CZĘŚĆ 4
…Carter wyrwała Danielowi klucze z kieszeni, zanim zdążył cofnąć rękę.
— Zwiążcie go — rozkazała.
— Nie macie pojęcia, co robicie — syknął Daniel. — W moim gabinecie nie ma niczego.
— W takim razie nie powinien pan tak się spieszyć, żeby nas tam wysłać — odparła.
Sophie próbowała wstać, ale kolana odmówiły jej posłuszeństwa. Podtrzymałam ją pod ramię. Była lekka, zdecydowanie zbyt lekka. Przez rękaw swetra czułam drżenie jej ciała.
— Dasz radę jechać? — zapytałam.
— Muszę — odpowiedziała. — Jeśli on znajdzie te papiery, wszystko zacznie się od nowa.
— Jakie papiery?
Sophie spojrzała na Daniela.
— Te, których szuka w twoim mieszkaniu.
W drodze powrotnej siedziałam obok niej na tylnym siedzeniu radiowozu. Carter prowadziła tak szybko, że latarnie rozlewały się na szybie w długie, żółte smugi. Sophie trzymała w dłoni czerwono zabarwioną tasiemkę od klucza znalezionego przy telefonie.
— Ten klucz był w schowku? — zapytałam.
— Nie. Dał mi go Daniel.
— Po co?
— Myślał, że nie wiem, co otwiera.
Carter spojrzała na nią w lusterku.
— Co otwiera?
— Skrytkę na dworcu. Numer czterysta osiemnaście.
Zrobiło mi się niedobrze.
— Tam użyto karty Sophie.
— To nie była ja — powiedziała. — Daniel wysłał kogoś po zawartość. Ale karta miała sprawić, żeby policja pojechała właśnie tam.
To był pierwszy zwrot, którego się nie spodziewałam. Przez cały czas sądziłam, że Sophie uciekła na dworzec. Tymczasem ktoś miał odebrać dowód, a jej karta służyła jako przynęta.
O 19:10 dotarliśmy do mojego mieszkania. Drzwi były zamknięte, lecz zamek nosił świeże zadrapania. Carter uniosła dłoń.
— Zostańcie za mną.
W środku panował bałagan. Szuflady wysunięto, książki zrzucono z półek, a na biurku leżała przewrócona lampka. Z gabinetu dobiegł szelest.
Policjant wszedł pierwszy.
Po chwili usłyszeliśmy krzyk i odgłos upadającego krzesła.
Mężczyzna w granatowej kurtce próbował wyskoczyć przez balkon, ale utknął między doniczkami. Carter wyciągnęła mu z kieszeni kopertę. W środku znajdował się mały notes w skórzanej oprawie i pendrive, czyli przenośna pamięć z zapisanymi dokumentami.
— To nie należy do mnie — powiedział mężczyzna.
Sophie stała w progu, blada jak ściana.
— Nazywa się Marek Voss — powiedziała. — Pracował dla Daniela, zanim poznałam prawdę.
Marek spojrzał na nią z nienawiścią.
— Powiedział, że jeśli przyniosę notes, dostanę pieniądze.
— Jakie pieniądze? — zapytała Carter.
— Te, które Daniel ukradł z firmy. Wszystkie miały zostać przelane na zagraniczne konta. A kiedy Sophie zniknie, Emma miała zostać oskarżona o zazdrość i zemstę.
Poczułam, że ściana za mną odsuwa się jak pokład statku.
Daniel nie chciał tylko pozbyć się Sophie. Chciał, żeby jej śmierć zamknęła także moje życie w jednej wygodnej historii.
W notesie znaleźliśmy daty przelewów, numery rachunków i listę podpisów. Mój podpis widniał przy dwóch zobowiązaniach, o których nigdy nie słyszałam. Podpis był prawie doskonały.
Prawie.
— Brakuje mu mojego starego nawyku — powiedziałam, wskazując małe nacięcie przy końcu nazwiska. — Zawsze kończyłam literę szybkim podwójnym ruchem. Daniel tego nie zauważył.
Sophie usiadła na podłodze. Carter uklękła przed nią.
— Musisz złożyć zeznania.
— Złożę — powiedziała. — Ale najpierw chcę porozmawiać z Emmą.
