Każdego dnia nowa żona mojego byłego wysyłała mi jedno euro, aż pewnego popołudnia przelew zniknął, a Daniel pobladł

O 15:05 patrzyłam na telefon, kiedy inspektorka powiedziała mi, że mój były mąż właśnie zgłosił zaginięcie swojej żony.

— Sophie nie wysłała dziś pieniędzy? — zapytała Olivia Carter.

Pokręciłam głową. Palce zacisnęły mi się na kubku tak mocno, że porcelana wbiła się w skórę.

Od trzech lat, każdego dnia o tej samej porze, Sophie Blake przelewała mi jedno euro. Ani centa więcej. Nigdy nie dodawała wiadomości. Nigdy nie odpowiadała na moje pytania. Po prostu wysyłała ten jeden, absurdalny eurocentowy znak, jakby odmierzała nim czas.

Tego dnia nie przyszedł.

— Dlaczego miała wysyłać pieniądze właśnie pani? — zapytał drugi policjant, stojąc przy regale z książkami.

— Nie wiem. Na początku myślałam, że chce mnie sprowokować.

— A później?

Spojrzałam na historię rachunku. Ponad tysiąc identycznych przelewów układało się w równą kolumnę. 15:05. Codziennie. Także w święta, w niedziele i w dni, kiedy banki były zamknięte.

— Później przywykłam — powiedziałam. — Człowiek przyzwyczaja się nawet do rzeczy, które powinny go niepokoić.

Inspektorka nie uśmiechnęła się.

— Kiedy ostatni raz widziała pani Sophie?

Przed oczami stanął mi supermarket przy ulicy Wierzbowej. Było późne popołudnie, kilka miesięcy wcześniej. Daniel trzymał Sophie za nadgarstek. Na jej skórze widniał mały, żółtawy siniak. Kiedy mnie zobaczyła, jej twarz drgnęła. Spojrzała na mnie, potem na drzwi wyjściowe.

Chciała coś powiedzieć.

Daniel objął ją wtedy ramieniem.

— Nie patrz na nią — syknął. — Idziemy.

Wspomnienie wróciło tak wyraźnie, że poczułam zimno pod żebrami.

— Nie rozmawiałyśmy — przyznałam. — Ale wyglądała, jakby się bała.

— A pani wysyłała jej wiadomości?

— Tak. Wiele razy.

Podałam Carter telefon. Przewinęła rozmowę, czytając moje gniewne słowa. „Przestań się ze mnie nabijać”. „Jeśli chcesz pochwalić się moim byłym mężem, znajdź sobie inną publiczność”. Były tam też słowa, których dziś się wstydziłam.

— Zablokowała ją pani?

— Ona pojawiała się z nowych kont.

— Czyli bardzo chciała mieć z panią kontakt.

— Nigdy nie napisała ani jednego słowa.

Policjanci wymienili spojrzenia. W mieszkaniu pachniało kawą i mokrym płaszczem, który Carter położyła na krześle. Nagle usłyszałam dzwonek telefonu.

Na ekranie pojawiło się imię Daniela.

Nie słyszałam jego głosu od dnia rozwodu. Przez trzy lata nie zadzwonił ani razu.

— Odbierze pani? — zapytała Carter.

Przesunęłam palcem po ekranie.

— Emma — wyszeptał Daniel. Oddychał ciężko. — Sophie… stało się coś strasznego.

— Gdzie ona jest?

— Policja do mnie dzwoniła.

Carter natychmiast podniosła głowę.

— Co ci powiedzieli? — zapytałam.

Po drugiej stronie rozległ się urywany szloch.

— Znaleźli jej ciało.

Drugi policjant odsunął się od stołu. Carter spojrzała na ekran swojego telefonu, potem na mnie.

— Jakie ciało? — zapytała głośno.

Daniel chyba jej nie usłyszał.

— Emma, ona nie żyje — powiedział. — A wszystko przez ciebie.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

Carter pochyliła się do mojego ucha.

— Nie znaleźliśmy żadnego ciała.

