CZĘŚĆ 4

Nazwisko należało do księgowego Sergiusza, pana Wiktora Malca.

Wiadomość przeczytałam dwa razy.

— Co się stało? — zapytała Luba.

Podałam jej telefon.

Wiktor Malec nie był dla mnie obcym człowiekiem. To on po śmierci Sergiusza pomógł mi uporządkować rachunki i odprowadził mnie z cmentarza, kiedy zemdlałam przy grobie. Później wyjechał do córki i urwał kontakt. Byłam pewna, że testament, który sporządził Sergiusz, nie zawierał nic więcej niż zapis dotyczący mieszkania.

Pani Ewa przeczytała wiadomość i zmarszczyła brwi.

— Znam Wiktora. Prowadziłam kiedyś sprawy jego żony. Jeśli ma ostatnią stronę dokumentu, musimy ją zobaczyć.

— A jeśli to pułapka? — spytała Aline.

— Wtedy pojedziemy razem — odpowiedziała Luba.

Denis szarpnął się w stronę telefonu.

— Daj to!

Pani Marta zasłoniła sobą Aline.

— Proszę się cofnąć.

— To moja rodzina!

— Rodzina nie grozi matce dziecka dokumentami, których sama nie rozumie.

Słowa Marty trafiły w niego mocniej niż krzyk. Denis opuścił ręce, lecz Halina nadal stała sztywno przy ścianie.

— To wszystko było dla niego — powiedziała nagle. — Mój syn miał długi.

Denis odwrócił głowę.

— Mamo, przestań.

— Pożyczył pieniądze od ludzi, których nie powinien był spotkać. Myślałam, że mieszkanie rozwiąże problem.

Aline patrzyła na niego, jakby po raz drugi widziała obcego człowieka.

— Dlatego wróciłeś?

— Bałem się.

— A ja miałam sama wychowywać Mirona, żebyś mógł spłacić długi?

Nie odpowiedział.

Pojechaliśmy do Wiktora jeszcze tego samego wieczoru. Mieszkał w małym domu nad warsztatem zegarmistrzowskim. Na korytarzu pachniało olejem do mechanizmów, a z pokoju dobiegało nierówne tykanie zegarów.

Wiktor czekał przy stole. Miał na sobie brązowy sweter i trzymał laskę między kolanami.

— Myślałem, że przyjedziesz wcześniej, Tamaro — powiedział.

— Nie wiedziałam, że istnieje powód.

Położył przed nami grubą kopertę, tym razem opieczętowaną kancelaryjnym lakiem w kształcie liścia.

— Sergiusz prosił mnie, żebym przechował ją do dnia, w którym Aline skończy osiemnaście lat albo urodzi dziecko. Cokolwiek nastąpi później.

Aline wciągnęła powietrze.

— Dlaczego?

— Bo twój ojciec wiedział, że jego brat Marek pożyczał pieniądze Halinie. Wiedział też, że dług może kiedyś zostać skierowany przeciwko tobie.

— Marek był bratem Sergiusza — powiedziałam. — Zmarł przed nim.

— Ale jego podpisy i zobowiązania zostały. Halina przejęła część dokumentów. Sergiusz odkrył, że próbowała dopisać mieszkanie do zabezpieczenia długu.

Wiktor wyjął z koperty ostatnią stronę testamentu.

„Jeśli ktoś wykorzysta moje nazwisko, by zastraszyć Tamarę lub Aline, Wiktor ma przekazać im całą dokumentację. Tamara nie może ukrywać przed córką prawdy, nawet jeśli prawda ją zrani. Aline ma sama zdecydować, czy chce znać ojca i czy chce przyjąć jego pieniądze.”

Pod dokumentem znajdowała się lista przelewów. Sergiusz przez lata odkładał pieniądze na konto powiernicze dla Aline. Nie były ogromne, ale wystarczały na spłatę prawdziwego długu i leczenie Mirona.

Aline odsunęła kartki.

— Tata przygotował to wszystko, a ja nawet go nie pamiętam.

— Miał nadzieję, że kiedyś przeczytasz — odparłam.

— A ty dlaczego milczałaś?

