Po zniknięciu pokojówki i jej córki telefon przyniósł mi jedno zdanie, a mój najwierniejszy człowiek pobladł

O 6:07 wieczorem usłyszałem przez telefon głos człowieka, z którym od piętnastu lat nie usiadłem przy jednym stole.

— Lew odzyskał serce — powiedział Luca Ferraro. — A serce to wygodna rzecz, Alessandro. Najbardziej miękka część. Najłatwiej ją ścisnąć.

W gabinecie pachniało popiołem i gorzką kawą. Na biurku leżał mój srebrny zegarek kieszonkowy, ten sam, który ojciec dał mi przed śmiercią. Drżał w mojej dłoni razem z palcami.

Nie zapytałem, skąd wiedział.

— Mów dalej.

— Trzy godziny temu Marta Kowal i jej córka wyszły tylnym wejściem dla personelu. Na ulicy czekało czterech mężczyzn. Dziewczynkę widziano po raz ostatni przy piekarni na ulicy Vento.

Wstałem tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę. Prawa noga odmówiła mi posłuszeństwa. Oparłem się o biurko, zacisnąłem zęby i poczułem, jak pod koszulą zimnieje pot.

— Skąd wiesz o Marcie?

— Bo ktoś chciał, żebym się dowiedział. I dlatego dzwonię do ciebie, nie do twoich ludzi.

Na korytarzu zatrzymały się kroki. Vittorio Russo wszedł bez pukania. Przez dwadzieścia lat był moją prawą ręką, człowiekiem, który znał wszystkie moje interesy i większość moich grzechów. W jednej dłoni trzymał skórzaną teczkę, w drugiej filiżankę espresso.

— Szefie, musimy porozmawiać o przekazaniu części obowiązków — powiedział.

Spojrzałem na niego.

— Wyjdź.

Uśmiech zniknął mu z twarzy, ale tylko na sekundę.

— To nie jest dobry moment na dumę.

— Właśnie dlatego mówię wyraźnie.

Za jego plecami stała Nadia, gospodyni domu. Ściskała fartuch tak mocno, że pobielały jej knykcie. Nie patrzyła na Vittoria.

Wiedziałem, że Marta nie uciekła. Znałem ją od sześciu lat. Nigdy nie opuszczała domu bez pożegnania, a już na pewno nie zabierała pięcioletniej Leny tylnym wyjściem podczas śnieżycy.

Trzy godziny wcześniej na chodniku znaleziono mały czerwony szalik. Jeden koniec był rozdarty, a śnieg wciskał się w wełnę. Lena nosiła go codziennie, nawet w ogrzewanym domu, bo twierdziła, że dzięki niemu nie gubi odwagi.

Przypomniałem sobie jej głos z poranka.

— Panie Moretti, nie połykaj białej tabletki.

Powiedziała to przy moim łóżku, z drewnianym konikiem pod pachą. Zaśmiałem się wtedy, bo lekarze od lat dawali mi tabletki w różnych kolorach.

— A dlaczego?

— Bo ten pan kłamie.

Wskazała Vittoria.

Teraz mój dawny przyjaciel stał przede mną z twarzą spokojną jak zamknięte drzwi.

— Gdzie jest Marta? — zapytałem.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— A Lena?

Jego filiżanka stuknęła o spodek.

Telefon w mojej dłoni znów zawibrował. Wiadomość zawierała tylko adres starego magazynu i godzinę: 21:00.

Luca Ferraro odezwał się jeszcze raz.

— Jeśli chcesz odzyskać dziewczynkę, przyjedź sam. I zabierz ze sobą to, co ukryła pod czerwonym szalikiem.

Vittorio ruszył w moją stronę.

— Nie jedź tam — powiedział. — Nie wiesz, kto na ciebie czeka.

Po raz pierwszy od wielu dni poczułem, że drżenie w mojej prawej dłoni ustępuje miejsca czemuś silniejszemu.

Sięgnąłem do szuflady po czarny płaszcz, lecz wtedy Nadia nagle chwyciła mnie za rękaw.

— Panie Moretti… Marta zostawiła coś w kuchni.

Z kieszeni fartucha wyjęła mały metalowy kluczyk i położyła go na biurku.

Vittorio spojrzał na niego, a jego twarz zmieniła kolor.

Nadia podeszła do szafki pod zlewem. Wsunęła kluczyk w niewielki zamek, którego nigdy wcześniej nie zauważyłem. Zaczęła otwierać drzwiczki, kiedy za domem rozległ się trzask hamulców, a wszystkie światła zgasły…

CZĘŚĆ 2

…W ciemności usłyszałem, jak ktoś odbezpiecza broń.