W tej samej chwili Daniel przestał płakać. A ja zrozumiałam, że jego pomyłka nie była przypadkowa…

CZĘŚĆ 2

…Daniel nadal trzymał telefon przy uchu, ale jego oddech nagle się wyrównał.

— Emma? — zapytał. — Jesteś tam?

— Co dokładnie powiedziała ci policja?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Że znaleźli Sophie w samochodzie.

Carter zapisała te słowa na odwrocie rachunku za prąd. Długopis zatrzymał się na chwilę nad papierem.

— Gdzie jest samochód? — spytałam.

— Nie wiem. Powiedzieli, że… przy starym kamieniołomie.

— Którym?

Daniel zaklął cicho.

— Nie pamiętam. Wszystko działo się tak szybko.

— Przed chwilą powiedziałeś, że policja do ciebie dzwoniła — odparłam. — Co jeszcze powiedzieli?

— Nie przesłuchuj mnie, Emma.

— To ty do mnie zadzwoniłeś.

Carter wskazała mi, żebym nie kończyła rozmowy. Jej partner wyszedł do przedpokoju i zaczął rozmawiać z dyspozytorem. Widziałam, jak jego dłoń zaciska się na słuchawce radiostacji.

— Sophie nie żyje — powtórzył Daniel. — Wiesz, że miała powód, żeby cię nienawidzić.

— Jaki?

— Przestań udawać niewinną.

— Daniel, gdzie jesteś?

Usłyszałam metaliczny trzask, jakby ktoś gwałtownie zamknął drzwi samochodu.

— W domu.

Carter pokazała mi kartkę. Napisała: „Nie pytaj więcej. Utrzymuj go na linii”.

— Sam? — zapytałam.

— Oczywiście.

— To dlaczego słyszę silnik?

Daniel rozłączył się.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył. Za oknem tramwaj zgrzytnął na zakręcie, a ja wpatrywałam się w telefon, jakby miał wyjaśnić wszystko.

— Czy on mógł wiedzieć, że zgłosiłam sprawę? — spytałam.

— Mógł wiedzieć, jeśli sam stworzył zagrożenie — odpowiedziała Carter.

O 17:20 pojechaliśmy do domu Daniela. Wąska klatka schodowa pachniała wybielaczem. Na wycieraczce leżała mokra koperta, choć nie padało od kilku godzin.

Daniel otworzył po długiej chwili. Miał na sobie jasną koszulę, a pod mankietem widniała czerwona pręga.

— Gdzie Sophie? — zapytała Carter.

— Nie wiem.

— Zgłosił pan jej zaginięcie.

— Bo zniknęła.

— Powiedział pan mojej byłej żonie, że znaleziono ciało.

Twarz Daniela stężała.

— Byłem w szoku.

— Skąd pan wiedział, że chodzi o ciało?

— Tak mi się wydawało.

W salonie na stole stały dwie filiżanki. Jedna była jeszcze ciepła. Druga miała pęknięte ucho.

Daniel zauważył, że na nią patrzę.

— Sophie piła kawę przed wyjściem — powiedział.

— Kiedy wyszła?

— Rano.

— Dlaczego filiżanka jest ciepła o siedemnastej trzydzieści?

Jego ręka drgnęła.

Carter podeszła do kominka. Na półce leżał telefon Sophie, rozbity wzdłuż ekranu. Obok niego znalazła mały metalowy klucz przywiązany do czerwonej tasiemki.

— Do czego służy? — spytała.

— Do niczego. To stary klucz.

Na korytarzu zaskrzypiała podłoga. Zza ściany dobiegł cichy, stłumiony odgłos uderzenia. Daniel odwrócił się tak gwałtownie, że potrącił stół.

— Co jest za tą ścianą? — zapytałam.

— Schowek.

Carter sięgnęła do klamki. Wtedy zadzwonił jej telefon. Słuchała przez kilka sekund, a kolor znikał z jej twarzy.

— Kto dzwonił? — spytałam.

Spojrzała na Daniela.

— Dworzec autobusowy. Ktoś właśnie użył karty Sophie.

Daniel cofnął się o krok.

