Podczas lotu na północ wszyscy nagle przestali udawać spokój, a kiedy wstałam z fotela, stewardesa pobladła

Pierwszą rzeczą, którą zauważyłam po przebudzeniu, było to, że nikt już nie udawał, że się nie boi.

Obudziłam się z policzkiem przyklejonym do szyby i kapturem szarej bluzy pod karkiem. Światła w kabinie przygaszono, ale prawie każda twarz była zwrócona ku przodowi.

Kobieta po drugiej stronie przejścia ściskała srebrny krzyżyk. Chłopak dwa rzędy przede mną wbijał obie dłonie w oparcie fotela. Z tyłu płakało dziecko.

Samolot nie leciał tak, jak powinien.

Większość pasażerów nazwałaby to turbulencjami. Ja wiedziałam, że to coś innego. Odrzutowiec przechylił się w lewo, zbyt gwałtownie wrócił do poziomu, potem przechylił w prawo i opuścił nos tak, że żołądek podszedł mi do gardła.

Ktoś walczył z maszyną.

Spojrzałam na zegarek. Powinniśmy już schodzić w stronę Seattle. Tymczasem silniki wydawały nierówny, głuchy dźwięk.

Mężczyzna siedzący obok mnie, siwowłosy Walter Pierce, przed startem przedstawił się jako emerytowany dyrektor szkoły z Fort Worth. Przez godzinę opowiadał o łowieniu ryb na Alasce, aż zauważył, że zasypiam.

— Proszę spać — powiedział wtedy. — Obudzę panią, kiedy przyniosą kawę.

Teraz patrzył w stronę kokpitu.

— Czuje pani to? — wyszeptał.

— Tak.

— Co się dzieje?

Nie odpowiedziałam.

Zabrzmiał sygnał pokładowego telefonu.

— Drodzy pasażerowie — odezwał się mężczyzna, spokojny aż do przesady. — Jeśli na pokładzie znajduje się lekarz, pielęgniarka, ratownik medyczny lub inny pracownik służby zdrowia, prosimy nacisnąć przycisk wezwania.

Kilka lampek zapaliło się nad głowami.

Ludzie wypuścili powietrze. Pomyślałam, że może ktoś zemdlał.

Wtedy samolot opadł.

Nieznacznie. Może o kilkanaście metrów. Ale wystarczająco szybko, żeby kilka osób krzyknęło, a kubek kawy wzbił się z tacy i uderzył w sufit.

Walter ścisnął podłokietnik. Plastik zatrzeszczał pod jego palcami.

— Pani się nie boi? — spytał.

— Nie powiedziałam, że się nie boję.

— Nie wygląda pani.

— Wyglądanie na przerażoną nie pomoże samolotowi.

Telefon odezwał się ponownie.

— Jeśli na pokładzie jest pilot posiadający doświadczenie w lotach odrzutowcami, prosimy nacisnąć przycisk.

Cała kabina ucichła.

Kilka rzędów dalej zapaliła się lampka. Stewardesa podeszła do mężczyzny, który podniósł rękę. Pochyliła się nad nim, a po chwili wyprostowała. Mężczyzna zaczerwienił się i opuścił wzrok.

— Latał małym samolotem — powiedziałam.

Walter spojrzał na mnie.

— Skąd pani wie?

— Gdyby mógł pomóc, nie szukaliby dalej.

Samolot przechylił się ponownie. Tym razem korekta nastąpiła za późno. Poczułam, jak puls przyspiesza mi pod szczęką.

Telefon zabrzmiał po raz trzeci.

— Potrzebujemy pilota z doświadczeniem w lotach na samolotach odrzutowych lub wojskowych.

Walter obrócił się ku mnie.

— Mara.

— Nie.

— Powiedziała pani, że jest pilotem.

— Tak.

— Wojskowym?

Milczałam.

Jego twarz zmieniła kolor.

— O Boże.

— Walter, proszę.

— Czym pani lata?

— To nie ma znaczenia.

— Czym pani lata?

Westchnęłam.

— Myśliwcami pokładowymi.

Przez chwilę patrzył na mnie, jakbym właśnie oznajmiła, że potrafię chodzić po wodzie.

— Ląduje pani na okrętach?

— Czasami.

— A siedzi pani tutaj?

— Mój samolot waży mniej niż jeden silnik tej maszyny.