Nadia cofnęła się od szafki, a metalowy kluczyk wypadł jej z palców i potoczył się po kamiennej posadzce. Znalazłem go dłonią, zanim zdążył wpaść pod kredens.

— Na dół — syknąłem.

— A pan?

— Ja nie mam już dokąd się cofać.

Pierwszy huk roztrzaskał szybę w jadalni. Vittorio rzucił się na podłogę. Odłamek szkła wbił mu się w policzek, ale nawet nie jęknął. Otworzyłem szafkę i wyciągnąłem z niej płaskie pudełko po herbacie. W środku leżała kartka Marty, złożona cztery razy, oraz mała mosiężna gwizdawka Leny.

Na kartce było tylko jedno zdanie: „Nie ufaj człowiekowi, który przynosi lekarstwo”.

— To niemożliwe — powiedział Vittorio.

— Co?

Patrzył na gwizdawkę, jakby zobaczył w niej wyrok.

— Marta nie miała dostępu do tej szafki.

— A jednak miała.

Kolejny strzał uderzył w marmurową kolumnę. Nadia pobiegła do piwnicy. Ja zostałem z Vittoriem w półmroku, z dłonią opartą o blat, żeby nie upaść.

— Od kiedy wiedziała? — zapytałem.

— Nie wiem.

— Lena wiedziała.

— To dziecko powtarzało wszystko, co usłyszało.

— Dzieci nie wymyślają, że ktoś dodaje truciznę do lekarstw.

Vittorio podniósł głowę.

— Uważaj na słowa.

— Właśnie zacząłem.

W kieszeni płaszcza miałem fiolkę, którą lekarz zostawił rano na stoliku. Białe kapsułki. Od dwóch tygodni po każdej z nich drętwiała mi noga, a nocą serce biło nierówno. Lena zobaczyła, jak Vittorio wyciągał ją z zamkniętej szuflady, chociaż powinien robić to mój lekarz.

Nie wiedziałem jeszcze, czy dziecko rozumiało, co widzi. Wiedziałem tylko, że trzy dni temu podczas śniadania przewróciła moją filiżankę, kiedy miałem połknąć kapsułkę.

— Ona uratowała ci życie — powiedział Vittorio.

Słowa zawisły między nami.

— Skąd wiesz?

Nie odpowiedział. Zamiast tego wyszedł na korytarz i krzyknął do ludzi przy bramie, żeby zabezpieczyli dom. Jego głos był spokojny, zbyt spokojny. Jak głos człowieka, który nie został zaskoczony atakiem.

Wtedy zrozumiałem, że napastnicy nie przyszli po mnie.

Przyszli po czas.

Miałem dziewięćdziesiąt minut do spotkania w magazynie. Luca Ferraro czekał tam prawdopodobnie z własnym planem, a Marta i Lena mogły być zakładniczkami albo przynętą.

— Pojadę sam — oznajmiłem.

Vittorio zaśmiał się krótko.

— Nie przejdziesz nawet przez dziedziniec.

— W takim razie poniesiesz mnie.

— Alessandro, twoje ręce drżą. Twoje nogi ledwie działają. To koniec.

Zrobiłem krok. Kolano ugięło się, lecz Nadia wybiegła z piwnicy i podała mi laskę po ojcu. Jej rączka była owinięta pękniętą skórą.

— Marta kazała mi ją przygotować — powiedziała. — Powiedziała, że jeśli coś się stanie, mam dać ją panu i nie pozwolić Vittoriowi wyjechać.

Vittorio odwrócił się do niej.

— Ty też?

Nadia uniosła podbródek.

— Przez sześć lat udawałam, że nie widzę.

Na dziedzińcu znaleźliśmy samochód z otwartymi drzwiami. Kierowca leżał przy fontannie, żywy, lecz związany. Na śniegu prowadziły ślady opon aż do bocznej bramy.

Wtedy telefon zadzwonił ponownie.

— Masz godzinę — powiedział Luca. — I jeszcze jedno. Marta nie została porwana przypadkiem. Ona sama przyszła do ludzi, którzy chcą cię zabić.

— Dlaczego?

— Żeby kupić czas dla córki.

— Gdzie jest Lena?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Posłuchaj uważnie, Alessandro. Dziewczynka nie tylko rozpoznała truciznę. Ona znalazła dowód, którego szukaliśmy przez piętnaście lat. Dowód, że śmierć twojego ojca nie była wypadkiem.

Poczułem, jak laska wysuwa mi się z dłoni.

Za mną Vittorio powiedział cicho:

— Nie słuchaj tego mordercy.

Luca westchnął.

