CZĘŚĆ 4
…Luca zakończył połączenie, ale nikt nie musiał pytać, co usłyszał.
Marta przyciągnęła Lenę do siebie.
— Kto jedzie? — zapytałem.
Luca zacisnął telefon w dłoni.
— Twój lekarz. Doktor Bellini.
Przez chwilę słyszałem tylko wiatr uderzający w blaszany dach.
Doktor Bellini był człowiekiem, któremu ufałem przez trzy lata. To on mówił mi, że choroba jest rzadka. To on zmieniał dawki. To on patrzył mi w oczy, kiedy moje nogi przestawały działać, i zapewniał, że wszystko przebiega zgodnie z przewidywaniami.
Vittorio poruszył się pierwszy.
— Bellini nie pracował dla mnie.
— Nie — odpowiedział Luca. — Pracował dla twojego ojca.
Marta pobladła.
— Co to znaczy?
Luca wyjął z kieszeni telefon i podał mi go. Na ekranie widniało zdjęcie dokumentu. Była to strona starej umowy, podpisanej ręką mojego ojca. Bellini miał za zadanie obserwować zdrowie mojego ojca, a po jego śmierci pilnować mojego zdrowia.
Pod spodem dopisano późniejszą klauzulę: „W razie przejęcia majątku przez Alessandro Morettiego lekarz ma kontynuować kontrolowane osłabianie organizmu aż do całkowitej zależności pacjenta”.
— Twój ojciec przewidział, że Vittorio będzie chciał przejąć wszystko — powiedział Luca. — Bellini miał być zabezpieczeniem. Ale po jego śmierci sprzedał się temu, kto zapłacił więcej.
Spojrzałem na Vittoria.
— Wiedziałeś o tym dokumencie?
— Nie.
— Nie kłam.
— Nie wiedziałem — powtórzył. — Widziałem tylko rachunek. Myślałem, że twój ojciec zapłacił Belliniemu za moje zabójstwo. Kiedy znalazłem tę umowę, uznałem, że muszę działać pierwszy.
To był nieoczekiwany cios. Vittorio nie był niewinnym człowiekiem. Przez piętnaście lat prowadził podwójną grę, truł mnie i planował przejęcie firmy. Ale nie on rozpoczął całą historię.
Mój ojciec przygotował pułapkę, Vittorio odpowiedział własną, a Bellini uczynił z mojego ciała pole bitwy.
— Gdzie jest Lena? — zapytał jeden z ludzi Luki.
Marta natychmiast przycisnęła córkę do piersi.
W tej samej chwili przed magazynem zahamował samochód. Światła przecięły szczeliny w blasze. Drzwi otworzyły się z trzaskiem.
— Zostańcie tutaj — powiedziałem.
— Nie — odparła Marta. — To moja córka.
— I dlatego musisz zrobić dokładnie to, co powiem.
Wskazałem na tylną rampę, gdzie stała ciężarówka z pustymi skrzyniami. Marta zabrała Lenę, a Luca polecił swoim ludziom obejść budynek.
Do środka wszedł doktor Bellini. Miał na sobie beżowy płaszcz, a w ręce trzymał torbę lekarską. Zatrzymał się, gdy zobaczył Vittoria.
— Miałeś być sam — powiedział.
— Plan się zmienił — odpowiedział Vittorio.
Bellini dostrzegł mnie i uśmiechnął się z ulgą.
— Alessandro, musimy natychmiast wrócić do domu. Twoje wyniki są bardzo złe.
Podszedłem bliżej.
— Jak długo podawałeś mi truciznę?
Jego uśmiech drgnął.
— To absurd.
— Białe kapsułki. Codziennie po śniadaniu.
— Lekarstwa nie są trucizną.
— Te były.
Bellini spojrzał na Vittoria. Ten jeden ruch wystarczył.
Luca wyciągnął z torby dokumenty z laboratorium. Marta znalazła je wcześniej w gabinecie Belliniego, kiedy szukała lekarstwa dla mnie. Wydrukowane wyniki wskazywały środek, który wywoływał drżenie, bezsenność i osłabienie mięśni.
Bellini cofnął się.
— Nie rozumiecie, jak działa ten świat.
— Rozumiemy — powiedziałem. — Dlatego nie oddamy ci dziewczynki.
Wtedy Bellini rzucił torbę w stronę światła i sięgnął po broń ukrytą pod płaszczem. Vittorio skoczył na niego.
Padł strzał.
Vittorio upadł na kolano, trzymając się za ramię. Bellini próbował uciec, lecz Luca podstawił mu nogę. Mężczyzna runął na beton, a jego torba rozsunęła się. Fiolki potoczyły się po podłodze jak małe, przejrzyste groźby.
Marta wróciła z Leną, zanim ktokolwiek zdążył ją zatrzymać.
— Alessandro!
— Zabierz ją za ścianę.
Lena jednak wyrwała się matce i podeszła do Vittoria. Uklękła przed nim, choć krew przesiąkała przez rękaw jego płaszcza.
— Panie Russo — powiedziała — dlaczego pan chciał, żeby pan Moretti zachorował?