Telefon zabrzmiał jeszcze raz, tym razem w głosie stewardesy nie było już nawet śladu zawodowego spokoju.

Walter nacisnął mój przycisk, zanim zdążyłam go powstrzymać.

— Niech pan tego nie robi!

— Może mnie pani ochrzanić po lądowaniu.

Stewardesa pojawiła się niemal natychmiast. Miała bladą twarz i identyfikator z napisem „Tessa Grant”.

— Kto nacisnął przycisk?

Walter wskazał na mnie.

— Ona.

— Absolutnie nie ja — powiedziałam.

Tessa spojrzała na moją bluzę, dżinsy i poduszkę podróżną wiszącą na szyi.

— Jest pani pilotem wojskowym?

Odpięłam pas.

— Komandor porucznik Mara Keene. Latam samolotami taktycznymi.

Nad jej górną wargą pojawiła się cienka warstwa potu.

— Pani?

— Ja.

— Proszę iść ze mną.

Kiedy weszłam w przejście, samolot przechylił się tak ostro, że złapałam oparcie fotela. Pasażerowie krzyknęli. Tessa uderzyła ramieniem w schowek nad głową.

— To właśnie jest problem — powiedziała.

Przy pierwszej klasie zobaczyłam kapitana leżącego na podłodze. Lekarz przyciskał ręczniki do jego rozbitej skroni.

— Oddycha — powiedział lekarz — ale może mieć pękniętą czaszkę.

W kokpicie drugi pilot siedział z prawą ręką przyciśniętą do tułowia prowizorycznym temblakiem. Twarz miał szarą.

— Przysłali mi pilota myśliwca — wyszeptał.

— Przysłali jedynego pilota odrzutowca, jakiego mieli.

— Evan Cole.

— Mara.

— Kapitan uderzył w sufit. Autopilot nie trzyma wysokości.

Usiadłam na lewym fotelu. Kolumna sterownicza była ciężka jak stalowy słup, a samolot odpowiadał z opóźnieniem.

— Spokojnie — mruknął Evan.

— Wiem, co robię.

— Piloci myśliwców zawsze mówią to sekundę przed zbyt gwałtowną korektą.

Prawie się uśmiechnęłam. Prawie.

Na panelu zobaczyłam ostrzeżenie dotyczące wyważenia. Wskaźnik drżał, choć nikt go nie dotykał.

— Tam — powiedziałam.

— Co?

— Samolot nie walczy z nami. Ktoś albo coś zmienia jego wyważenie.

Evan próbował sięgnąć do przełączników zdrową ręką, ale nagle syknął z bólu.

Pod jego łokciem leżała złożona karta techniczna. Na jej brzegu widniała świeża, czarna smuga, jakby papier przeciągnięto po sadzy.

Wtedy w słuchawkach zatrzeszczał głos kontroli lotów.

— Northstar 417, potwierdźcie, kto obecnie steruje samolotem. Mamy dla was pilną wiadomość od dyrektora operacyjnego…

Evan spojrzał na mnie, a jego palce zacisnęły się na karcie.

— Nie odpowiadaj — wyszeptał.

Ja jednak sięgnęłam do przełącznika radia i powiedziałam:

— Tu komandor porucznik Mara Keene. Proszę powtórzyć wiadomość…

cta_part1

CZĘŚĆ 2

— Tu komandor porucznik Mara Keene. Proszę powtórzyć wiadomość — powiedziałam, a w kokpicie natychmiast zapadła ciężka cisza.

W słuchawkach zaszumiało.

— Pani Keene, proszę przekazać sterowanie drugiemu pilotowi i opuścić kokpit. To polecenie dyrektora operacyjnego linii.

Evan pobladł jeszcze bardziej.

— Niech pani tego nie robi — wyszeptał.

— Dlaczego dyrektor operacyjny wydaje polecenia z ziemi, skoro mamy awarię sterowania?

— Proszę nie zadawać pytań przez otwartą częstotliwość — odezwał się głos. — Sytuacja jest monitorowana.

— W takim razie niech pan powie, dlaczego mój wskaźnik wyważenia zachowuje się tak, jakby ktoś przestawiał go ręcznie.

Odpowiedziała mi cisza.

Tessa stała za moim fotelem i trzymała się zagłówka. Z jej kieszeni wystawał długopis, którego końcówka drżała w rytm przechyłów.