Zostałyśmy same w kuchni o 20:00. Na blacie wciąż stał mój kubek z porannej kawy. Sophie patrzyła na niego, jakby był czymś bardzo odległym.
— Przepraszam — powiedziała.
— Za euro?
— Za to, że wciągnęłam cię w swoje piekło.
— Nie wciągnęłaś mnie. Przez trzy lata próbowałaś mnie ostrzec.
— Myślałam, że mnie nienawidzisz.
— Nienawidziłam kobiety, którą sobie wyobrażałam. Nie ciebie.
Sophie spuściła wzrok.
— Wiesz, dlaczego wysyłałam dokładnie jedno euro?
— Bo to był sygnał.
— Tak. Ale też dlatego, że tyle kosztowała każda chwila, w której udawałam przed Danielem, że jestem posłuszna. Za każdym przelewem odbierałam mu odrobinę kontroli.
Te słowa uderzyły we mnie mocniej niż wszystko, co znalazło się w notesie.
Następnego ranka Daniel siedział przy stole w małej sali przesłuchań. Nie był już pewnym siebie mężczyzną z nienaganną koszulą. Miał rozcięty mankiet, podkrążone oczy i dłonie ułożone płasko na blacie.
Carter położyła przed nim notes.
— Pański wspólnik mówi, że zlecił mu pan włamanie.
— Kłamie.
— Sophie mówi, że więził ją pan w schowku.
— Jest niestabilna.
— A dokumenty?
Daniel spojrzał na mnie.
— Emma, ty wiesz, że chciałem tylko odzyskać swoje pieniądze.
— Twoje pieniądze? — zapytałam. — Te, które przelewałeś z kont klientów?
— Wszystko straciłem przez ciebie.
— Nie. Straciłeś wszystko, bo myślałeś, że każdą osobę można zmusić do milczenia.
Przez chwilę jego twarz była pusta. Potem zauważył Sophie stojącą za szybą obserwacyjną.
— Ona cię wykorzystuje — powiedział.
— To ty przez trzy lata wykorzystywałeś nas obie — odpowiedziałam.
Sophie weszła do środka. Trzymała w ręku kopertę, którą znaleziono na mokrej wycieraczce Daniela.
— Zostawiłeś ją przy drzwiach — powiedziała. — Myślałeś, że jej nie otworzę.
Daniel poderwał się z krzesła.
— Nie masz prawa!
Sophie położyła kopertę na stole.
W środku był list z moim rzekomym przyznaniem się do winy. Jednak kartkę zapisano papierem firmowym dawnej kancelarii Daniela, a na dole widniał podpis księgowej, która od dwóch lat mieszkała w domu opieki. Carter odnalazła ją tego samego dnia. Kobieta potwierdziła, że Daniel zmusił ją do przygotowania dokumentów, grożąc, że odbierze jej mieszkanie.
To właśnie ona była brakującym świadkiem.
Nie było już jednej historii Daniela. Było ich kilkanaście, a każda prowadziła do niego.
Sophie nie wróciła do jego domu. Zatrzymała się tymczasowo u swojej siostry, a ja odwiedziłam ją tam tydzień później. Przyniosłam wydruk wszystkich przelewów. Każdy miał tę samą godzinę i tę samą kwotę.
Położyłyśmy kartki na stole.
— Co z nimi zrobisz? — zapytała.
— Zachowam.
— Dlaczego?
Spojrzałam na pierwszy przelew. Jedno euro. 15:05.
— Bo przez długi czas myślałam, że to pieniądze, których nie rozumiem. A to był twój sposób, żeby codziennie powiedzieć: jeszcze jestem.
Sophie dotknęła palcem ostatniej kartki.
— Dzisiaj mogę już napisać wiadomość.
— Co napiszesz?
Uśmiechnęła się nieśmiało i sięgnęła po telefon. Przez chwilę wpatrywała się w pusty ekran, potem wystukała pierwsze słowa, których nigdy wcześniej nie mogła mi wysłać.
Telefon zawibrował na stole.
„Emma, dziękuję, że odebrałaś.”
A pod tą wiadomością pojawił się przelew na jedno euro.
Przegapiłeś początek?
