Udawałem ciężką chorobę, żeby sprawdzić miłość dziewczyny, a kiedy wróciła po pięciu dniach, moja matka nagle pobladła

W chwili, gdy Skyla weszła do mojego mieszkania po pięciu dniach milczenia, trzymałem już w ręku telefon gotowy do kolejnego kłamstwa.

Nie zdążyłem jednak wybrać jej numeru. Drzwi otworzyły się gwałtownie i stanęła w progu, przemoczona, blada, z włosami przyklejonymi do policzków. Na ramieniu miała starą płócienną torbę, tę samą, z naszytą żółtą gwiazdą, którą dostała po babci. Torba była rozdarta przy uchwycie.

— Gdzie ty byłaś? — zapytałem.

Skyla spojrzała na mnie tak, jakby próbowała rozpoznać człowieka stojącego po drugiej stronie pokoju.

— Nie dzwoniłeś do lekarza?

— Odpowiedz na moje pytanie.

— Najpierw ty odpowiedz na moje.

Zrobiło mi się gorąco, choć w mieszkaniu było chłodno. Przez pięć dni powtarzałem sobie, że jej zniknięcie jest dowodem. Że moi rodzice mieli rację. Że dziewczyna, która naprawdę kocha, nie wyjeżdża bez słowa, kiedy jej partner rzekomo walczy o życie.

A jednak teraz, kiedy patrzyła na mnie z twarzą szarą ze zmęczenia, poczułem coś zupełnie innego. Wstyd ścisnął mnie pod żebrami.

— Powiedziałaś, że wyjeżdżasz — odparłem. — Napisałaś, żebym nie próbował się z tobą kontaktować.

— Bo gdybym usłyszała twój głos, wróciłabym bez tego, po co pojechałam.

Odstawiła torbę na stół. Z wnętrza dobiegł metaliczny stuk. Nie był to dźwięk biżuterii ani pieniędzy. Brzmiało to jak coś ciężkiego, owiniętego w materiał.

— Co to jest? — spytałem.

— Wynik twoich badań?

Serce podeszło mi do gardła.

— Nie mam jeszcze wyników.

— Właśnie dlatego pytam.

Wtedy zrozumiałem, że moje kłamstwo zaczyna pękać. Dwa dni wcześniej powiedziałem jej, że lekarze wykryli u mnie poważną chorobę i że leczenie będzie kosztowało prawie dwieście tysięcy złotych. Udawałem rozpacz, drżące ręce i bezsenne noce. Podałem kwotę, której nie mogłaby zdobyć nawet przez całe życie.

Skyla natychmiast zaczęła szukać rozwiązań. Dzwoniła do klinik, pytała o raty, fundacje i pożyczki. Przysłała mi kilkanaście wiadomości, a potem nagle napisała, że wyjeżdża.

Moi rodzice tylko pokiwali głowami.

— Widzisz? — powiedziała matka przez telefon. — Pieniądze były dla niej ważniejsze od ciebie.

Chciałem w to uwierzyć. To było prostsze niż przyznanie, że skrzywdziłem kobietę, która nigdy nie poprosiła mnie nawet o opłacenie podręczników.

Teraz Skyla wyjęła z torby płaskie pudełko owinięte granatowym szalikiem. Na jej palcach widziałem pęknięcia i ciemne smugi, jakby przez kilka dni pracowała przy węglu albo smole.

— Nie jestem bogata, Marku — powiedziała cicho. — Ale nie mogłam pozwolić, żebyś został sam.

— Co zrobiłaś?

Nie odpowiedziała. Zamiast tego położyła pudełko przede mną i odsunęła dłonie.

W pokoju tykał zegar. Każde uderzenie wskazówki brzmiało jak pytanie.

Skyla uniosła podbródek, a ja wyciągnąłem rękę do wieczka…

CZĘŚĆ 2

Wieczko ustąpiło z cichym trzaskiem. W środku leżał skórzany futerał, porysowany i popękany na rogach. Na jego klamrze widniały ślady srebrnej farby.