— Pani Keene — powiedziała — mamy dwieście sześć osób na pokładzie.

— Wiem.

— Co mam powiedzieć pasażerom?

— Że załoga pracuje nad problemem i że mają zapiąć pasy.

— A jeśli zapytają, czy spadamy?

Spojrzałam na odbicie jej twarzy w czarnej szybie panelu.

— Proszę powiedzieć, że jeszcze nie.

Wykonała połączenie do kabiny. Jej głos był spokojny, ale przy każdym słowie zaciskała palce na długopisie.

Evan wskazał brodą kartę techniczną.

— Znalazłem ją przy konsoli, kiedy kapitan wstał.

— Co na niej jest?

— Lista kontroli po ostatnim przeglądzie.

— To nie wygląda jak lista kontroli.

— Bo ktoś wyrwał pierwszą stronę.

Przebiegłam wzrokiem po pozostałym tekście. W kilku miejscach widniały odręczne oznaczenia, a przy pozycji dotyczącej układu wyważenia ktoś postawił krzyżyk. Pod spodem znajdował się podpis, którego nie znałam.

Walter pojawił się w drzwiach kokpitu, trzymając się framugi. Mimo wieku poruszał się pewnie.

— Tessa powiedziała mi, że potrzebujecie pomocy — oznajmił.

— Powiedziała panu, żeby pan tu przychodził?

— Nie. Ale widziałem, że przestała oddychać normalnie.

— Wróci pan na miejsce.

— Pani pilot, przez czterdzieści lat prowadziłem szkołę. Wiem, kiedy dorośli ukrywają przed dziećmi coś ważnego. W kabinie wszyscy już wiedzą.

Evan spojrzał na niego z irytacją.

— To nie jest zebranie rodziców.

— A jednak ktoś tu kłamie — odparł Walter.

W tej samej chwili samolot gwałtownie opuścił nos. Przesunęłam kolumnę sterowniczą, zmniejszyłam moc i przez kilka sekund słyszałam tylko alarm oraz nierówny oddech Evana.

— Kontrola, Northstar 417 — powiedziałam. — Żądam natychmiastowego wektora na najbliższe lotnisko wojskowe.

— Seattle jest nadal dostępne — odpowiedziano.

— Nie pytałam o Seattle.

— Nie możemy skierować cywilnego samolotu na wojskowe lotnisko bez zgody dowództwa.

— W takim razie proszę uzyskać zgodę, zanim stracimy wysokość.

Evan podniósł zdrową rękę.

— Jest lotnisko na wyspie Whidbey. Pas wystarczająco długi.

— Słyszałeś — powiedziałam do kontrolera. — Kierujcie nas tam.

— Northstar 417, dyrektor operacyjny zabrania zmiany trasy.

Nie wierzyłam własnym uszom.

— Proszę powtórzyć.

— Otrzymaliśmy instrukcję, by utrzymać kurs na Seattle.

Walter zacisnął usta.

— Ktoś chce, żebyście tam dolecieli — powiedział.

Evan odwrócił głowę.

— Albo żebyśmy nie wylądowali nigdzie indziej.

Wtedy zapaliła się czerwona lampka nad drzwiami kokpitu. Tessa spojrzała na nią i znieruchomiała.

— Ktoś próbuje wejść — powiedziała.

— Powiedz, że kapitan jest nieprzytomny i że kokpit jest zamknięty.

— Już powiedziałam.

— Kto stoi za drzwiami?

Tessa przełknęła ślinę.

— Mężczyzna z pierwszej klasy. Twierdzi, że jest dyrektorem operacyjnym.

Samolot zadrżał, a na panelu zamigotało kolejne ostrzeżenie. Ktoś po drugiej stronie drzwi uderzył pięścią.

— Otwórzcie! — krzyknął. — Jeśli nie wykonacie moich poleceń, wszyscy zginą!

Walter spojrzał na mnie.

— To chyba nie brzmi jak człowiek, który przyszedł pomóc.

Evan ścisnął kartę techniczną.

— Mara, on nie powinien być w pierwszej klasie.

— Skąd wiesz?

— Bo nazwisko na tej karcie należy do niego.

Uderzenie w drzwi zabrzmiało jak wystrzał.

Tessa cofnęła się o krok.

— Co mam zrobić?

Spojrzałam na wysokościomierz. Zostało nam mniej niż dziesięć minut bezpiecznego lotu.