— W magazynie będzie Marta. Ale jeśli chcesz, żeby przeżyła, musisz przywieźć człowieka, który podpisał pierwszy rozkaz…

CZĘŚĆ 3

…Wiedziałem, kogo miał na myśli, zanim Vittorio zdążył odwrócić głowę.

W magazynie przy porcie było zimno jak w pustej chłodni. Przyjechaliśmy o 20:52, siedem minut przed czasem. Śnieg wciskał się przez wybite okna, a blaszany dach stukał pod uderzeniami wiatru.

Vittorio szedł obok mnie. Nie próbował uciekać. Trzymał ręce w kieszeniach płaszcza, lecz jego palce drgały szybciej niż moje.

Na środku hali stała Marta. Miała rozciętą wargę i związane nadgarstki. Obok niej siedziała Lena na drewnianej skrzyni, z czerwoną szmatką owiniętą wokół szyi zamiast szalika.

— Mamo! — krzyknęła.

Ruszyłem ku niej, ale trzech mężczyzn podniosło pistolety.

Luca Ferraro wyszedł z cienia. Był starszy, niż zapamiętałem, z blizną ciągnącą się od ucha do podbródka.

— Powiedziałem, że przyjedziesz sam.

— Przywiozłem człowieka, którego chciałeś.

Luca spojrzał na Vittoria.

— On przyszedł dobrowolnie?

— Nie miał wyboru — odpowiedział Vittorio.

— Miał. Wybrał władzę.

Marta szarpnęła więzy.

— Alessandro, nie oddawaj mu pudełka!

Wszyscy spojrzeli na moją kieszeń. W środku miałem metalowe pudełko Marty i gwizdawkę Leny.

Luca wskazał na skrzynię.

— Dziewczynka zobaczyła, jak Vittorio zamienia fiolki w gabinecie. Nie rozumiała trucizny, ale rozumiała, że po tamtej kapsułce pan Moretti przestaje chodzić. Potem znalazła w szufladzie ojca kopertę z rachunkiem za zabójstwo.

Vittorio zrobił krok naprzód.

— To kłamstwo.

— Rachunek miał twój podpis — powiedziała Marta.

— Fałszerstwo.

Marta spojrzała na mnie.

— Lena schowała kopertę w swoim szaliku. Dlatego go rozerwali. Szukali jej na ulicy.

Wyjąłem z kieszeni pozostałość czerwonej wełny. Pod podszewką znalazłem cienki papier, wilgotny od śniegu. Widniała na nim suma, data sprzed piętnastu lat i podpis Vittoria Russo.

W hali zrobiło się tak cicho, że usłyszałem kapanie wody z dachu.

— To nie był rozkaz zabicia twojego ojca — powiedział Vittorio. — To była zapłata za ochronę.

— Kogo chroniłeś?

— Ciebie.

Roześmiałem się, ale zabrzmiało to jak kaszel.

Vittorio zacisnął szczękę.

— Twój ojciec chciał oddać wszystko ludziom, których skrzywdził. Chciał rozwiązać rodzinę. Gdyby to zrobił, zabiliby ciebie razem z nim. Zawarłem umowę, żeby cię ocalić.

— A potem przez piętnaście lat budowałeś własne imperium.

— Bez tego nie przeżyłbyś tygodnia.

Marta pokręciła głową.

— Nie dlatego podałeś mu truciznę.

Vittorio spojrzał na nią.

— Zamknij się.

— Podałeś ją, bo Alessandro chciał przekazać udziały fundacji i zwolnić ludzi, którzy bali się twojego nazwiska.

Jego twarz stężała.

— Nie rozumiesz, co robiłem dla tego domu.

— Rozumiem — odpowiedziałem. — Chciałeś, żebym umarł powoli, a potem nazwać to sukcesją.

Nagle Lena zeskoczyła ze skrzyni i przycisnęła gwizdawkę do ust. Rozległ się przenikliwy dźwięk. Mężczyźni przy drzwiach odwrócili głowy, bo z zewnątrz odpowiedziały mu trzy krótkie sygnały.

Luca uśmiechnął się ponuro.

— Nie przyjechaliśmy sami.

Marta została uwolniona. Lena rzuciła mi się w ramiona, a jej małe serce waliło jak ptak uwięziony pod kurtką.

Vittorio nie próbował walczyć. Patrzył tylko na rachunek w mojej dłoni.

Wtedy zadzwonił telefon Luki.

Odszedł kilka kroków, odebrał i przez chwilę słuchał. Potem spojrzał na mnie, a jego twarz straciła całą pewność.

— Alessandro, to nie koniec. Człowiek, który zapłacił Vittoriowi, właśnie zniknął z kliniki. Zostawił wiadomość, że jedzie po Lenę…