— To nie są pieniądze — powiedziałem.

— Nie.

— Więc co ja mam z tym zrobić?

— Otwórz.

Przez chwilę nie mogłem się poruszyć. Znałem ten futerał. Skyla pokazała mi go raz, w drugim miesiącu naszego związku, kiedy zabrała mnie do małego mieszkania nad piekarnią. Powiedziała wtedy, że należał do jej matki, która zmarła, gdy Skyla miała czternaście lat.

W futerale leżał srebrny zegarek kieszonkowy. Nie działał. Na tylnej klapce miał wygrawerowane dwa słowa: „Wracaj bez długu”.

— Sprzedałaś go? — wyszeptałem.

— Próbowałam.

— Próbowałaś?

— Jubiler chciał dać za niego trzysta złotych. Zabrałam go z powrotem.

— To po co go tu przyniosłaś?

Skyla wyjęła spod zegarka złożoną kartkę. Papier był wilgotny, w jednym miejscu rozmazany.

— Pojechałam do Łodzi. Do człowieka, który naprawiał zegarki mojej matki. Nazywa się pan Borys. Pamiętał ją. Kiedy powiedziałam, że potrzebuję pieniędzy na twoje leczenie, odmówił kupna, ale zadzwonił do kilku osób.

— Do jakich osób?

— Do ludzi, którym moja matka pomagała, kiedy jeszcze żyła.

Poczułem, jak coś zimnego przesuwa mi się po karku.

Przez kolejne godziny słuchałem jej opowieści. Spała w poczekalni dworca, bo nie chciała wydać pieniędzy na nocleg. Rano pracowała przy rozładunku skrzynek na targu. Wieczorem myła naczynia w barze. Pomiędzy jednym zajęciem a drugim chodziła po fundacjach i prosiła o rozmowę z kimkolwiek, kto znałby sposób na leczenie bez natychmiastowej zapłaty.

— Mogłaś do mnie zadzwonić — powiedziałem.

— Dzwoniłam. Nie odbierałeś.

Zamarłem.

W moim telefonie rzeczywiście widniało sześć połączeń z nieznanego numeru. Nie oddzwoniłem. Uznałem, że to pewnie reklama albo ktoś z kliniki.

— Dlaczego nie zadzwoniłaś z własnego numeru?

— Sprzedałam telefon.

Wstałem tak szybko, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Sprzedałaś telefon?

— Potrzebowałam pieniędzy na przejazdy.

W jej głosie nie było dumy. Tylko zmęczenie.

Wtedy zadzwonił mój ojciec. Na ekranie pojawiło się jego nazwisko. Skyla spojrzała na telefon i odsunęła się od stołu.

— Odbierz — powiedziała.

— Nie muszę.

— Musisz. Chcę, żeby usłyszał, co zrobiłam.

Odebrałem.

— Marek, wróciła? — zapytał ojciec bez przywitania. — Mam nadzieję, że nie dałeś się znowu nabrać.

Skyla zacisnęła palce na pasku torby.

— Tato — powiedziałem. — Ona nie wyjechała, żeby mnie zostawić.

— Oczywiście, że nie. Pewnie znalazła lepszą ofertę.

Skyla przysunęła się do telefonu.

— Pański syn powiedział mi, że umiera — oznajmiła.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— To nie jest rozmowa dla ciebie — odparł ojciec.

— Właśnie że jest. Bo wysłałam mu coś, czego nie rozumie.

Wyjęła z futerału drugi papier, tym razem zapieczętowany czerwoną pieczęcią. Mój ojciec usłyszał szelest.

— Co to jest? — spytałem.

Skyla spojrzała na mnie, a jej twarz nagle stężała.

— Dokument od lekarza, który miał leczyć twoją chorobę. I chyba powinieneś przeczytać go przy swoich rodzicach…

CZĘŚĆ 3

Dokument był krótkim zaświadczeniem z prywatnej kliniki, opatrzonym nazwiskiem lekarza i datą sprzed trzech dni.