— Zablokuj drzwi. Walter, wracaj do kabiny i powiedz pasażerom, żeby pochylili głowy.

— A pani?

— Spróbuję posadzić ten samolot.

— Sama?

— Nie. Z człowiekiem, który zna prawdę, ale boi się ją powiedzieć.

Evan drgnął.

— Nie boję się.

— To powiedz, dlaczego podpisałeś ten dokument.

Jego wzrok spadł na kartę. Za drzwiami mężczyzna krzyczał coraz głośniej, a z radia dobiegał rozkaz utrzymania kursu.

Evan wyciągnął z kieszeni mały metalowy klucz, owinięty czerwoną taśmą.

— Bo mój syn jest w hangarze w Tacoma — powiedział. — I jeśli wylądujemy gdzie indziej, człowiek za drzwiami każe go zabić.

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Kontrola lotów odezwała się nagle, tym razem kobiecym głosem:

— Northstar 417, jeśli mnie słyszycie, nie kierujcie się na Seattle. Właśnie otrzymałam wiadomość z pokładu, że ktoś podmienił wasz plan lotu. Za dwie minuty system rozpocznie automatyczne zniżanie…

Evan wsunął klucz w szczelinę pod panelem.

— Jeśli go przekręcę, zobaczy pani, kto naprawdę zmienił ustawienia.

Metal zazgrzytał.

A potem wszystkie ekrany w kokpicie zgasły naraz…

CZĘŚĆ 3

A potem wszystkie ekrany w kokpicie zgasły naraz.

Zostały tylko czerwone lampki awaryjne i blask błyskawic za przednią szybą. Samolot zaczął opadać, a ciężka kolumna sterownicza szarpnęła mi ręce.

— Klucz! — krzyknęłam.

Evan przekręcił go do końca. Pod panelem otworzyła się wąska skrytka. W środku znajdował się pakiet papierów spięty mosiężną klamrą oraz mała karta pamięci do systemu pokładowego.

— To nie jest rejestr techniczny — powiedziałam.

— Wiem.

— Co podpisałeś?

Evan zamknął oczy.

— Zgodę na lot mimo usterki układu wyważenia.

Tessa spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Wiedziałeś, że samolot jest niesprawny?

— Wiedziałem, że wykryto problem. Powiedziano mi, że naprawiono go przed odlotem.

— A podpis?

— Podrobił go dyrektor operacyjny. Potem pokazał mi zdjęcie mojego syna wychodzącego ze szkoły.

Za drzwiami kokpitu rozległ się głos mężczyzny z pierwszej klasy.

— Evan! Otwórz natychmiast! Nie zmuszaj mnie, żebym użył awaryjnego dostępu!

Evan zadrżał.

— To Julian Rusk — wyszeptał. — Dyrektor operacyjny linii.

— I człowiek, który porwał pańskiego syna?

— Nie wiem, czy go porwał. Wiem, że wie, gdzie jest.

Wsunęłam kartę pamięci do awaryjnego gniazda. Jeden z ekranów zamigotał. Pojawiła się lista zmian w systemie, z godzinami i nazwiskami.

Ostatnia zmiana została wprowadzona dziewiętnaście minut przed startem.

Podpis elektroniczny należał do Juliana Ruska.

Tessa zakryła usta dłonią.

— On celowo wyłączył zabezpieczenie.

— Nie tylko — powiedział Evan. — Zmienił też plan lotu. Seattle było przynętą. Po drodze mieliśmy przelecieć nad magazynem należącym do jego firmy.

— Po co?

Evan otworzył papierową teczkę. Na pierwszej stronie znajdowała się lista kontenerów, numery przesyłek i nazwiska osób, które nigdy nie powinny były znaleźć się w dokumentach linii lotniczej.

— Przemycał części wojskowe. Kiedy firma zaczęła tracić pieniądze, chciał zrzucić winę na awarię samolotu. My mieliśmy być dowodem, że system zawiódł sam.

Za drzwiami Julian zaczął liczyć.

— Dziesięć sekund, Evan. Potem otworzę drzwi sam.

Moje dłonie były mokre, ale głos pozostał spokojny.

— Tessa, odłącz zamek awaryjny i powiedz mu, że otwierasz.

— Co?

— Potrzebuję, żeby wszedł.

— On ma broń?

— Jeśli ma, wejście i tak znajdzie.

