CZĘŚĆ 4

„Ojciec chłopca już jedzie. A pani, komandor Keene, powinna wiedzieć, że załoga nie była jedynym celem tego lotu…”

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Nawet alarmy ucichły.

Słyszałam tylko nierówny oddech Evana i ciche skrobanie metalu o podłogę, kiedy Walter odsuwał pręt od Juliana.

— Co to znaczy? — spytała Tessa.

Julian patrzył na telefon, jakby zobaczył na nim własny wyrok.

— To niemożliwe.

— Powiedziałeś, że mój syn jest bezpieczny — rzucił Evan.

— Nie wiedziałem, że ktoś go zabrał.

— Wysłałeś mi zdjęcie jego szkoły.

— To nie ja zrobiłem zdjęcie.

— Ale wykorzystałeś je, żeby mnie zmusić do podpisu.

Julian otworzył usta, lecz Evan nie pozwolił mu mówić.

— Gdzie jest Noah?

Tym razem głos Evana nie brzmiał jak głos rannego pilota. Brzmiał jak głos ojca, który przez ostatnie dwie godziny trzymał się przy życiu wyłącznie dzięki jednej myśli.

Julian opuścił wzrok.

— W magazynie przy porcie.

— Którym?

— Nie wiem.

Evan chwycił go za koszulę zdrową ręką.

— Jeśli mój synowi stanie się krzywda, nie ukryjesz się za żadną umową.

— Puść go — powiedziałam. — Potrzebujemy go przytomnego.

Evan odsunął się, ale jego palce zostały zaciśnięte w pięść.

Za drzwiami słychać było ludzi z ekipy ratunkowej. Dowódca próbował nawiązać z nami kontakt przez interkom.

— Northstar 417, potwierdźcie, czy kokpit jest bezpieczny.

Spojrzałam na Juliana.

— Nie jest.

— Pani Keene — odezwała się kontrolerka w słuchawkach — mamy przekaz z waszego nadajnika awaryjnego. Zabezpieczamy rozmowę. Powiedzcie tylko, czy potrzebujecie natychmiastowej pomocy medycznej.

— Kapitan i drugi pilot. Jeden uraz głowy, jedno złamanie. Mamy też pasażera, który próbował przejąć kokpit.

Julian natychmiast poderwał głowę.

— Nie próbowałem przejąć samolotu. Chroniłem firmę.

Walter spojrzał na niego z obrzydzeniem.

— Człowiek, który rozbija drzwi kokpitu metalowym prętem, nie chroni firmy. Chroni własną skórę.

Julian obrócił się ku niemu.

— Pan nie ma prawa mnie osądzać.

— Mam większe prawo, niż sądzisz.

Walter wyciągnął z kieszeni portfel. Zamiast dokumentów wyjął z niego mały, granatowy notes z wystrzępionym rogiem.

— Nazywam się Walter Pierce. Przez trzydzieści dwa lata prowadziłem szkołę imienia Ellisa Pierce’a.

Julian zbladł.

Evan popatrzył na niego, potem na Waltera.

— Ellis Pierce był pana synem?

— Jest moim synem — odpowiedział Walter. — Tym, który zasiada w radzie właścicieli Northstar.

Nikt się nie odezwał.

Walter przewrócił kilka kartek notesu. Każda była zapisana datą, godziną i nazwiskiem.

— Od roku zapisywałem rozmowy z Ellisem. Nie nagrania. Daty. Obietnice. Kwoty. Numery magazynów. Myślał, że ojciec na emeryturze niczego nie rozumie.

Julian cofnął się o krok.

— Nie ma pan dowodu.

— Mam podpisy trzech pracowników, którzy przyszli do mnie po zwolnieniu. Mam kopię raportu technicznego, którego nie zniszczyłeś, bo nie wiedziałeś, że wysłano go również do mnie. I mam wiadomość od mojego syna, w której prosił, żebym „przestał zadawać pytania”.

Walter podał notes Tessie.

— Przekaż to dowódcy służb. Nie mojemu synowi. Dowódcy.

Julian rzucił się ku notesowi, ale Tessa odsunęła się szybciej. Walter chwycił go za ramię. Jak na człowieka po siedemdziesiątce miał zaskakująco mocny uścisk.