Przeczytałem pierwsze zdanie. Potem drugie. Przy trzecim przestałem oddychać.

Nie było żadnej rejestracji pacjenta o moim nazwisku. Żadnego skierowania. Żadnej diagnozy. Lekarz, którego podałem Skyli jako prowadzącego, napisał wyraźnie, że nikt z kliniki nie kontaktował się ze mną ani z moją rodziną.

— Skąd to masz? — spytałem.

— Pojechałam tam.

— I rozmawiałaś z lekarzem?

— Tak.

Ojciec nadal był na linii.

— Marek, rozłącz się — powiedział ostro. — Natychmiast.

Skyla podniosła głowę.

— Niech zostanie. Powinien usłyszeć wszystko.

— Co ty wyprawiasz? — warknął ojciec.

— Ratuję pańskiego syna przed chorobą, której nie ma.

W mieszkaniu zrobiło się tak cicho, że słyszałem buczenie lodówki. Czułem pot pod kołnierzykiem.

Ojciec nic nie powiedział.

Skyla odwróciła się do mnie.

— W klinice zapytali, czy Marek jest pod opieką psychiatry. Powiedziałam, że nie wiem. Potem jeden z lekarzy zobaczył wiadomość, którą mi wysłałeś. Tę z kwotą i nazwą rzekomego leczenia.

— Skyla…

— Powiedział, że podobną wiadomość dostała wcześniej inna kobieta.

Zabrakło mi powietrza.

— Jaka kobieta?

— Narzeczona twojego kuzyna. Rok temu. Tak samo miałeś być śmiertelnie chory. Tak samo rodzice nie mogli ci pomóc. Tylko wtedy dziewczyna pożyczyła pieniądze od brata.

Telefon niemal wypadł mi z ręki.

— To nieprawda — odezwał się ojciec.

— Pańska żona sama mi to potwierdziła — powiedziała Skyla.

— Nie rozmawiałaś z moją żoną.

— Rozmawiałam. Wczoraj wieczorem. Powiedziała, że Marek chciał sprawdzić, czy jestem z nim dla pieniędzy.

Wstałem i odsunąłem się od stołu.

— Mamo wiedziała?

Ojciec milczał.

To milczenie odpowiedziało za niego.

Poczułem, jak łzy napływają mi do oczu, ale nie były jeszcze łzami wzruszenia. Były ciężkie, wstydliwe i gorące.

— Tato, ty jej o tym powiedziałeś?

— Chciałem cię ochronić.

— Przed czym?

— Przed kobietą, która czeka na twoje pieniądze.

Skyla położyła na stole ostatnią kartkę.

— Nie przyjechałam tu z pieniędzmi. Przyjechałam z prawdą. A pieniądze, które zebrałam, są na twoim koncie funduszu medycznego. Nie ruszyłam ich. Gdybyś naprawdę chorował, miałbyś za co zacząć leczenie.

Spojrzałem na dokument. Pod spodem leżała lista nazwisk: pan Borys, właściciel baru, kobieta z targu, wykładowca Skyli i dziesiątki nieznanych mi osób. Każda wpisała kwotę, często śmiesznie małą.

A jednak razem zebrali ponad osiemnaście tysięcy złotych.

— Dlaczego? — zapytałem. — Skoro już wiedziałaś, że kłamię, dlaczego nadal próbowałaś mi pomóc?

Skyla dotknęła srebrnego zegarka.

— Bo chciałam mieć pewność, że kiedy odejdę, nie zostawię za sobą człowieka, który naprawdę potrzebował ratunku.

Wtedy na jej telefonie, pożyczonym od pana Borysa, pojawiła się wiadomość. Przeczytała ją i nagle zbladła.

— Co się stało? — spytałem.

Podała mi aparat.

Była to wiadomość od mojej matki. Jedno zdanie. I załącznik, którego nie rozumiałem.

„Marek nie wie, co podpisał dziś rano, prawda?”…