Widziałam, jak podczas przyjęcia ktoś zepchnął Juliana do lodowatego jeziora, lecz jego siostra tylko zacisnęła usta

Kiedy Julian Veskarenko zniknął pod taflą jeziora, sto osiemdziesiąt siedem osób patrzyło na wodę i nikt nie krzyknął.

Stałam na kamiennym tarasie w jasnoniebieskiej sukience kupionej na wyprzedaży i przez chwilę udawałam, że należę do tego świata. Do kryształowych waz z białymi różami. Do polityków, przedsiębiorców i mężczyzn, którzy nosili broń pod letnimi marynarkami tak naturalnie, jak inni noszą zegarki.

Julian siedział kilka metrów dalej w czarnym wózku. Rozmawiał z dwoma mężczyznami, a jego ochroniarze stali w odpowiedniej odległości: wystarczająco blisko, żeby wszyscy czuli ich obecność, i wystarczająco daleko, żeby nikt nie mógł powiedzieć, że zdążyliby pomóc.

Jeden z rozmówców odszedł. Julian obrócił wózek.

Prawe koło zatrzymało się nagle.

Lewe potoczyło się dalej.

Wózek przechylił się w stronę wody. Zobaczyłam białą koszulę pod grafitową marynarką i jego dłoń szukającą oparcia, którego już tam nie było. Potem rozległ się ciężki plusk.

Kwartet smyczkowy zagrał jeszcze dwa takty.

— Nie dotykaj go — szepnął ktoś tuż za mną.

Odwróciłam głowę, ale zobaczyłam tylko kremowy rękaw i srebrną bransoletkę z małą kotwicą. Wtedy zrozumiałam, że to nie był rozkaz wypowiedziany ze strachu. To był rozkaz wypowiedziany z pewności.

Nie posłuchałam.

Zanim zaczęłam pracować u Veskarenki, przez sześć lat byłam ratowniczką wodną. Do jego posiadłości dostałam się pod fałszywym nazwiskiem i z podrobionym życiorysem, twierdząc, że jestem sekretarką od dokumentów. Nie przyszłam tam dla pensji. Przyszłam, żeby dowiedzieć się, kto doprowadził do śmierci mojego brata Maksyma.

Zrzuciłam jeden pantofel. Drugi zsunął się ze stopy, gdy skoczyłam.

Woda uderzyła we mnie jak rozbite szkło. Sukienka napęczniała, lodowate zimno ścisnęło mi klatkę piersiową, a dno zniknęło pod zieloną, mętną ciemnością.

Znalazłam Juliana przy przechylonym wózku. Był przypięty pasem, a metalowa poprzeczka pod siedzeniem wciągnęła materiał jego marynarki. Jego oczy były otwarte. Nie panikował. Patrzył na mnie, jakby nawet pod wodą zapamiętywał każdy szczegół.

Pociągnęłam go za ramię.

Nic.

Wskazał w dół.

— Wiem — wymamrotałam pod wodą, choć nie mógł mnie usłyszeć.

Rozpięłam pierwszy guzik. Oderwał się i zniknął w wirze. Drugi zaciął się pod palcami. Płuca zaczęły palić.

Julian nagle przestał walczyć. Całkowicie.

Zaufał kobiecie, którą znał od jedenastu dni.

Szarpnęłam drugi guzik, wyrwałam trzeci i zsunęłam mu marynarkę z ramion. Wsunęłam rękę pod jego szczękę, odepchnęłam się nogami i razem ruszyliśmy ku powierzchni.

— Proszę się trzymać! — wydyszałam, gdy wynurzyliśmy się przy kamiennych schodach.

Nie mógł. Dlatego trzymałam nas oboje.

Kiedy wreszcie wyciągnięto go na taras, pomocne ręce pojawiły się nagle i wszystkie naraz. Nikt nie wskoczył wcześniej.

Lekarz ukląkł przy Julianie. Viktoria, jego starsza siostra, stała obok stołu z różami i wyglądała bardziej na rozczarowaną niż przerażoną.

Julian wypluł wodę, otworzył oczy i spojrzał prosto na mnie.

— Kto ci powiedział, żeby mnie nie dotykać?