— Nie dotykaj tego — syknął.

Julian osunął się na fotel kapitana.

— Ellis nie chciał nikogo skrzywdzić — powiedział. — On tylko próbował utrzymać linię przy życiu.

— Utrzymać ją przy życiu, wysyłając uszkodzony samolot z dwustu czternastoma osobami na pokładzie? — spytałam.

— Mieliśmy długi. Kontrakty. Ludzi, którzy straciliby pracę.

— A kapitan?

— Kapitan wiedział, na co się zgadza.

Evan zacisnął szczękę.

— Nie. Kapitan wiedział, że ty powiedziałeś mu, iż naprawa została wykonana.

Julian spojrzał na niego z nagłą wściekłością.

— Ty podpisałeś zgodę.

— Pod groźbą.

— Nikt nie zmuszał cię, żebyś siadał za sterami.

Evan ruszył ku niemu, ale ból przeszył jego twarz. Zatrzymał się, opierając o konsolę.

— Mój syn ma dziewięć lat — powiedział. — Zrobiłeś ze mnie zakładnika, a potem wsadziłeś mnie do samolotu z niesprawnym układem. Nigdy ci tego nie wybaczę.

Wtedy za drzwiami kokpitu rozległ się głos lekarza.

— Kapitan odzyskał przytomność!

Tessa otworzyła drzwi. Lekarz wszedł z ratownikiem i ukląkł przy rannym mężczyźnie.

Kapitan miał rozciętą skroń, ale oczy były przytomne.

— Mara — wyszeptał.

— Jestem tutaj.

— Nie oddawaj im dokumentów.

Julian poderwał głowę.

— Kapitanie, jest pan zdezorientowany.

— Pamiętam wszystko — odparł kapitan. — Kiedy wychodziłem z kokpitu, widziałem, jak Julian wyciąga kartę z systemu. Chciałem wrócić, ale samolot uderzył w turbulencje.

Spojrzał na Evana.

— Powiedziałem ci, że układ wyważenia nie został naprawiony.

Evan zamknął oczy.

— Powiedziałeś, że to tylko kontrola zapasowa.

— Bo Julian stał za tobą.

Prawda była bardziej skomplikowana, niż chciałam. Kapitan nie był bezwolną ofiarą. Wiedział o ryzyku, ale liczył, że zdoła bezpiecznie doprowadzić maszynę do Seattle i później ujawnić problem. Evan podpisał, bo bał się o syna. Walter przez rok zbierał dowody przeciwko własnemu dziecku.

A ja znalazłam się w środku ich wszystkich decyzji, siedząc w cudzym fotelu i prowadząc samolot, który nie powinien był wzbić się w powietrze.

Na płycie lotniska czekał już zespół ratunkowy. Kapitana zabrano na noszach. Evana chciano od razu przewieźć do szpitala, ale zatrzymał mnie przy schodach.

— Niech pani zostanie, dopóki nie znajdą Noaha.

— Zostanę.

— Dlaczego?

Spojrzałam na jego temblak, przemoczony od potu.

— Bo ktoś musiał zostać z panem w kokpicie. Teraz ktoś musi zostać z panem, kiedy dowie się pan, gdzie jest syn.

Poszliśmy do pomieszczenia odpraw, gdzie kontrolerka przekazała nam najnowsze dane. Wiadomość wysłano z telefonu należącego do kierownika magazynu przy porcie w Tacoma.

Walter natychmiast zadzwonił do syna.

Ellis odebrał po czterech sygnałach.

— Tato, gdzie jesteś?

— Na Whidbey. Samolot wylądował.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Rusk powiedział, że nie przeżyjecie.

Walter oparł dłoń na stole.

— Próbowałeś go powstrzymać?

— Tak.

— Kiedy?

— Zanim wystartowaliście. Ale miał dokumenty, które mogły zniszczyć firmę. Bałem się.

Walter zamknął oczy.

— Ty nie bałeś się o firmę. Bałeś się, że ludzie dowiedzą się, kim się stałeś.

— Tato…

— Gdzie jest chłopiec?

— W magazynie numer sześć. Z pracownikiem ochrony. Jest cały.