Tessa przysunęła się do panelu. Evan próbował zaprotestować.

— Mara, nie możemy ryzykować.

— Już ryzykujemy. Różnica polega na tym, że za chwilę będziemy mieć świadka.

Drzwi odsunęły się z sykiem.

Julian Rusk wpadł do kokpitu. Był elegancko ubrany, ale jego krawat wisiał krzywo, a na mankiecie miał świeżą krew. W ręku trzymał metalowy pręt wyrwany z drzwi awaryjnych.

— Zejdź z fotela — rozkazał.

— Nie.

— Nie jesteś kapitanem tego samolotu.

— Kapitan leży nieprzytomny. Drugi pilot ma złamaną rękę. A ty właśnie przyznałeś przed Tessa, że zmieniałeś system.

Jego twarz stężała.

— Nie wiesz, o czym mówisz.

— Wiemy o magazynie w Tacoma. Wiemy o ładunku. Wiemy, że twój podpis jest w systemie.

Julian ruszył ku konsoli.

— Oddaj kartę.

Evan zasłonił ją zdrowym ramieniem.

— Gdzie jest mój syn?

— Żyje, dopóki będziesz posłuszny.

Te słowa zawisły w kokpicie jak wyrok.

Tessa sięgnęła pod panel i nacisnęła ukryty przycisk. Na konsoli zapaliła się zielona dioda.

— Co zrobiłaś? — spytał Julian.

— Włączyłam przekaz awaryjny do wieży — powiedziała. — Wszystko, co pan teraz mówi, słyszy kontrola lotów.

Julian odwrócił się gwałtownie. Pręt uderzył w bok fotela, kilka centymetrów od mojej ręki.

Samolot zanurkował.

— Evan, trzymaj poziom! — krzyknęłam.

— Nie mogę!

— Możesz. Patrz na mnie.

Przejęłam sterowanie, a Julian stracił równowagę i upadł na kolana. Walter, który wrócił do kokpitu, zamknął za nim drzwi i zabrał mu pręt.

— Przez całe życie mówiłem uczniom, że przemoc jest oznaką braku argumentów — powiedział. — Dzisiaj chciałbym, żeby to wystarczyło.

W słuchawkach odezwała się kontrolerka.

— Northstar 417, wojskowe lotnisko Whidbey zatwierdziło lądowanie. Pas wolny. Macie trzy minuty.

Prowadziłam samolot bez autopilota, z martwymi ekranami i uszkodzonym wyważeniem. Evan podawał mi wysokość z zapasowego przyrządu, Tessa pilnowała Juliana, a Walter trzymał się fotela kapitana.

Tuż przed lądowaniem odezwał się telefon satelitarny Juliana. Na ekranie pojawiła się wiadomość z numeru, którego nikt nie znał.

Evan przeczytał ją i zamarł.

— Co jest? — spytałam.

Podsunął mi telefon.

„Chłopiec jest bezpieczny. Ale jeśli Northstar 417 wyląduje na Whidbey, dokumenty trafią do wszystkich redakcji. Nie tylko Rusk straci firmę. Straci ją również człowiek, który przez lata ją chronił.”

Pod wiadomością widniało nazwisko, którego nie znałam.

Walter znał.

Jego palce zacisnęły się na oparciu.

— To mój syn — powiedział.

Spojrzałam na niego.

— Twój syn jest właścicielem linii?

Walter skinął głową.

— I to on podpisał pierwszą zgodę na ukrywanie awarii.

Samolot dotknął pasa twardo, odbił się raz i zatrzymał dopiero przy końcu drogi.

Pasażerowie zaczęli płakać, śmiać się i wołać bliskich. Służby otoczyły maszynę, ale zanim otwarto drzwi, Walter podszedł do mnie.

— Pani Keene — powiedział — jeśli ujawni pani te dokumenty, mój syn pójdzie na dno razem z Ruskiem.

— A jeśli ich nie ujawnię?

— Wtedy wszystko zostanie tak, jak było.

W tej chwili telefon Juliana zadzwonił ponownie. Tym razem na ekranie pojawiło się zdjęcie chłopca siedzącego na krześle w magazynie.

Pod nim znajdowało się jedno zdanie:

„Ojciec chłopca już jedzie. A pani, komandor Keene, powinna wiedzieć, że załoga nie była jedynym celem tego lotu…”