To pytanie bolało bardziej niż oskarżenie Haliny.

— Bo bałam się, że pieniądze cię zmienią. Bałam się też, że jeśli dowiesz się o zagrożeniu, zaczniesz żyć w strachu. I chyba najbardziej bałam się, że nie dam rady ochronić cię sama.

Aline długo patrzyła na moje dłonie.

— Nie potrzebowałam matki, która wszystko ukrywa.

— Wiem.

— Potrzebowałam kogoś, kto powie mi, że nie jestem sama.

— Wiem — powtórzyłam, choć gardło miałam ściśnięte.

Wiktor przesunął w jej stronę kartę do rachunku powierniczego.

— Pieniądze są twoje. Nie Tamary, nie Denisa, nie Haliny. Twoje.

Aline nie dotknęła karty.

— Chcę najpierw zapłacić za leczenie Mirona i wynająć pokój, w którym będę mieszkała z nim sama. Nie chcę brać pieniędzy Denisa.

— To nie są jego pieniądze — powiedziałam. — To pieniądze twojego ojca, przeznaczone dla ciebie.

— W takim razie wykorzystam je tak, żeby Miron nigdy nie musiał słuchać, że jest ciężarem.

Następnego ranka spotkaliśmy się w ośrodku rodzinnym. Pani Marta pomogła Aline zapisać się na terapię poporodową i znaleźć niewielkie mieszkanie treningowe dla matek z dziećmi. Ja podpisałam zgodę, że będę opiekować się Mironem tylko wtedy, gdy Aline będzie na zajęciach albo w pracy.

Tym razem to nie ja niosłam całą torbę.

Aline sama spakowała butelki, pieluszki i lekarstwa. Drewniany pociąg chciała zostawić przy łóżeczku, lecz Miron wyciągnął do niego rękę.

— Weź go — powiedziałam. — To jego.

— Wiem.

Denis przyszedł po południu z pisemnym oświadczeniem, że nie będzie kontaktował się z Aline ani próbował zabierać Mirona bez ustalenia ojcostwa i zasad opieki. Nie wyglądał już jak pewny siebie chłopak z kawiarni. Miał podkrążone oczy, a w dłoni zgniatał kartkę.

— Nie proszę, żebyś mi wybaczyła — powiedział Aline. — Chcę tylko powiedzieć, że długi były prawdziwe. Ale kłamałem, bo bałem się ich bardziej niż ciebie.

Aline spojrzała na niego spokojnie.

— Bałeś się o siebie. To różnica.

— Wiem.

— Jeśli kiedyś będziesz chciał być ojcem, zacznij od badań, pracy i płacenia za swoje decyzje. Nie od żądań.

Denis skinął głową.

Halina nie pojawiła się. Pani Ewa złożyła dokumenty dotyczące fałszerstwa, a próba przeniesienia udziału w mieszkaniu została unieważniona. Nie pozwolono im odebrać Aline domu ani pieniędzy. Najważniejsze jednak stało się gdzie indziej: moja córka sama podpisała plan opieki nad synem, a nie dokument podsunięty przez człowieka, który chciał ją zastraszyć.

Przed wyjazdem Aline zatrzymała się przy stole i wyjęła z torby list Sergiusza.

— Mamo, przeczytasz go ze mną jeszcze raz?

Usiadłyśmy obok siebie. Miron spał w nosidełku, a jego palce zaciskały się na drewnianym pociągu.

Czytałyśmy powoli, linijka po linijce.

Kiedy dotarłyśmy do zdania o mieszkaniu, Aline położyła głowę na moim ramieniu.

— Nie chcę, żebyś była tylko babcią, która wszystko za mnie robi — wyszeptała. — Chcę, żebyś była moją mamą.

Przytuliłam ją, ale nie odpowiedziałam od razu. Wtedy Miron poruszył się i stuknął drewnianym pociągiem w metalową sprzączkę nosidełka.

Aline uśmiechnęła się przez łzy.

— Słyszysz? Jedzie z nami.

— Dokąd?

Spojrzała na podpis Sergiusza pod ostatnią stroną testamentu.

— Do mieszkania, którego nikt już nam nie odbierze.