Nikt się nie odezwał.

Popatrzył po twarzach gości. Po ochroniarzach. Po siostrze.

— Nie pytam, dlaczego nikt nie skoczył — powiedział zachrypniętym głosem. — Pytam, kto wydał im pozwolenie, żeby patrzyli, jak tonę.

Wtedy połowa obecnych spuściła wzrok.

A ja poczułam, że zimno pod moją skórą zmienia się w coś znacznie groźniejszego. Julian wiedział, że to nie był wypadek. I wiedział, że ktoś w tym ogrodzie miał rozkaz…

CZĘŚĆ 2

…Julian podniósł dłoń, a lekarz natychmiast cofnął się o krok. Na jego palcu drżała kropla wody, która spadła na kamienną posadzkę.

— Wszyscy do środka — powiedział.

— Julianie, powinieneś położyć się w ambulatorium — zaprotestowała Viktoria.

— Powiedziałem: wszyscy.

Jej perłowy kolczyk zakołysał się gwałtownie. To był jedyny znak, że straciła panowanie nad sobą.

W sali balowej pachniało mokrym drewnem i rozgrzanym woskiem. Goście stali pod ścianami, a ochroniarze zamknęli drzwi. Ja zostałam przy Julianie, owinięta wełnianym kocem, który drapał mnie w szyję.

— Sofia — powiedziała Viktoria — odejdź. To sprawa rodzinna.

— Właśnie uratowała mi życie — odparł Julian. — Zostaje.

Zobaczyłam, jak jeden z ochroniarzy zaciska szczękę. Miał na imię Ołeksij i zawsze nosił rękawiczki z czarnej skóry, nawet przy stole. Tego dnia na prawym mankiecie widniała cienka smuga smaru.

— Kto dotykał mojego wózka przed przyjęciem? — zapytał Julian.

— Nikt — odpowiedział Ołeksij zbyt szybko.

Julian przesunął wzrok na mnie.

— Co widziałaś?

Przypomniałam sobie prawe koło. Nie zatrzymało się tak, jak zatrzymuje się uszkodzony mechanizm. Zablokowało się nagle, jakby ktoś włożył metalowy klin między obręcz a ramę.

— Śrubę z nacięciem — powiedziałam. — Przy osi. Wyglądała, jakby ktoś ją spiłował.

Viktoria odsunęła kieliszek.

— W tej rodzinie zawsze znajdzie się ktoś, kto widzi spisek w każdej rysie.

— A pani widzi wypadek w każdym rozkazie? — spytałam.

Jej uśmiech zniknął.

O siedemnastej Julian kazał zawieźć się do gabinetu. Ściany pokrywały mapy portu, a na biurku stał drewniany model holownika z mosiężnym śmigłem. Zauważyłam, że lewe koło wózka skrzypi, prawe zaś obraca się zupełnie swobodnie, jakby ktoś wymienił w nim część tuż przed przyjęciem.

— Nie jesteś sekretarką — powiedział.

Moje palce zacisnęły się na kocu.

— Nigdy nie twierdziłam, że jestem dobrą sekretarką.

— Znalazłem twoje prawdziwe nazwisko.

— W takim razie wie pan, kim był Maksym Marchuk.

Julian spojrzał na mnie długo.

— Kierowcą ciężarówki, który zginął dwa lata temu przy nabrzeżu. Oficjalnie zasnął za kierownicą.

— Oficjalnie — powtórzyłam.

— A ty sądzisz, że to ja wydałem rozkaz.

Nie odpowiedziałam. W pomieszczeniu tykał zegar z pękniętą tarczą.

— Dlaczego mnie zatrudniłeś? — spytałam.

— Bo kłamiesz spokojnie. Ludzie, którzy przychodzą tu z dobrymi intencjami, trzęsą się przy pierwszym pytaniu.

— I dlatego pozwoliłeś mi zostać?

— Nie pozwoliłem. Obserwowałem.

Pod koniec rozmowy wsunął mi pod rękę cienką teczkę.

— Jeśli chcesz znać prawdę o Maksymie, zacznij od magazynu numer siedem.

— Co tam jest?

— To, czego Viktoria szuka od dwóch lat.