Evan zakrył twarz zdrową dłonią. Wydobył z siebie krótki, urwany oddech, jakby dopiero teraz jego ciało zrozumiało, że może przestać walczyć.

Pojechaliśmy tam razem z ekipą bezpieczeństwa lotniska. Nie było pościgu ani sceny rodem z filmu. Była zimna hala, zapach oleju i chłopiec siedzący na plastikowej skrzynce, z plecakiem przyciśniętym do brzucha.

Kiedy zobaczył ojca, nie pobiegł. Najpierw spojrzał na jego temblak.

— Tato, boli cię?

Evan ukląkł przed nim.

— Trochę.

— Samolot spadł?

— Nie. Pilotka go uratowała.

Noah spojrzał na mnie.

— To pani?

— Tak.

Chłopiec wyjął z kieszeni mały plastikowy samolot z oderwanym skrzydłem.

— Tata mówił, że piloci nie panikują.

— Twój tata się mylił — odpowiedziałam. — Piloci też się boją. Tylko wtedy trzymają ster mocniej.

Evan przyciągnął syna do siebie. Jego twarz drżała.

— Przepraszam — wyszeptał.

Noah objął go za szyję.

Wróciłam na lotnisko, kiedy zaczęło się przesłuchanie Ruska i pierwsze rozmowy zarządu. Nie pojechałam do Seattle. Nie musiałam. Dokumenty Waltera, karta systemowa i zeznania kapitana wystarczyły, żeby firma nie mogła już udawać, że był to zwykły błąd techniczny.

Ellis Pierce zrezygnował z kierowania linią jeszcze tego samego dnia. Nie uciekł. Podpisał przekazanie wszystkich raportów niezależnej komisji i wskazał trzy magazyny, o których istnieniu wcześniej milczał.

Walter nie pochwalił go za to.

Powiedział tylko:

— To nie jest odwaga. To rachunek za to, co zrobiłeś.

Miał rację.

Wieczorem kapitan poprosił, żebym przyszła do jego sali. Na stoliku obok łóżka leżała karta techniczna z czarną smugą i moja odznaka, którą znalazł na podłodze kokpitu.

— Chce pani ją odzyskać? — spytał.

— Odznakę tak. Kartę nie.

— Dlaczego?

— Bo powinna zostać tam, gdzie wszyscy będą zmuszeni ją zobaczyć.

Oddał mi odznakę.

— Pani wie, że wojsko będzie miało pytania.

— Linia lotnicza również.

— I odpowie pani?

Spojrzałam na kartę leżącą między nami.

— Na każde.

Następnego ranka Walter przyszedł do szpitala z notesem. Nie usiadł przy synu. Usiadł obok Evana i zapytał o szkołę Noaha, jego ulubione przedmioty i to, czy chłopiec nadal buduje modele samolotów.

Evan powiedział, że tak.

Walter skinął głową.

— Mój syn nauczył się latać na cudzym strachu. Twój syn nie może nauczyć się tego samego.

Evan długo milczał, a potem podał mu zdrową rękę.

Nie było w tym przebaczenia.

Była umowa, że obaj przestaną pozwalać, by strach decydował za nich.

Kilka dni później wróciłam do kokpitu szkoleniowego. Instruktor posadził mnie za sterami dużego samolotu pasażerskiego i powiedział, że muszę przećwiczyć reagowanie na opóźnione wychylenia.

— Pani naprawdę chce robić to po tym wszystkim? — spytał.

— Chcę wiedzieć, jak prowadzić maszynę, która nie odpowiada od razu.

— A jeśli znowu coś pójdzie nie tak?

Położyłam dłoń na ciężkiej kolumnie sterowniczej.

— Wtedy nie będę udawać, że problemu nie ma.

Przed wyjściem z sali zauważyłam na biurku instruktora metalowy klucz owinięty czerwoną taśmą. Taki sam, jak ten, który Evan wyciągnął spod panelu.

— Skąd pan go ma? — spytałam.

— To stary klucz serwisowy. Nie działa od lat.

Wzięłam go do ręki.

Był ciężki i zimny.

— Ten działał — powiedziałam.

Za oknem symulatora rozległ się dźwięk ostrzegawczy. Komputer zasugerował automatyczne zniżanie, choć wysokość była prawidłowa.