz? — zapytałem.

— Po to, co należy do mnie.

— Nic z tego nie należy do ciebie.

Mateo nacisnął przycisk windy. Jego twarz była spokojna, ale palec drżał.

— Zajrzyj do sejfu, Dominic. Wtedy zrozumiesz, dlaczego Clara pojechała na południe miasta.

Winda nie przyjechała. Zamiast niej mój telefon zadzwonił.

Na ekranie pojawił się numer banku, z którego korzystałem wyłącznie przy największych transakcjach.

Odebrałem.

— Panie Valente — powiedział kobiecy głos. — Pańska żona zostawiła instrukcję, która właśnie została uruchomiona. Jeśli nie pojawi się pan w banku przed świtem, wszystkie aktywa zostaną przekazane osobie wskazanej przez Clarę…