A z zamkniętego schowka dobiegło wyraźne pukanie. Trzy razy. Potem jeszcze raz…

CZĘŚĆ 3

…Carter natychmiast odsunęła Daniela od drzwi.

— Proszę się cofnąć.

— To niemożliwe — powiedział. — Tam nikogo nie ma.

Drugi policjant wyłamał zamek ramieniem. Drzwi ustąpiły z trzaskiem, a z ciemnego schowka wypadło wiadro. Za nim, między rurami grzewczymi, siedziała Sophie.

Miała zakrwawioną skroń, rozcięty sweter i ręce związane plastikową opaską. Kiedy zobaczyła mnie, zaczęła płakać.

— To ona — wyszeptała. — To Emma miała wiedzieć.

Daniel rzucił się ku niej, ale policjant przycisnął go do ściany.

— Nie dotykaj jej! — krzyknęła Carter.

Sophie patrzyła na mnie, jakby przez trzy lata przechowywała w sobie jedno zdanie i bała się, że wypowiedzenie go ją zabije.

— Wysyłałam ci euro, bo nie mogłam pisać — powiedziała. — Daniel sprawdzał telefon, rachunki i każdą wiadomość. Ale nie rozumiał, że przelew może być sygnałem.

— Dlaczego ja? — zapytałam.

— Bo znalazłam twoje nazwisko w jego teczce.

Daniel szarpnął się przy ścianie.

— Nie słuchaj jej. Jest chora.

— W teczce były kopie dokumentów rozwodowych — ciągnęła Sophie. — I przelewy z konta twojej firmy na rachunek Daniela. Wiedziałam, że nie rozwiodłaś się z nim dlatego, że przestał cię kochać. On chciał, żebyś uwierzyła, że to ty doprowadziłaś do bankructwa.

Poczułam, jak ściska mi się gardło. Przez lata uważałam, że zawiodłam wszystkich. Daniel wmówił mi, że przez moje decyzje stracił pracę, mieszkanie i szacunek ludzi.

— To nieprawda — powiedziałam.

— Nieprawda — potwierdziła Sophie. — Fałszował podpisy. Zabierał pieniądze klientom. Kiedy zorientował się, że to odkryłam, powiedział, że zrobi ze mnie morderczynię. A panią chciał wykorzystać jako wiarygodnego świadka przeciwko mnie.

Carter uklękła przy Sophie i przecięła opaski.

— Dlaczego nie uciekłaś wcześniej?

— Próbowałam. Daniel zabrał mi dokumenty i zamknął mnie tutaj. Każdego dnia pozwalał mi na chwilę wyjść do łazienki. Przelewy ustawiłam wcześniej. Jeden euro oznaczał: żyję. Dzień bez przelewu miał oznaczać: potrzebuję natychmiastowej pomocy.

Spojrzałam na Daniela.

— A telefon o ciele?

Jego twarz przybrała brudnoszarą barwę.

— Chciałem ją odnaleźć — wyszeptał.

Sophie roześmiała się przez łzy.

— Nie. Chciałeś, żeby Emma uwierzyła, że mnie zabiła. W schowku leży nóż, który wsunąłeś do mojego samochodu. I list napisany jej pismem.

Policjant wyjął z kieszeni rękawiczki i wszedł do schowka. Po chwili wyniósł plastikową torbę z dokumentami.

Carter przejrzała pierwszą kartkę. Potem drugą.

— Tu są instrukcje przelewów — powiedziała. — I lista osób, które miały zostać obciążone winą.

Daniel przestał się szarpać.

Wtedy telefon Carter zadzwonił ponownie. Tym razem słuchała krócej. Jej oczy skierowały się na mnie.

— Emma, ktoś właśnie wszedł do twojego mieszkania. Zdalny czujnik ruchu wykrył osobę w gabinecie.

Zamarłam.

— Ale klucze mam przy sobie.

Carter spojrzała na Daniela.

On uniósł głowę i lekko się uśmiechnął.

— Nie wszystkie — powiedział. — I jeśli znajdzie to, czego szuka, Sophie nie będzie jedyną kobietą, która dziś zniknie…