Vittorio spojrzał na nią z bólem, którego nie potrafił ukryć.
— Bo bałem się, że kiedy wyzdrowieje, wyrzuci mnie z własnego życia.
— To trzeba było powiedzieć.
Nie odpowiedział.
Bellini został zabrany przez ludzi Luki, lecz nie pozwoliłem, by Vittorio zniknął razem z nim. Nie dlatego, że mu ufałem. Chciałem, żeby podpisał wszystko: rachunki, listy, umowę z Bellinim, notatki o każdej dawce, jaką mi podano.
O drugiej nad ranem siedzieliśmy w małym gabinecie przy porcie. Rana Vittoria była opatrzona, a przed nim leżał stos dokumentów.
— Jeśli to podpiszę, stracę wszystko — powiedział.
— Straciłeś to dawno temu.
— Twoja firma upadnie bez mojej pracy.
— Nie. Upadnie tylko część, którą zbudowałeś na strachu.
Marta stała przy regale, trzymając Lenę za rękę. Dziewczynka miała na szyi zszyty prowizorycznie czerwony szalik. Nadia przysłała go z domu przez kierowcę. Na rozdartej krawędzi Marta przyszyła dużą, żółtą łatkę w kształcie gwiazdy.
Vittorio podpisał pierwszy dokument.
Potem drugi.
Przy trzecim zatrzymał pióro.
— Twój ojciec naprawdę chciał oddać fundacji cały majątek?
— Tak.
— A ty to zrobisz?
Spojrzałem na Martę. Przez sześć lat pracowała w moim domu i widziała rzeczy, których nie chciałem widzieć. Wiedziała, kiedy podano mi lek. Wiedziała, kiedy lekarz zamykał drzwi. Wiedziała, że Lena miała rację, choć wszyscy dorośli śmiali się z jej ostrzeżeń.
— Nie cały majątek — odpowiedziałem. — Ale pieniądze na klinikę dla dzieci i fundusz dla pracowników będą nietykalne.
Marta zacisnęła usta.
— Nie chcę jałmużny.
— To nie jałmużna. Chcę, żebyś została dyrektorką funduszu.
— Nie znam się na tym.
— Znasz się na tym, czego nie wolno przeoczyć.
Spojrzała na Lenę. Dziewczynka ściskała mosiężną gwizdawkę.
— A jeśli odmówię?
— Wtedy znajdę kogoś innego. Ale nadal będę ci płacił za uratowanie mi życia.
Marta długo milczała.
— Przyjmę tylko wynagrodzenie. Nie wdzięczność.
— Umowa stoi.
Rano lekarze potwierdzili, że trucizna nie zniszczyła mojego organizmu bezpowrotnie. Czekała mnie długa rehabilitacja i możliwe, że prawa ręka już zawsze będzie drżała. Nie odzyskałem dawnej siły. Nie odzyskałem też dawnego zaufania do ciszy w gabinecie.
Vittorio podpisał zeznania i przekazał wszystkie rachunki. Nie prosił o przebaczenie. Wiedział, że jedno słowo nie naprawi piętnastu lat.
Stracił stanowisko, udziały i nazwisko, którym otwierał każde drzwi. Zatrzymał tylko mieszkanie kupione przez matkę, bo nie pozwoliłem, by zabrano mu ostatnią rzecz, która nie została zdobyta strachem.
Bellini odpowiadał za truciznę i fałszywe wyniki. Luca przekazał dokumenty ludziom, którzy mogli go osądzić zgodnie z prawem. Ja nie poszedłem za nim. Nie chciałem już, żeby moje życie zależało od tego, czy ktoś dostanie wyrok.
Najważniejsze było to, że Lena przeżyła.
Kilka dni później weszła do mojego gabinetu z naprawionym szalikiem i drewnianym konikiem pod pachą. Usiadła na dywanie, dokładnie tam, gdzie kiedyś upadłem po kolejnej dawce lekarstwa.
— Panie Moretti?
— Tak?
— Mogę dziś sprawdzić twoją filiżankę?
Podałem jej kawę.
Lena powąchała ją bardzo poważnie, potem spojrzała na mnie.
— Kawa jest dobra.
— A skąd wiesz?
— Bo nie ma w niej kłamstwa.
Zaśmiałem się. Prawa dłoń zadrżała, więc położyłem ją płasko na biurku. Lena przywiązała do mojego nadgarstka mosiężną gwizdawkę cienką, żółtą wstążką.
— Żebyś mógł mnie zawołać — wyjaśniła.
— Przecież to ja mam ludzi do wołania.
— Ale nie każdy człowiek przychodzi, kiedy trzeba.
Miała rację.
Podpisałem ostatni dokument fundacji, a obok mojego nazwiska postawiłem mały odcisk palca, bo drżąca ręka nie utrzymała pióra.
Lena spojrzała na podpis i powiedziała:
— Teraz serce jest bezpieczne.
A potem zadzwoniła swoją mosiężną gwizdawką tak głośno, że wszyscy w całym domu wiedzieli, po czyjej stronie stanęło moje serce.
Przegapiłeś początek?