O dwudziestej trzeciej zeszłam do magazynów. Deszcz bębnił o blaszany dach, a klucz znaleziony w doniczce był zimny jak lód. W środku pachniało olejem i mokrym kartonem. Za skrzyniami znalazłam metalową kasetę, lecz zanim zdążyłam ją otworzyć, usłyszałam kroki.

— Pani Marchuk — odezwał się Ołeksij z ciemności. — Proszę odłożyć kasetę.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy jutro wszyscy uznają, że uciekła pani z pieniędzmi.

Podniósł broń, ale ręka drżała mu bardziej niż moja.

Wtedy za jego plecami zapaliła się lampa.

Stała tam Viktoria, trzymając kopertę z pieczęcią portowego urzędu.

— Otwórz ją — powiedziała do mnie. — A dowiesz się, dlaczego twój brat musiał zginąć…

CZĘŚĆ 3

…Wiktoria położyła kopertę na skrzyni, lecz nie wypuściła jej z dłoni. Papier był wilgotny na rogach, a czerwona pieczęć nosiła znak przedsiębiorstwa należącego do rodziny Veskarenków.

— Myślisz, że mnie przestraszysz? — spytałam.

— Nie. Myślę, że jesteś wystarczająco rozsądna, by zrozumieć, że niektóre prawdy zabijają szybciej niż kule.

Ołeksij opuścił broń.

— Pani Viktorio, to nie miało tak wyglądać.

Jej głowa obróciła się gwałtownie.

— Milcz.

Wtedy z korytarza dobiegł metaliczny stuk. Julian wjechał do magazynu sam. Jego mokra marynarka z przyjęcia leżała na kolanach, a na jej pustym miejscu brakowało trzech guzików.

— Powiedz jej, Ołeksiju — rozkazał.

Ochroniarz pobladł.

— Powiedz, kto kazał ci zablokować prawe koło.

— Ja tylko wykonałem polecenie.

— Czyje?

Ołeksij spojrzał na Viktorię.

— Pani powiedziała, że Julian ma umrzeć podczas przyjęcia. Wszyscy mieli stać i czekać. Powiedziała, że jeśli ktoś mu pomoże, jego rodzina straci pracę i dom.

Powietrze w magazynie zgęstniało.

— Kłamie! — syknęła Viktoria. — Chce ocalić własną skórę.

— A śruba? — zapytał Julian.

Nie odpowiedziała.

— A rozkaz dla gości? — naciskał. — Ten sam, który przekazałaś przez lekarza?

Viktoria roześmiała się krótko.

— Nadal niczego nie rozumiesz. Twoja firma upada. Banki czekają na podpis. Kiedy umrzesz, udziały przejdą na mnie. Wreszcie przestanę sprzątać po twoich błędach.

Julian odchylił głowę.

— To nie ja zniszczyłem rodzinę.

— To ty przeżyłeś, kiedy Maksym miał zginąć razem z transportem!

Słowa spadły między nas ciężej niż metalowa kaseta.

— Co powiedziałaś? — zapytałam.

Ołeksij zamknął oczy.

Viktoria zrozumiała, że zdradziła się sama.

Julian wskazał kasetę.

— W środku jest księga przewozowa. Maksym odkrył, że Viktoria wywoziła przez port leki przeznaczone dla szpitali. Chciał zgłosić to zarządowi. Zleciła upozorowanie wypadku, ale ciężarówka uderzyła w mój samochód. Maksym zginął, a ja straciłem władzę w nogach.

— Dlaczego niczego nie ujawniłeś? — spytałam.

— Bo jedyny świadek zniknął tej samej nocy. A dokumenty trzymała przy sobie Viktoria.

Wiktoria odsunęła się do ściany.

— Myślisz, że jedna księga cię ocali?

— Nie jedna — odparł Julian.

Wyjął z kieszeni mały mosiężny klucz.

— Maksym nie oddał mi wszystkiego. Zostawił drugą kopię w miejscu, którego nikt z nas nie sprawdził.

Mój żołądek ścisnął się.

— Gdzie?

Julian spojrzał na mnie, a potem na kasetę.

— W domu twojej matki. I właśnie przed chwilą ktoś tam pojechał…